บทที่ 549 : ล่องทะเลสาบ!

บทที่ 549 : ล่องทะเลสาบ! เพราะเรื่องของเกาเฉินเฉิน ทำให้ห้องโดยสารในเรือตกอยู่ในความเงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ของเรือเท่านั้นที่ดังกระหึ่มให้ได้ยิน.. เมื่อเรือยอร์ชหรูหราแล่นมาถึงใจกลางของทะเลสาบ หลิงหยุนจึงดับเครื่องยนต์ และออกไปยืนที่หัวเรือ.. เรือยอร์ชลำนี้นับว่าหรูหราทีเดียว ตัวเรือกว้างสี่เมตร และยาวเกือบสิบเมตร ห้องโดยสารที่สูงกว่าสองเมตรนั้นแบ่งออกเป็นสามส่วน ส่วนแรกเป็นพื้นที่เปิดโล่งสำหรับอาบแดดได้ ส่วนที่สองเป็นห้องนั่งเล่นในร่ม สามารถนั่งพูดคุย ดื่มกาแฟ และนั่งรับประทานอาหาร ส่วนที่สามนั้นถึงแม้จะเป็นห้องที่เล็กที่สุด แต่ก็เป็นห้องที่เห็นทิวทัศน์ได้งดงามที่สุด ยังมีอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ที่เปิดโล่งทั้งด้านหน้าและด้านหลัง เพื่อให้ผู้ใช้บริการสามารถนอนแช่ในอ่าง พร้อมกับมองทัศนียภาพที่งดงามเพื่อเพิ่มความผ่อนคลายไปด้วย เรือยอร์ชสีขาวทั้งลำดูเหมือนจะดึงดูดสายตาผู้คนได้มาก มันดูหรูหราตระการตา เรียกได้ว่าออกแบบมาเพื่อให้คนมีเงินได้ใช้เพื่อหาความสุขอย่างแท้จริง ลองจินตนาการดูว่า หากผู้มีอำนาจและร่ำรวยพาสาวสวยมาล่องเรือยอร์ชเล่นในทะเลสาบที่สวยงามเช่นนี้ หลังจากเบื่อจากการเล่นไพ่นกกระจอก และอาบแดดแล้ว พวกเขาก็สามารถพาสาวๆเข้ามานอนแช่น้ำในอ่างด้วยกันได้อย่างเพลิดเพลินเลยทีเดียว ‘เฮ้อ.. ผู้คนบนโลกใบนี้เอาแต่หาความสุขไปวันๆ” หลิงหยุนได้แต่นึกเหยียดหยันอยู่ในใจ “หลิงหยุน.. นายไม่ต้องกังวลมากไป! อีกเพียงแค่ครึ่งเดือนก็จะสอบเอนทรานซ์แล้ว ไว้สอบเอนทรานซ์เสร็จ พวกเราค่อยไปหาเกาเฉินเฉินที่ปักกิ่งก็ได้นี่นา ถ้าเราไปที่นั่นก็ต้องได้พบเฉินเฉินแน่นอน?” ฉางหลิงรู้ว่าหลิงหยุนคงรู้สึกเศร้า เธอจึงเดินไปยืนข้างเขาพร้อมกับปลอบโยนหลิงหยุนอย่างอ่อนโยน หลิงหยุนหันหน้าไปมองฉางหลิงพร้อมกับคิดในใจว่า เขาเองก็คิดเช่นเดียวกับฉางหลิง แต่ด้วยความแข็งแกร่งของเขาในยามนี้ หากไปถึงที่นั่น.. ก็ไม่รู้ว่าเขาจะมีความสามารถพอที่จะเข้าบ้านเกาเฉินเฉินได้หรือไม่? “อุ๊ย..” จู่ๆน้ำในทะเลสาบก็กระเซ็นขึ้นสูงราวสิบเมตรได้ หลิงหยุนใช้จิตหยั่งรู้สำรวจลงไปในน้ำก็พบว่า ใต้น้ำมีปลาขนาดใหญ่กำลังจะโผล่ขึ้นมาที่หายใจที่ผิวน้ำ หลิงหยุนเกิดความรู้สึกที่กลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง เขาใช้มังกรพรางร่างพุ่งไปยืนอยู่บนผิวน้ำตรงตำแหน่งที่ปลาตัวใหญ่กำลังจะโผล่หัวขึ้นมา จากนั้นก็จ้วงมือลงไปในน้ำคว้าตัวของมันไว้ทันที จากนั้นหลิงหยุนก็กระโจนสูงขึ้นราวสิบเมตร และกลับมายืนบนหัวเรือข้างฉางหลิงอย่างสง่างาม ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับว่าหลิงหยุนยังไม่ได้ขยับตัวไปใหนแม้แต่นิดเดียว แต่ทว่ามือซ้ายของหลิงหยุนก็กำปลาตัวใหญ่อ้วนที่ยาวกว่าสองฟุตไว้ แต่เจ้าปลาโชคร้ายนี้ก็มีพละกำลังที่ไม่เบาเลยทีเดียว มันดิ้นรุนแรงอยู่ในมือของหลิงหยุน และหากเป็นคนธรรมดาก็คงไม่อาจต้านทาน และปล่อยหลุดไปแล้วก็ได้ ฉางหลิงได้แต่ยืนมองอย่างงุนงง และพูดอะไรไม่ออกอยู่ชั่วขณะ!กิริยาท่าทางของหลิงหยุนนั้น ช่างสง่างาม และน่าดูอย่างมาก!‘โอ้โห.. หลิงหยุน! นายดูเท่ห์มากเลย นี่นายทำได้ยังไงกัน?!’ ฉางหลิงได้แต่กรีดร้องอยู่ในใจ“ผมให้คุณ.. จะเอาไปนึ่งก็ได้ กินบำรุงสมองอย่างดีเลยล่ะ!” หลิงหยุนพูดยิ้มๆ พร้อมกับยื่นหางปลาให้กับฉางหลิง“ปลาตัวใหญ่ขนาดนี้ นี่นายจะให้ฉันถือไปแบบนี้จริงๆน่ะเหรอ?!” แววตาของฉางหลิงเป็นประกายด้วยความชื่นชม และมีความสุขอย่างมาก“ใช่.. แต่ผมยังไม่ส่งคุณกลับบ้านตอนนี้แน่..!” หลิงหยุนยิ้มพร้อมกับโยนปลาหมึกลงไปในอ่างที่อยู่บนเรือจนน้ำกระเซ็น!“รีบไปล้างมือให้สะอาดด้วย!” ฉางหลิงสั่งพร้อมกับผลักหลิงหยุนให้ไปหาที่ล้างมือทั้งคู่เดินมาถึงท้ายเรือ และหลิงหยุนก็โน้มตัวลงควักน้ำในทะเลสาบขึ้นมาล้างไม้ล้างมือให้สะอาด“คุณอยากลงไปเล่นน้ำสักหน่อยมั๊ย? น้ำเย็นสบายมากเลย..” หลิงหยุนล้างมือพร้อมกับหันหน้ามาถามฉางหลิงยิ้มๆ“ไม่ดีกว่า.. มันอันตรายเกินไป!” ฉางหลิงยิ้มพร้อมกับส่ายหน้าปฏิเสธหลิงหยุนลุกขึ้นยืนและเดินกลับไปหาฉางหลิง เขาเดินตรงไปยืนข้างเธอพร้อมกับยื่นมือขวาออกไปโอบเอวของเธอไว้ ระหว่างที่ได้ยินเสียงกรีดร้องของฉางหลิง ร่างของเธอก็ลอยขึ้นกลางอากาศฉางหลิงตกใจกลัวจนต้องหลับตาปี๋ และรู้สึกว่าหูของเธอนั้นอื้อไปหมด และเมื่อเธอกระพริบตา หลิงหยุนก็ได้อุ้มร่างของเธอกระโดดขึ้นไปที่ชั้นสองของเรือยอร์ชแล้ว“นั่งเล่นกันตรงนี้ดีกว่า..” หลิงหยุนอุ้มร่างของฉางหลิงไว้พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและนี่เป็นประสบการณ์ที่ฉางหลิงไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน เธอไม่เคยเห็นหลิงหยุนเหาะเหินเดินอากาศแบบนี้ อีกทั้งยังไม่เคยอยู่ในช่วงเวลาที่โรแมนติกเช่นนี้“อุ้มฉันไว้แบบนี้!” แขนของฉางเหลิงเลื่อนมาเกาะอยู่ที่คอของหลิงหยุนไม่ยอมปล่อย..หลิงหยุนอุ้มร่างอ่อนเยาว์ของฉางหลิงไว้เช่นนั้น เขารู้ดีว่าฉางหลิงนั้นรู้สึกอย่างไรกับเขา ฝ่ามือเย็นทั้งสองข้างที่เพิ่งผ่านการล้างมือมานั้น แนบติดกับหน้าอกที่ร้อนแรง ทำให้ฉางหลิงไร้ซึ่งความอายฉางหลิงอายุมากกว่าหลิงหยุนหนึ่งปี และหลังจากผ่านวันเกิดมา เธอก็อายุสิบเก้าปีกว่าๆแล้ว เธอจึงห้าวหาญกว่าเด็กสาวคนอื่นเพราะเธอกินแต่มะละกอและดื่มนมทุกวัน หน้าอกของฉางหลิงจึงมีขนาดใหญ่เป็นพิเศษขนาด 36E อีกทั้งยังขาวราวกับหยวกกล้วย และนี่คือส่วนสัดในร่างกายที่ฉางหลิงภูมิใจที่สุด