บทที่ 588 : เริ่มภารกิจ!

บทที่ 588 : เริ่มภารกิจ! “หลิงหยุน..นี่เธอสามารถจัดการได้แน่ใช่มั๊ย” เหลียงเฟิงอี้เอ่ยถามหลิงหยุนด้วยความเป็นห่วง เธอรู้สึกกังวล และตื่นตระหนกแทนเขา หลิงหยุนตอบกลับไปตามความจริง“ก็ต้องลองดู..” ซ่งเจิ้งหยางนั้นเคยเห็นทักษะการฝังเข็มของหลิงหยุนมาแล้วเขาจึงรู้ตัวดีว่าความรู้และทักษะทางการแพทย์ของตนเองนั้น แทบจะไม่สามารถนำออกมาใช้ได้เลยเมื่ออยู่ต่อหน้าหลิงหยุน เขาจึงได้แต่พยักหน้ารับคำสั่งเงียบๆ และเดินเข้าไปช่วยพยาบาลแทน ทันทีที่ประตูรถเปิดออกกลิ่นฉุนต่างๆที่ผสมผสานกันหลายอย่างนั้น ก็ยิ่งรุนแรงขึ้นกว่าเดิมเป็นสิบเท่า ผู้คนต่างก็ยกมือขึ้นปิดปากและจมูกทันที แต่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่รถขนคนไข้ “แม่เจ้า..พวกคุณทำกับผู้ป่วยแบบนี้ได้ยังไง บรรทุกพวกเขามาเหมือนกับผักปลา?” “บางคนยังหมดสติอยู่เลยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าป่วยเป็นอะไรมา ครอบครัวก็ไม่มาด้วย แล้วแบบนี้จะรักษาได้ยังไงกันล่ะ!” “อยากจะอ้วก..!!” บางคนแทบจะอาเจียนออกมาพร้อมกับชี้ไปที่เปลคนไข้คนหนึ่ง “ดูนั่นสิ..หน้าเละไปหมดเลย! สงสัยโดนน้ำกรดมา..” “แล้วดูคนนั้นสิไม่รู้ว่าไปโดนอะไรมา เลือดไหลออกมาเต็มไปหมด สภาพแบบนี้ทำไมถึงไม่ส่งไปที่โรงพยาบาล หรือคลินิกแผนปัจุบัน ส่งมาที่คิลนิกแพทย์แผนจีนทำไมกัน?” “แล้วดูคนที่นั่งหัวเราะอยู่นั่นสิ..นั่นมันคนบ้าชัดๆ!” “คนบ้าก็รักษาได้ด้วยเหรอไม่มีทางหรอก.. จะรักษาได้ยังไงกัน?” ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็พากันตกอกตกใจและสยดสยองไปกับภาพที่เห็น แล้วทุกคนต่างก็เห็นตรงกันว่าคนไข้เหล่านั้นไม่เหมาะที่จะมาทำการรักษาที่นี่… ทุกคนล้วนเข้าใจว่านี่ไม่ใช่การสร้างสถานการณ์หรือจัดฉากเพื่อสนับสนุนหลิงหยุน แต่มันคือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงๆ เพราะนี่ไม่ใช่โรคที่เสแสร้งแกล้งทำอย่างอาการปวดฟัน ปวดหัว หรือไอ แล้วมาให้หลิงหยุนรักษา ใครกันที่จะสนับสนุนหลิงหยุนถึงขั้นกล้าลงมือราดน้ำกรดใส่หน้าตัวเองใครกันที่จะกล้าเอามีดแทบตัวเองสิบกว่าแผล เพียงเพราะต้องการทดสอบความสามารถของหลิงหยุน? แต่ต่อให้มีคนกล้าที่จะทำเช่นนั้นจริงถึงแม้หลิงหยุนจะรักษาได้ แต่น้ำกรดที่กัดใบหน้าจนเสียโฉมไปแล้วนั้น จะมียาขนานใดรักษาให้หายได้!หลิงหยุนกำลังเผชิญหน้ากับปัญหาครั้งใหญ่และคลินิกสามัญชนเองก็กำลังอยู่ในขั้นวิกฤติด้วยเช่นกัน!“เฮ้อ..วันนี้คลินิกของหลิงหยุนคงต้องปิดตัวลงแน่ๆ..”สมาชิกแก๊งมังกรเขียวที่กำลังยืนสูบบุหรี่อยู่นั้นต่างก็ทิ้งทุกอย่างเพื่อมาทำตามคำสั่งของตี้เสี่ยวอู๋ เพราะคงไม่มีใครกล้าปฏิเสธที่จะมาช่วยเคลื่อนย้ายผู้ป่วย ต่อให้เคลื่อนย้ายศพ พวกเขาก็ต้องทำ เพราะถึงอย่างไรก็ดีกว่าที่พวกเขาต้องลงไปนอนเป็นศพให้ผู้อื่นเคลื่อนย้ายเสียเองผู้คนที่มุงดูอยู่ต่างก็พากันหลีกทางให้และหลิงหยุนก็ยืนสั่งการด้วยท่าทีสงบนิ่ง ไม่ยกมือขึ้นปิดปากปิดจมูกเหมือนเช่นคนอื่นๆดูจากสภาพ..ผู้ป่วยส่วนใหญ่ล้วนก้าวเท้าข้างหนึ่งเข้าไปสู่ประตูยมบาลเสียแล้ว หากพวกเขาเคลื่อนย้ายอย่างไม่ระมัดระวังแม้แต่นิดเดียว ผู้ป่วยก็สามารถสิ้นใจตายได้ในทันที“เสี่ยวอู๋..สองรายนี้ต้องระมัดระวังอย่างมาก จำไว้ว่าอย่าให้เขาตกใจเด็ดขาด..”“ครับพี่หยุน!”ตี้เสี่ยวอู๋รับคำสั่งและค่อยๆโน้มตัวเข้าไปในรถด้วยตัวเอง และด้วยความแข็งแกร่งของตี้เสี่ยวอู๋เวลานี้ เขาสามารถเคลื่อนย้ายผู้ป่วยทั้งสองคนได้สำเร็จตามความต้องการของหลิงหยุนระหว่างที่คนไข้ซึ่งถูกน้ำกรดสาดเข้าที่ใบหน้าไปจนถึงลำคอถูกเคลื่อนย้ายออกจากรถนั้นผู้คนที่มุงดูอยู่หลายๆคน ไม่อาจทนดูได้จนถึงกับต้องเมินหน้าหนี เพราะสภาพใบหน้าของเขานั้นมีเพียงเนื้อสีแดงสดดูน่าสยดสยองอย่างมาก บางคนถึงกับอาเจียนออกมาก็มี-หลิงหยุน..นี่.. เธอรักษาได้ใช่มั๊ย-หลังจากที่ท่านหมอเสี่ยวสังเกตการณ์มาพักใหญ่เขาก็รีบส่งกระแสจิตถามหลิงหยุนด้วยความเป็นห่วงหลิงหยุนเพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อยและส่งกระแสจิตตอบกลับไปว่า -ท่านปู่สบบายใจได้! คนไข้เหล่านี้ล้วนได้รับบาดเจ็บภายนอก ไม่ต้องกังวลใจไป..-หลังจากเคลื่อนย้ายผู้ป่วยเสร็จสิ้นแล้วหลิงหยุนก็ยกมือขึ้นปาดเหงื่อด้วยท่าทางสงบนิ่ง แต่ในใจกลับคิดว่าช่างโชคดีที่เขาได้ปลุกเสกยันต์บำบัดมาจำนวนมาก ไม่เช่นนั้นแล้ว วันนี้คงจะเป็นวันที่เขาต้องเสียหน้ามากที่สุดวันหนึ่งทีเดียว!‘ดีนะที่ข้าเตรียมการมาล่วงหน้า!’หลิงหยุนมองดูผู้ป่วยอาการโคม่าสิบกว่าคนพร้อมกับคิดในใจยันต์บบำบัดระดับสามนั้นมีประสิทธิภาพถึงขั้นสามารถสร้างกล้ามเนื้อใหม่ได้ และยันต์บำบัดระดับสี่นั้น ไม่เพียงแค่ช่วยฟื้นฟูเนื้อเยื่อที่ถูกน้ำกรดทำลายได้ แต่ยังสามารถช่วยให้ผู้ป่วยหายกลับมาดียิ่งกว่าเดิมได้อีกด้วยท่านหมอเสี่ยวได้ฟังคำพูดของหลิงหยุนก็ค่อยรู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้างแต่ก็แอบกังวลใจอยู่ลึกๆ