บทที่ 547 : ระวังตัวด้วย!

บทที่ 547 : ระวังตัวด้วย! หลิงหยุนจัดการยกกล่องไม้ขนาดใหญ่เข้าไปในห้องนอนของตนเอง เขาเดินตรงเข้าไปที่โต๊ะทำงานพร้อมกับวางกล่องไม้ลงบนพื้น หลังจากวางกล่องไม้มะฮ็อกกานีไว้ข้างโต๊ะทำงานแล้ว หลิงหยุนก็ไม่ได้รีบร้อนที่จะจัดเรียงหนังสือเข้าไปในตู้ แต่กลับยืดตัวตรงพร้อมกับหันไปทางโซฟาหนังที่อยู่ด้านข้าง เขายิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้นว่า “เซียนเอ๋อ.. เจ้าเล่นซ่อนหากับข้าสนุกพอหรือยัง?” ไป๋เซียนเอ๋อใช้วิชาลวงตาพรางตัวจากสายตาของผู้คน และตอนนี้ก็กำลังนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนอนของหลิงหยุน คนอื่นไม่สามารถมองเห็นนางก็จริง แต่หลิงหยุนมีจิตหยั่งรู้ อีกทั้งยังมีเนตรหยินหยาง จึงยากที่ไป๋เซียนเอ๋อจะหลบพ้นจากสายตาของเขาไปได้ “ไม่สนุกเลย.. ท่านเห็นข้าจนได้!” ไปเซียนเอ๋อถอนวิชาลวงตา และร่างที่กำลังนั่งอยู่บนโซฟาก็ปรากฏออกมาให้เห็นพร้อมกับบ่นพึมพำ หลิงหยุนยิ้มเอ็นดูไป๋เซียนเอ๋อ ในขณะที่สมองก็กำลังครุ่นคิดว่าอีกสองวันเขาจะไปขนตำราแพทย์ที่อพาร์ทเมนท์มาไว้ที่นี่ หลังจากที่หลิงหยุนได้มาเช่าอพาร์ทเมนท์ใกล้กับโรงเรียนมัธยมจิงฉูอยู่นั้น เขาก็ได้ย้ายของจากที่บ้านเก่ารวมทั้งตำราแพทย์ต่างๆไปไว้ที่นั่นจนหมด แต่จนบัดนี้เขายังไม่มีเวลาได้อ่านตำราเหล่านั้นเลยสักเล่ม และตอนนี้คงจะถึงเวลาที่เขาต้องลงมืออ่านอย่างจริงจังแล้ว “เซียนเอ๋อ.. นอกเหนือจากการฝึกฝนแล้ว ต่อไปเจ้าฝึกอ่านฝึกเขียนหนังสือด้วย เข้าใจหรือไม่?” หลิงหยุนหันไปบอกไป๋เซียนเอ๋อด้วยน้ำเสียงจริงจัง หลิงหยุนไม่สามารถอยู่เคียงข้างไป๋เซียนเอ๋อได้ตลอดเวลา แม้ไป๋เซียนเอ๋อจะเก่งกาจ แต่หากนางต้องการอาศัยอยู่บนโลกใบนี้ได้อย่างอิสสระ นางจะต้องศึกษาหาความรู้ และฝึกอ่านเขียน อีกทั้งในยุคที่เต็มไปด้วยข้อมูลมากมายเช่นนี้ การอ่านจึงเป็นสิ่งแรกที่ควรต้องทำ! “ข้าทราบแล้ว..” ไป๋เซียนเอ๋อรับปากตะกุกตะกัก “แต่ท่านต้องเป็นคนสอนข้าเอง!” แววตาของไป๋เซียนเอ๋อเป็นประกายในขณะที่ต่อรองกับหลิงหยุน หลิงหยุนยิ้มพร้อมกับตอบไปว่า “เรื่องนั้นไม่มีปัญหา! เพราะหากปล่อยให้คนอื่นเป็นคนสอนเจ้า ข้าก็คงจะไม่วางใจ!” ไป๋เซียนเอ๋อเพิ่งจะกลายร่างมาจากสุนัขจิ้งจอกสวรรค์เก้าหาง แม้ว่าจะมีกำลังภายในที่แข็งแกร่ง แต่จิตใจนั้นนับว่ายังไม่ประสีประสาอะไรเลยแม้แต่นิดเดียว หลิงหยุนจึงไม่ต้องการให้ความรู้ภายนอกมามีอิทธิพลต่อการเรียนรู้ของนางมากนัก เขาจึงต้องคัดกรองความรู้ที่เข้าสู่จิตใจของนาง เพราะหากไป๋เซียนเอ๋อไปเรียนรู้เรื่องศีลธรรมจนกลายเป็นคนดี และกลับมาสั่งสอนหลิงหยุนต่อ เขาจะทำเช่นไร?!“พี่หลิงหยุน.. ข้าอยากไปหาพี่เม่ยหนิงก่อน..”ตอนที่ไป๋เซียนเอ๋อยังเป็นแค่จิ้งจอกขาวนั้น เสี่ยวเม่ยหนิงก็ชื่นชอบนางมาก และทั้งคู่ก็ค่อนข้างสนิทสนมกันหลิงหยุนหัวเราะพร้อมกับบอกไปว่า “ได้สิ.. แต่อย่าลืมเคาะประตูห้องก่อนเข้าไปล่ะ!”ไป๋เซียนเอ๋อชายตามองหลิงหยุน และเพียงแค่บิดร่างเล็กน้อย ร่างของนางก็พุ่งหายออกไปจากห้องนอนของหลิงหยุน แล้วหลิงหยุนก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้นทันที!จากนั้นก็มีเสียงกรีดร้องที่ดูออกจะเกินจริงไปหน่อยดังตามมา! ทั้งเสี่ยวเม่ยหนิง และเหมี่ยวเสี่ยวเหมาต่างก็กรีดร้องออกมาด้วยความตกใจที่จู่ๆไป๋เซียนเอ๋อก็โผล่ออกมา“ห๊ะ! นี่เธอคือ.. น้องเซียนเอ๋องั้นเหรอ?!”หลังจากที่เสี่ยวเม่ยหนิงร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ เธอก็ตรงเข้าไปกอดร่างของไป๋เซียนเอ๋อไว้แน่นหลิงหยุนได้อธิบายทุกอย่างให้เสี่ยวเม่ยหนิงฟังก่อนจะที่เดินทางไปทะเลแล้ว ดังนั้นเด็กสาวตัวแสบจึงค่อนข้างได้เตรียมตัวเตรียมใจมาก่อนหน้านี้แล้ว เธอจึงไม่รู้สึกหวาดกลัวไป๋เซียนเอ๋อที่เคยเป็นสุนัขจิ้งจอก แต่กลับตกใจในความงดงามอย่างไม่น่าเชื่อของไป๋เซียนเอ๋อแทน!เหมี่ยวเสี่ยวเหมานั้นเป็นชนเผ่าเหมี่ยวเจียง และเป็นยอดฝีมือที่ใช้มนต์หนอนกู่โจมตีศัตรู เธอจึงค่อนข้างคุ้นเคยกับเหล่าปีศาจต่างๆ และไม่ได้รู้หวาดกลัวไป๋เซียนเอ๋อเช่นกัน เพียงแต่ตกใจในความงดงามของนางมากกว่าหลิงหยุนที่นั่งอยู่บนโต๊ะทำงาน และกำลังใช้จิตหยั่งรู้สำรวจเหตุการณ์ภายในห้องที่อยู่ถัดไป เขาเพียงแค่ยิ้ม และปล่อยให้สามสาวทำความรู้จักกันไป ส่วนตัวเขาเองก็เปิดคอมพิวเตอร์ และเริ่มค้นหาความรู้ที่ต้องการผ่านไปราวหนึ่งชั่วโมง เสี่ยวเม่ยหนิงก็จัดของในห้องเสร็จเรียบร้อย เธอและไป๋เซียนเอ๋อจึงเดินไปหาหลิงหยุนที่ห้อง และได้บอกกับหลิงหยุนว่าเธอทั้งสองหิวข้าวแล้วในเวลานั้นเอง ถังเมิ่งกับตี้เสี่ยวอู๋ก็ซื้อของกลับมาพอดี หลิงหยุนจึงพาสามสาวเดินลงไปด้านล่าง และชวนทั้งหมดออกไปทานข้าวข้างนอก จากนั้นทั้งหกคนพร้อมกับรถสามคันก็แล่นออกจากหมู่บ้านไปยังคลีนิคสามัญชนเพื่อรับเหยาลู่ และตรงไปที่โรงแรมแชงกรีล่าทั้งเจ็ดคนนั่งรับประทานอาหารมื้อใหญ่ร่วมกันที่นั่นอยู่ราวสองชั่วโมง..“หนิงน้อย.. พวกคุณทั้งสามคนกลับไปที่บ้านก่อน ถ้าไม่มีอะไรวันนี้ก็หยุดพักผ่อนอยู่บ้านได้ แต่พรุ่งนี้ห้ามขาดเรียนเด็ดขาด..”“ถังเมิ่ง ตี้เสี่ยวอู๋ พวกนายสองคนส่งเหยาลู่กลับไปพักผ่อนในบ้านที่ซื้อไว้ให้ และคืนนี้ห้ามค้างที่คลินิก..”หลังจากสั่งทุกคนแล้ว หลิงหยุนก็ส่งกระแสจิตบอกไป๋เซียนเอ๋อว่า-เซียนเอ๋อ.. คืนนี้ก่อนที่ข้าจะกลับไปที่บ้านเลขที่-1 เจ้ามีหน้าที่อยู่บ้านคอยคุ้มครองหนิงน้อย หากมีใครกล้าเข้ามาภายในบ้าน จัดการสังหารและเผาร่างมันทิ้งได้เลยทันที เข้าใจหรือไม่?-