บทที่ 545 : หนทางอีกยาวไกล!

บทที่ 545 : หนทางอีกยาวไกล! หลัวเอ้อเฟิงรีบออกจากบ้านของหลิงหยุนไปทันที และหลิงหยุนก็ไม่ได้ล้างความทรงจำของเธอออกไป.. หลังจากที่หลัวเอ้อเฟิงออกไปถึงหน้าหมู่บ้าน ก็รีบเรียกรถกลับไปที่บ้าน เธอจัดการเก็บของเท่าที่จำเป็น จากนั้นจึงลากกระเป๋าไปที่สถานีขนส่ง และรีบนั่งรถออกจากเมื่องจิงฉูไปตั้งแต่วันนั้น และไม่ได้ข่าวคราวอีกเลย หลิงหยุนตัดสินใจปล่อยหลัวเอ้อเฟิงไปเพราะเธอเพิ่งจะสูญเสียสามี หญิงยากจนคนหนึ่งต้องมาพบกับความหายนะที่ตัวเองไม่ได้เป็นผู้ก่อ และเธอก็ไม่ได้เกี่ยวข้องกับการทำร้ายหลิงหยุนเลยแม้แต่น้อย “แว่นกันแดดนี่ใช้ง่ายก็จริง แต่ก็อึดอัด แล้วก็ไม่สะดวก..” หลิงหยุนขมวดคิ้วพร้อมกับยกมือขึ้นถอดแว่นกันแดดออกวางไว้ที่โต๊ะรับแขกตรงหน้า ไป๋เซียนเอ๋อเองก็เช่นกัน เธอจัดการถอดแว่นกันแดดออก และโยนมันไว้ที่โต๊ะรับแขก ดวงตาคู่งามของเธอหรี่ลง ใบหน้างดงามนั้นก็บ่งบอกว่าไม่พอใจกับแว่นกันแดดนี้เป็นอย่างมาก “ใส่แล้วอึดอัด.. ข้าใช้วิชาลวงตาดีกว่า!” ไป๋เซียนเอ๋อบ่นพึมพำ หลิงหยุนถึงกับตกใจเหงื่อตก และรีบโบกมือร้องห้ามทันที “ไม่ได้นะ! เพราะหากเจ้าหลงลืมขึ้นมา และเผลอไปปรากฏตัวต่อหน้าผู้คนอีก มีหวังคงโกลาหลวุ่นวายตายแน่!” การที่ไป๋เซียนเอ๋อจะใช้วิชาลวงตาเพื่อไม่ให้คนอื่นมองเห็นนางนั้น หลังจากที่กลายร่างสำเร็จแล้ว วิชานี้ก็เป็นเพียงวิชาพื้นๆ และสามารถใช้งานได้ง่าย แต่ความยากลำบากจะอยู่ที่ว่า เมื่อต้องออกไปข้างนอกด้วยกัน หากไป๋เซียนเอ๋อต้องพรางตัวตลอดเวลา แล้วหลิงหยุนจะติดต่อสื่อสารกับเธอได้อย่างไร? ยกตัวอย่างเช่น.. ระหว่างที่เดินด้วยกันอยู่ในที่สาธารณะโดยที่ไป๋เซียนเอ๋อใช้วิชาลวงตาพรางตัวไว้ แล้วหลิงหยุนเผลอเดินโอบไหล่ หรือพูดคุยกับนาง คนอื่นก็จะมองว่าหลิงหยุนทำท่าทางแปลกประหลาด พูดคุยคนเดียว ก็อาจเข้าใจผิดว่าเขาเป็นบ้า หรือสติไม่สมประกอบอย่างแน่นอน และแทนที่จะให้คนอื่นมองว่าเขาเสียสติ หลิงหยุนยอมให้เกิดเรื่องโกลาหลวุ่นวายแทนดีกว่า อย่างน้อยก็มีอะไรสนุกๆให้ดู “นี่เป็นการปรับตัวให้เข้ากับโลกใหม่ เจ้าจะต้องฝึกให้คุ้นเคย..” หลิงหยุนยิ้มพร้อมกับพูดปลอบใจ จู่ๆหลิงหยุนก็พาไป๋เซียนเอ๋อเดินขึ้นไปชั้นสองพร้อมกับพูดขึ้นว่า “เซียนเอ๋อ.. ภายในบ้านหลังนี้ข้าได้สร้างค่ายกลหลุมพลังไว้ ต่อไปเจ้าก็อาศัยอยู่ที่นี่ เพราะจะต้องอาศัยพลังชีวิตในการฝึกฝน เราขึ้นไปข้างบนดูห้องกันดีกว่า!” ไป๋เซียนเอ๋อพยักหน้าเอียงอาย และหันไปมองรอบๆ ก่อนจะหันไปถามหลิงหยุน “ไม่ทราบว่าพี่หลิงหยุนจะให้เซียนเอ๋อนอนห้องใหน?” หลิงหยุนตอบยิ้มๆ “ชั้นสองมีห้องนอนหลายห้อง เจ้าอยากอยู่ห้องใหนก็ไปเลือกเองได้เลย..” ไป๋เซียนเอ๋อกลับตอบไปว่า “เซียนเอ๋ออยากอยู่ห้องเดียวกับท่าน..” อยู่ห้องเดียวกับไป๋เซียนเอ๋อน่ะเหรอ? หลิงหยุนยินดีมากอยู่แล้ว แต่หากเขาทำเช่นนั้น เกรงว่าเสี่ยวเม่ยหนิงจะต้องโกรธเป็นฟืนเป็นไฟอย่างแน่นอน“เอ่อ.. คืนนี้หนิงน้อยก็จะย้ายมาอยู่ที่บ้านหลังนี้เช่นกัน เจ้าลองปรึกษากับนางดูก็ได้ แต่ข้าจะพาเจ้าไปเดินดูก่อน..”บ้านหลังนี้มีสองชั้น ห้องนอนใหญ่จะอยู่ฝั่งที่แสงแดดส่องถึง และแน่นอนว่าห้องนอนใหญ่นี้เป็นห้องนอนของหลิงหยุนเอว แต่ตั้งแต่ตกแต่งเสร็จ หลิงหยุนก็ยังไม่เคยเข้ามานอนที่นี่เลยสักครั้งหลิงหยุนจึงเปิดประตูห้องนอนใหญ่นี้ไว้เพื่อระบายอากาศ แล้วจึงเดินเข้าไปด้านในพร้อมกับไป๋เซียนเอ๋อหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดาน ผ้าม่านหรูหราสวยงาม พรมที่แสนนุ่ม และโซฟาหนังสีแดง เครื่องปรับอากาศ ทีวี และของตกแต่งอื่นๆอีกมากมาย..และสิ่งที่โดดเด่นที่สุดในห้องนี้ก็คือเตียงขนาดใหญ่ที่สามารถนอนเรียงกันได้ถึงห้าหกคนเลยทีเดียว“นี่เป็นห้องของข้า..” หลิงหยุนบอกไป๋เซียนเอ๋อยิ้มๆ“ห้องนอนนี้ใหญ่มาก!” ไป๋เซียนเอ๋อมองไปรอบๆห้องพร้อมกับร้องอุทานออกมาแต่ถึงแม้ว่าห้องนี้จะใหญ่โต และสวยงามมากเพียงใด มันก็เทียบไม่ได้กับถ้ำที่หลิงหยุนสร้างไว้บนเกาะเตียวหยู และที่นั่นยังคงเป็นสถานที่แห่งเดียวที่ตราตรึงอยู่ในจิตใจของไป๋เซียนเอ๋อหลิงหยุนเองก็ได้แต่จ้องมองเตียงขนาดใหญ่นั้น พร้อมกับกำลังคิดว่าวันใหนหนอที่เขาจะมีโอกาสได้นอนรายล้อมด้วยเหล่าสาวงาม..“เฮ้อ.. เส้นทางคงจะยังอีกยาวไกล..” หลิงหยุนได้แต่พึมพำกับตัวเอง“พี่หลิงหยุน.. ท่านพูดอะไรอีกยาวไกล?!” ไป๋เซียนเอ๋อได้ยินเสียงพึมพำของหลิงหยุน ก็ได้แต่ถามออกมาด้วยความอยากรู้อยากเห็นหลิงหยุนได้สติ และตื่นจากฝันหวานทันที เขารีบเบือนหน้าจากเตียงขนาดใหญ่ และหันไปมองหน้าต่างแทน“เอ่อ.. ไม่มีอะไร! ถังเมิ่งเคยบอกข้าไว้ว่าทุกอย่างในบ้านหลังนี้ควบคุมด้วยรีโมท ไม่ว่าจะเป็นหน้าต่าง ผ้าม่าน เขาบอกให้ข้าค่อยๆเรียนรู้ไปน่ะ..”ภายในห้องนอนขนาดใหญ่นี้มีห้องน้ำอยู่ในตัว และภายในห้องน้ำก็แยกออกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งเป็นห้องอาบน้ำเหมือนห้องน้ำทั่วๆไป มีฝักบัว อ่างน้ำ แล้วก็โถส้วม แต่อีกส่วนนั้นตกแต่งหรูหรา และดูไม่เหมือนห้องน้ำทั่วไปพื้นที่ภายในยี่สิบตารางเมตรนั้น มีสระว่ายน้ำเล็กๆที่สามารถปรับอุณหภูมิได้ มีเตียงน้ำขนาดใหญ่ และมีถังไม้ขนาดที่สามารถนั่งได้ถึงสองคนเพื่อให้คู่รักสามารถลงไปอาบน้ำด้วยกันได้หลิงหยุนพาไป๋เซียนเอ๋อเข้าไปด้านใน เขาลงไปนั่งลงบนเตียงน้ำอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใดจึงต้องมีเตียงน้ำไว้ในห้องน้ำ“ในบ้านหลังนี้มีของใช้มากมายที่ข้าเองก็ไม่เคยใช้มาก่อน ข้าคงต้องไปขอให้ถังเมิ่งค่อยๆสอนให้.”หากเป็นเรื่องการฝึกฝน การแพทย์ การต่อสู้ หรือแม้แต่การฆ่า รับรองได้ว่าหลิงหยุนคือผู้ที่อยู่ในระดับปรมาจารย์ที่หาใครเทียบได้ยากเลยทีเดียว แต่หากพูดถึงความรู้หรือเรื่องราวต่างๆในเมือง และอุปกรณ์ไฮเทค หลิงหยุนนับว่าเป็นเพียงมือใหม่เท่านั้น