บทที่ 551 : คืนแห่งการสำรวจ!

บทที่ 551 : คืนแห่งการสำรวจ! ฉางหลิงยืนหน้าแดงมองหลิงหยุนขับรถออกไปจนลับสายตา แล้วจึงหันหลังเดินขึ้นตึกไป ฉางหลิงเดินถือถุงใส่ปลาเข้าไปในลิฟท์อย่างทุลักทุเล และเมื่อขึ้นไปถึงห้อง แม่ของเธอ – นางเหลียงเฟิ่งจิน ก็เดินมาเปิดประตูด้วยตัวเอง เหลียงเฟิ่งจินสวมชุดนอนสีกุหลาบ และแม้ว่าจะอายุมากแล้ว แต่ก็ยังดูสวยงามมีเสน่ห์แบบผู้ใหญ่ รูปลักษณ์ของเธอนั้นไม่ได้ด้อยไปกว่าเหลียงเฟิงอี้เลยแม้แต่น้อย และดูเหมือนจะสวยกว่าด้วยซ้ำไป “เข้ามาเร็วเข้า! กลับบ้านดึกๆดื่นๆ แล้วนั่นหิ้วอะไรมาด้วย!?” เหลียงเฟิ่งจินถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่เป็นมิตรนัก “เอ่อ.. ปลาค่ะ!” ฉางหลิงเข้าไปในบ้าน จัดการถอดรองเท้า และเดินเท้าเปล่าเข้าไปด้านในพร้อมกับแบกถุงปลาตัวใหญ่เข้าไปในครัว เหลียงเฟิ่งจินได้แต่มองตามลูกสาวที่กลับบ้านดึกดื่น อีกทั้งยังเดินถือปลาตัวใหญ่กลับมาด้วย “พี่ใหญ่คะ.. ฉางหลิงกลับมาแล้วเหรอ?” เหลียงเฟิงอี้สวมชุดนอนตัวหลวมสีขาวก้าวออกมาพร้อมกับผมที่ยังเปียกชื้น และเดินตรงเข้าไปยังห้องนอนของฉางหลิงทันที พ่อของฉางหลิงนั้นได้ออกไปทำการสำรวจด้านธรณีวิทยามากว่าครึ่งเดือนแล้ว นางเหลียงเฟิ่งจิงจึงขอให้น้องสาวของเธอ – เหลียงเฟิงอี้มาอยู่เป็นเพื่อน และสองพี่น้องก็ค่อนข้างสนิทสนมกันมาก “กรี๊ด..” เสียงกรีดร้องดังขึ้นในห้องครัว ฉางหลิงจัดการเทปลาตัวใหญ่นั้นลงในอ่าง แต่กลับคิดไม่ถึงว่าอ่างนั่นยังเล็กกว่า และปลาก็กระโดดออกจากอ่างลงมาดิ้นขลุกขลักอยู่ที่พื้น “แม่คะ.. มาช่วยจับหน่อย ปลาตัวใหญ่เกินไป หนูจับไม่ได้!” ฉางหลิงก้มลงจะจับถึงสองครั้ง แต่ก็ไม่สามารถจับปลาตัวใหญ่นี้ได้ จึงได้แต่ร้องเรียกขอความช่วยเหลือจากแม่ของเธอ “นี่.. ใหนบอกแม่ว่าทบทวนหนังสือที่โรงเรียน? แค่เห็นก็รู้แล้วว่าโกหก ที่ห้องเรียนมีปลาตัวใหญ่แบบนี้ด้วยหรือยังไง?” เหลียงเฟิ่งจิงร้องคำรามออกมาทันทีที่เข้าไปในห้องครั้ว และเห็นฉางหลิงกำลังคุกเข่าอยู่กับพื้นพยายามจับปลา แต่เพราะกระโปรงที่สวมนั้นสั้นเกินไป จึงเห็นแต่กางเกงชั้นในของลูกสาว นางเองก็ถึงกับหน้าเสียเหลียงเฟิ่งจินช่วยลูกสาวจับปลาอยู่นาน และในที่สุดก็จับมันไปทิ้งลงในอ่างขนาดใหญ่ แล้วตักน้ำเทลงไป เจ้าปลาตัวใหญ่จึงได้สงบนิ่งลงแม่และลูกสาวต่างก็ล้างไม้ล้างมือ และกลับไปที่ห้องนั่งเล่น ฉางหลิงตั้งใจจะวิ่งหลบเข้าไปในห้องน้ำ แต่เหลียงเฟิ่งจินกลับร้องเรียกเสียงดัง“ฉางหลิง.. ตอบแม่มาตามตรงเดี๋ยวนี้นะ! ทำไมถึงกลับบ้านดึกขนาดนี้? ใครมาส่งลูก? แล้วปลาตัวใหญ่นั่นได้มาจากที่ใหน?!”เหลียงเฟิ่งจินเริ่มสอบสวนลูกสาวคนเดียวของตนเอง..ฉางหลิงยืนเท้าเปล่าอยู่หน้าทีวีจ้องมองแม่ แล้วหันไปมองเหลียงเฟิงอี้ และเมื่อเห็นสายตาที่แหลมคมของทั้งคู่กำลังจ้องมองมาที่ตนเอง ฉางหลิงจึงรู้ได้ทันทีว่าคงจะไม่สามารถพูดโกหกได้อีกต่อไป“คือ.. หนูไปเที่ยวกับเพื่อนในห้องมาค่ะ แล้วปลานั่นเพื่อนก็เป็นคนให้หนูมา แล้วเขาก็เป็นคนขับรถมาส่งหนูที่บ้าน..”“เพื่อนคนใหน? ใช่หลิงหยุนมั๊ย?” เหลียงเฟิ่งจินถามขึ้นอย่างรู้ทันสีหน้าของเหลียงเฟิ่งจินนั้นดูไม่พอใจอย่างมาก แต่เหลียงเฟิงอี้ยังคงอยุ่ในอาการสงบ และตั้งใจฟัง เพราะความจริงเธอเองก็คิดอยู่แล้วว่าฉางหลิงคงต้องไปออกเดทกับหลิงหยุนอย่างแน่นอน แต่เธอไม่ได้แพร่งพรายเรื่องนี้ให้กับเหลียงเฟิ่งจินรู้“เอ่อ.. ใช่ค่ะ!” ฉางหลิงรู้ดีว่าโกหกไปก็คงไม่มีประโยชน์ เธอจึงเลือกที่จะตอบไปตามความจริง“แล้วพากันไปเที่ยวที่ใหน? สองชั่วโมงกว่า รู้มั๊ยว่าที่บ้านเป็นห่วง?”เหลียงเฟิ่งจินพูดออกมาพร้อมกับลุกขึ้นยืน และเดินตรงไปหาฉางหลิง พร้อมกับจ้องมองกระโปรงสั้นคล้ายจะสำรวจอะไรบางอย่างฉางหลิงรีบหลบและพูดว่า “แม่คะ.. นี่แม่คิดว่าพวกเราจะไปที่ใหน? พวกเราสองคนก็แค่นั่งคุยกันที่สนามโรงเรียน นี่แม่คิดไปถึงใหนกัน?”เหลียงเฟิ่งจินทำเสียงขึ้นจมูกอย่างไม่พอใจ “เฮอะ.. ใครจะไปรู้! แกก็ใจกล้าไม่เบาเลย!”เหลียงเฟิ่งจินก็เคยเป็นเด็กสาววัยรุ่นมาก่อน มีหรือที่เธอจะไม่เข้าใจฉางหลิง!เหลียงเฟิงอี้ที่นั่งดูสถานการณ์อยู่บนโซฟาครู่ใหญ่ ได้แต่เม้มริมฝีปากแดงพร้อมกับครุ่นคิดอะไรบางอย่าง“แล้วนี่กลิ่นอะไร?!” เหลียงเฟิ่งจินเพิ่งสัมผัสได้ว่ามีกลิ่นพิเศษบางอย่างโชยออกมาจากตัวของฉางหลิงฉางหลิงถึงกับหน้าแดงและเริ่มตื่นตระหนก “กลิ่นอะไรเหรอคะ? น่าจะเป็นกลิ่นปลาละมั๊ง! เพราะหนูหิ้วมันมาตลอดทาง”