บทที่ 550 : เลือกเส้นทางเอง!

บทที่ 550 : เลือกเส้นทางเอง! บ้านของฉางหลิงอยู่ใกล้กับคลีนิคสามัญชนของหลิงหยุน และจากหน้าต่างห้องของฉางหลิงนั้น เธอจะสามารถมองเห็นคลินิกสามัญชนซึ่งตั้งอยู่ตรงสี่แยกได้ เธอจึงเฝ้ามองไปที่คลีนิคของหลิงหยุนอยู่ทุกวัน หลิงหยุนพยักหน้าพร้อมกับตอบไปว่า “จะเริ่มเปิดวันเสาร์นี้แล้ว!” “เสาร์นี้เหรอ? แต่เสาร์นี้มีเรียนตามปกติด้วยสิ แล้วฉันจะไปช่วยงานนายได้ยังไง?!” ฉางหลิงได้แต่บ่นพึมพำ หลิงหยุนหัวเราะพร้อมกับตอบไปว่า “ไม่ต้องกังวลเรื่องนั้น.. ผมมีคนมาช่วยงานมากแล้ว! คุณมีหน้าที่ตั้งใจเรียนเพื่อเตรียมตัวสอบเอนทรานซ์ที่กำลังจะมาถึง” หลิงหยุนมีคนมาช่วยจัดเตรียมงานมากมายจริงๆ แทบไม่ต้องสาธยายว่ามีใครบ้าง เพราะนอกเหนือจากถังเมิ่งซึ่งเป็นคนที่จัดการเรื่องนี้ทั้งหมด ก็ยังมีตี้เสี่ยวอู๋กับคนของแก๊งมังกรเขียวอีกมากมาย คลินิกเล็กๆจะมีอะไรให้ทำเยอะแยะอย่างนั้นหรือ? แต่ฉางหลิงกลับไม่ยอม.. เธอยืนยันจะหยุดเรียนครึ่งวันมาช่วยหลิงหยุนที่คลินิก หลิงหยุนจึงได้แต่ตามใจ แต่หลังจากนั้นครู่หนึ่ง จู่ๆฉางหลิงก็หันมาเผชิญหน้ากับหลิงหยุน และพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงจริงจัง “หลิงหยุน.. ฉันรู้ว่านายมีความจำที่น่าอัศจรรย์มาก! แต่การสอบเข้ามหาวิทยาลัย ไม่ได้อาศัยแค่ความทรงจำที่น่าทึ่งของนายเท่านั้น อย่าลืมว่านักเรียนสายศิลป์อย่างพวกเรา ยังต้องสอบเรื่องการฟัง และความเข้าใจในวิชาภาษาอังกฤษอีกด้วย ซึ่งการสอบในส่วนนี้ต้องอาศัยความเข้าใจที่จะสามารถวิเคราะห์คำถามได้ และจำเป็นต้องผ่านการฝึกทบทวนอยู่บ่อยๆ!” “ไม่ต้องห่วง.. หลังจากเปิดคลินิกแล้ว ตั้งแต่วันจันทร์หน้าไป ผมจะไปโรงเรียนตามปกติ และตั้งใจเรียนให้มาก!” ในเวลานี้หลิงหยุนมีทั้งจิตหยั่งรู้ และเนตรหยินหยางที่ทรงพลัง จึงมีความศักยภาพในการเรียนรู้เพิ่มขึ้นกว่าก่อนหลายเท่า เวลาสองอาทิตย์ที่เหลือนั้นเพียงพอสำหรับเขาอย่างมากแล้ว สำหรับหลิงหยุนคนปัจจุบันนั้น เขาไม่เคยมีความคิดที่จะเข้าสอบมหาวิทยาลัยเลยด้วยซ้ำไป หลิงหยุนคนนี้แทบไม่สนใจด้วยซ้ำว่าตนเองจะได้เรียนต่อมหาวิทยาลัยหรือไม่?! แต่เพราะได้ตกปากรับคำกับแม่ของเขานางฉินจิวยื่อ และน้องสาวของเขาหนิงหลิงยู่ไว้แล้วว่าจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยหยางจิงให้ได้ หลิงหยุนจึงต้องทำตามที่ได้ลั่นวาจาไว้ ยิ่งไปกว่านั้นยังมีเรื่องของการเดิมพันมูลค่าร้อยล้านรออยู่อีก และตอนนี้เจ้าเด็กน้อยสองคนอย่างเสียเจิ้นเหยิน และกู่หยุนฟะ ก็ยังคงหลบซ่อนตัวอยู่ แต่ไม่เป็นไรเพาะถึงอย่างไรซ่งเจิ้งหยางก็ยังอยู่ ไม่ว่ายังไงหลิงหยุนก็จะได้รับเงินหนึ่งร้อยล้านทันทีที่เขาสอบเข้ามหาวิทยาลัยหยางจิงได้ และไม่มีเหตุผลที่เขาจะสอบเข้าไม่ได้อีกด้วย! “อ่อ.. แล้วครูประจำชั้นเป็นยังไงบ้าง?” เมื่อพูดถึงเรื่องเรียน หลิงหยุนก็นึกถึงกงเสี่ยวลู่ขึ้นมาทันที หลิงหยุนคิดว่ากงเสียวลู่ที่ตอนนี้ได้รักษาการตำแหน่งผู้อำนวยการอยู่ ทุกอย่างจึงน่าจะราบรื่นไม่มีปัญหาอะไร แต่กลับคิดไม่ถึงว่าจะได้รับคำตอบที่ตรงกันข้ามจากฉางหลิง “ตอนนี้ครูประจำชั้นของเราดูเหมือนจะเหนื่อยมาก! ฉันรู้สึกว่าครูกงคงใกล้จะทนไม่ไหวแล้วล่ะ”ฉางหลิงพูดถึงครูกงด้วยสีหน้าที่เศร้าสร้อย “เกิดเรื่องอะไรขึ้น?!” หลิงหยุนรีบถามขึ้นทันที หลังจากที่หลิงหยุนกลับมาจากทะเลนั้น เขาก็ได้ส่งข้อความให้กับกงเสี่ยวลู่ แต่เธอก็ไม่ได้บอกเล่าอะไรให้เขาฟัง ฉางหลิงเล่าให้ฟังว่า “ทุกวันนี้ในโรงเรียนมีนักเรียนเป็นสิบๆห้อง และมีเรื่องให้ครูกงต้องแก้ปัญหาอยู่ทุกวัน ใหนจะยังต้องรับผิดชอบนักเรียนห้องเราอีก..”“ไม่แค่นั้นนะ.. ครูบางคนยังผลักภาระ แล้วก็สร้างปัญหาให้ครูกงเพิ่มอีก”หลิงหยุนรีบถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงดุดัน “ครูคนใหนกัน?”ฉางหลิงตอบกลับไปทันที “ก็จะใครซะอีกล่ะ? ถ้าไม่ใช่รองครูใหญ่สองคนนั่น – หวังเหว่ยเฉิงกับเจี้ยวเฟิ่งหัว”ก่อนที่หลิงหยุนจะออกเดินทางไปที่เกาะกลางทะเลนั้น เขาได้ไปอาละวาดที่ห้องทำงานของครูใหญ่ และได้ตบหน้ารองครูใหญ่ และทำให้ทั้งสองคนต้องเสียหน้าเมื่อหลิงหยุนไม่อยู่โรงเรียนเกือบเดือน รองครูใหญ่ทั้งสองคนจึงฉวยโอกาสนี้ ใช้อำนาจอิทธิพพลที่ตัวเองมี กดดันกงเสี่ยวลู่ทำให้เธอทำงานได้ลำบากมากขึ้นเรื่องพวกนี้กงเสี่ยวลู่ไม่เคยเล่าให้ครูใหญ่จาง และหลิงหยุนฟัง เธอได้แต่รับมือด้วยความขมขื่นอยู่เพียงลำพัง อีกทั้งยังต้องยืนหยัดต่อสู้อย่างหนักหนาสาหัสกว่าเดิมเสียอีกหลิงหยุนฟังแล้ว ไม่เพียงไม่แสดงความโกรธเกรี้ยวออกมา แต่กลับหัวเราะออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือก และพึมพำกับตัวเอง“ได้เลย..! ในเมื่อพวกเจ้าเลือกเส้นทางนี้เอง ก็อย่าโทษว่าข้าไม่ไว้หน้า!”“แล้วครูใหญ่จางไม่จัดการอะไรบ้างเลยเหรอ?” หลิงหยุนถามต่อฉางหลิงส่ายหัว “ครูใหญ่จางเป็นครูใหญ่ก็จริง อีกทั้งหวังเหว่ยเฉิงกับเจี้ยวเฟิ่งหัวก็สนิทสนมกันมาก หากทั้งคู่จงใจกดดันครูประจำชั้นของเราผ่านการทำงาน ครูใหญ่จางก็คงต้องทำเป็นปิดตาข้างหนึ่ง เพราะไม่รู้จะจัดการยังไง?”ทุกคนก็มีขีดความสามารถจำกัดอยู่ในระดังหนึ่ง ครูใหญ่จางเองก็ใช่ว่าจะจัดการปัญหาทุกเรื่องได้..“ผมเข้าใจ!” หลิงหยุนค่อยๆสงบลงจากนั้นฉางหลิงก็ถามหลิงหยุนเรื่องที่เดินทางไปเกาะกลางทะเล หลิงหยุนเล่าให้เธอฟังเพียงคร่าวๆ แต่เพียงแค่นั้นเธอก็ถึงกับอึ้งจนหลิงหยุนต้องอธิบายต่อว่า“ฉางหลิง.. เส้นทางการดำเนินชีวิตไม่ได้มีเพียงแค่การสอบเข้ามหาวิทยาลัยเท่านั้น ยังมีเส้นทางอื่นอีกมากมาย คุณอยากจะลองบ้างมั๊ยล่ะ?”ฉางหลิงฟังหลิงหยุนพูดอย่างตื่นเต้นพร้อมกับร้องถามกลับไปทันที “หลิงหยุน.. นี่นายหมายความว่าฉันสามารถกลายเป็นคนน่าอัศจรรย์แบบนายได้เหรอ?!”หลิงหยุนหัวเราะพร้อมกับตอบไปว่า “ก็ถ้าคุณอยากจะเรียนรู้ และไม่กลัวความยากลำบาก คุณก็จะสามารถกลายเป็นคนแบบผมได้!”หลิงหยุนยกมือขึ้นชี้ไปยังถังที่มีปลาตัวใหญ่พร้อมกับพูดขึ้นว่า “เริ่มจากการจับปลาตัวใหญ่นั่นก่อน!”และนั่นเป็นเพียงของเด็กเล่นเท่านั้น..ฉางหลิงพยักหน้าอย่างไม่ลังเล “ฉันอยากเรียนจริงๆ ฉันไม่กลัวความยากลำบาก..!”น้ำเสียงและสีหน้าของฉางหลิงนั้นเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและหนักแน่น ท่าทางจริงจังของเธอทำให้หลิงหยุนอึ้งไปเล็กน้อย