บทที่ 548 : เกิดเหตุกับตระกูลเกา!

บทที่ 548 : เกิดเหตุกับตระกูลเกา! “นี่.. คุณคิดอะไรของคุณ? ผมแค่จะไปเช่าเรือ!” หลิงหยุนหลิ่วตาตอบพร้อมกับชี้ไปที่ร้านเช่าเรือ ผมสั้นของฉางหลิงถูกหวีอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เธอสวมเสื้อยืดรัดรูปทับด้วยเสื้อแจ๊คเก็ตสีชมพู และสวมกระโปรงสั้นเผยให้เห็นเรียวขาที่ยาว และเซ็กซี่มาก จนแม้แต่เจ้าของร้านเช่าเรืองยังถึงกับจ้องมองไม่วางตา “เอ่อ.. ต้องขอโทษด้วยนะครับ พอดีร้านปิดให้บริการแล้ว..” ในที่สุดเจ้าของร้านก็รู้สึกตัว และรีบละสายตาจากฉางหลิงมามองที่หลิงหยุนแทนพร้อมกับแอบคิดอยู่ในใจว่า พ่อหนุ่มคนนี้ช่างน่าอิจฉานัก ดึกๆดื่นๆ ยังมีสาวสวยมานั่งเรือเล่นเป็นเพื่อนอีก.. “ให้ผมเช่าเถอะนะครับ? ผมไม่อยากเดินไปถามที่ร้านอื่น!” หลิงหยุนหยิบเอาธนบัตรสีแดงออกมาปึกหนึ่ง และใช้นิ้วโป้งค่อยๆนับได้เป็นจำนวนเงินหนึ่งหมื่นหยวน เขายิ้มให้กับเจ้าของร้าน “ห๊ะ.. นี่จะให้ผมทั้งหมดนี่เลยเหรอ?!” แววตาของเจ้าของร้านเป็นประกายขึ้นมาทันที และสดใสกว่าเมื่อตอนที่มองฉางหลิงเสียอีก “รับไว้สิครับ..” หลิงหยุนพูดยิ้มๆ พร้อมกับยัดธนักบัตรจำนวนหนึ่งหมื่นหยวนนั้นลงไปในมือเจ้าของร้าน “ถ้างั้นก็เชิญไปเลือกเรือเลย.. ขับเล่นจนพอใจเมื่อไหร่ก็ค่อยเอากลับมาส่งที่ร้าน..” เจ้าของร้านฉีกยิ้มอย่างมีความสุข แต่ฉางหลิงกลับนึกหงุดหงิดในความใจกว้างของหลิงหยุน และรู้สึกว่านี่ช่างเป็นธุรกิจที่สร้างกำไรได้ดีมากเลยทีเดียว เพียงแค่ให้เช่าเรือลำเดียวก็มีรายได้ถึงหนึ่งหมื่นหยวน! ส่วนหลิงหยุนกลับไม่รู้สึกอะไร เขาคิดว่าหากต้องการบรรยากาศที่โรแมนติก ก็ต้องยอมจ่ายเงินบ้างถึงจะถูก! และด้วยความร่วมมือของเจ้าของร้าน หลิงหยุนก็เลือกเรือลำที่หรูหราที่สุด และพาฉางหลิงนั่งเรือล่องไปตามทะเลสาบ ฤดูฝนในเจียงหนานปีนี้ค่อนข้างยาวนาน แม้ว่าจะเข้าสู่ฤดูร้อนมากว่าครึ่งเดือนแล้ว แต่ก็ยังมีฝนตกโปรยปรายอยู่ตลอด กลางวันก็จะร้อนจนแทบไหม้ แต่กลางคืนก็ยังพอเย็นอยู่บ้าง แสงจันทร์ส่องสว่างไปทั่วผืนฟ้า คืนนี้มีทางช้างเผือกปรากฏให้เห็น แสงสว่างจากท้องฟ้าจึงส่องกระทบกับผิวน้ำในทะเลสาบเป็นประกายระยิบระยับสวยงาม แสงสว่างที่สะท้อนกับผืนน้ำนั้น ทำให้ดูคล้ายกับว่ามีเส้นทางทอดลงไปใต้น้ำ และดูงดงามอย่างน่าประหลาด “เรือลำนี้ดูหรูหราสะดวกสบายไม่เลว!” เมื่อครั้งที่เดินทางไปยังทะเลจีนฝั่งตะวันออกนั้น ทำให้หลิงหยุนได้กลายเป็นนักขับเรือที่เก่งฉกาจคนหนึ่งไปแล้ว เขาขับเรืองล่องไปตามทะเลสาบช้าๆ “เงินตั้งหมื่นหยวน นายให้ไปได้ยังไงกัน? ใจป้ำจังเลยนะ!” ฉางหลิงยังคงบ่นพึมพำด้วยความเสียดายเงินปึกใหญ่นั่น “ตั้งแต่ที่ผมไปบ้านคุณครั้งก่อนแล้วถูกน้าเล็กของคุณจับได้ ผมก็ไม่เคยมีเวลาได้อยู่กับคุณตามลำพังเลย คืนนี้นับว่าเป็นโอกาสที่ดี! เงินแค่นั้นจะเป็นไรไปล่ะ?”หลิงหยุนบอกกับฉางหลิงพร้อมกับเรียกขวดเครื่องดื่มออกมาจากแหวนพื้นที่สองขวด จานั้นจึงใช้วิชาพลังลับหยินหยาง จัดการปล่อยพลังเย็นออกมาจากฝ่ามือ และเครื่องดื่มทั้งสองขวดก็กลายเป็นเครื่องดื่มที่เย็นเจี๊ยบราวกับผ่านการแช่ตู้เย็นมานานนับสิบชั่วโมง“มาฉลองกัน..”“นี่.. นี่นายทำได้ยังไง?!”ฉางหลิงหยิบขวดเครื่องดื่มเย็นเจี๊ยบตรงหน้าขึ้นจิบ พร้อมกับส่ายหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อด้วยความแข็งแกร่งของหลิงหยุนในตอนนี้ การใช้วิชาพลังลับหยินหยางนั้น สามารถทำได้อย่างไม่ยากเย็นอะไร“เชื่อเถอะ.. ไม่มีอะไรที่คนอย่างพี่หลิงหยุนทำไม่ได้ เข้าใจมั๊ย?!” หลิงหยุนหยอกเย้าพร้อมกับยกขวดเครื่องดื่มขึ้นจิบ“เชอะ.. ขี้โม้!”ฉางหลิงเห็นสายตาของหลิงหยุนที่เหลือบมองมา ก็ได้แต่เมินหน้าหลบ และมองออกไปรอบๆทะเลสาบแทน ยิ่งเรือแล่นออกไปไกลมากเท่าไหร่ ใจของเธอก็ยิ่งเต้นแรงมากขึ้นเท่านั้น หลิงหยุนเป็นคนที่ทำให้เธอสามารถแปลกใจได้อยู่ตลอดเวลา และไม่รู้ว่าต่อจากนี้เขาจะทำอะไรอีก?!แต่ถึงกระนั้น.. ฉางหลิงเองก็ชื่นชอบความรู้สึกตื่นเต้น และลุ้นระทึกเช่นนี้ หากเป็นไปได้ เธอแทบอยากหยุดเวลาไว้เพียงเท่านี้“คุณกำลังคิดเรื่องของผมเหรอ?”หลิงหยุนมองฉางหลิงที่กำลังเหม่อมองไปด้านนอก พร้อมกับร้องถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน และสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสุขแต่ฉางหลิงกลับหันมาทำตาดุใส่เขาพร้อมกับเม้มริมฝีปาก และถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจนัก“ฉันส่งข้อความไปให้นายตั้งมากมาย นายไม่ได้อ่านบ้างหรือยังไง?”ฉางหลิงไม่สามารถเข้าใจได้ว่า เพราะเหตุใดหลิงหยุนจึงมีธุระมากมายถึงเพียงนี้ และเพราะเหตุใดรอบกายของเขาจึงรายล้อมไปด้วยสาวงามมากมาย? หากเป็นไปได้ เธออยากจะให้หลิงหยุนกลับไปเป็นหลิงหยุนเมื่อสองเดือนที่แล้วมากกว่า‘ข้าได้อ่านหมดแล้ว เพียงแต่ไม่ได้ตอบกลับ..’ หลิงหยุนได้แต่นึกเก้อเขินที่ถูกฉางหลิงตำหนิเรื่องนี้ฉางหลิงเลียริมฝีปากเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อว่า “ฉันส่งข้อความไปให้นายเป็นยี่สิบข้อความได้ นายจะตอบกลับฉันสักครั้งไม่ได้หรือยังไง? หรือไม่อย่างน้อยก็โทรมาบอกข่าวคราวให้ฉันรู้บ้าง!”หลิงหยุนได้แต่นิ่งเงียบ..ภายในห้องโดยสารเรือเวลานี้มีเพียงความเงียบสงัด และบรรยากาศก็เริ่มอึมครึม ไม่มีเสียงการพูดคุยกันอีกเลยจนกระทั่งผ่านไปครู่ใหญ่ น้ำเสียงที่สงบเยือกเย็นเป็นปกติของหลิงหยุนก็ดังขึ้น “แล้วเรื่องการเรียนขอบคุณเป็นยังไงบ้าง?”ฉางหลิงหตอบกลับยิ้มๆ “ผลการทดสอบเมื่อเดือนที่แล้ว ฉันได้คะแนนอันดับสามของห้อง และได้อันดับห้าของสาย..”