บทที่ 607 : ข้าจะสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับเจ้า!

บทที่ 607 : ข้าจะสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับเจ้า! “นายน้อย..ข้าเชื่อในตัวท่าน! ข้าเชื่อว่าจากนี้ไปท่านจะทำให้ตระกูลหลิงได้หลุดพ้นจากความขมขื่น และกลับมาพบกับความสุขได้อีกครั้ง!” เหล่ากุ่ยกำหมัดแน่นพร้อมกับร้องบอกหลิงหยุนอย่างตื่นเต้น! “ความจริงแล้วท่านปู่ของนายน้อยก็ไม่กล้าที่จะทำอะไรบุ่มบ่ามเพราะเกรงว่าจะทำให้นายน้อยไม่ปลอดภัยไปด้วย แต่โชคดีที่ข้าได้ติดตามท่านมาระยะหนึ่งแล้ว ข้าจึงมั่นใจอย่างที่สุดว่าท่านจะสามารถนำพาตระกูลหลิงให้กลับมารุ่งเรือง และยิ่งใหญ่ได้อีกครั้ง!” หลิงหยุนยิ้มเล็กน้อยพร้อมกับพึมพำเสียงเบา“รอมาได้ตั้งสิบแปดปี รออีกหน่อยจะเป็นไรไป!” แววตาทั้งคู่ของหลิงหยุนเป็นประกายพร้อมบอกกับเหล่ากุ่ยด้วยเสียงที่ดังฟังชัด“เหล่ากุ่ย.. ท่านจัดการส่งข่าวบอกท่านปู่ว่าข้าจะไปพบท่านปู่ที่เมืองหลวงด้วยตัวเอง..” เหล่ากุ่ยถึงกับตกใจเพราะคิดไม่ถึงว่าหลังจากที่หลิงหยุนได้ทราบเรื่องราวที่น่าเศร้าของตระกูลหลิงแล้ว เขาจะถึงกับอดรนทนไม่ได้เช่นนี้! และเหล่ากุ่ยก็นึกถึงคำพูดที่หลิงลี่ได้กำชับไว้จึงรีบบอกกับหลิงหยุนว่า “นายน้อย.. เรื่องนี้คงทำไม่ได้! เพราะนายผู้เฒ่าได้สั่งข้าไว้ว่า หากท่านได้รู้ชาติกำเนิดที่แท้จริง และยอมรับแล้ว ให้รอจนกว่าท่านจะสอบเอนทรานซ์เสร็จจึงค่อยให้ท่านเดินทางไปเมืองหลวง ตอนนี้ตระกูลหลิงยังไม่เป็นอะไร.. ท่านสบายใจได้..” หลิงหยุนได้แต่แอบคิดในใจว่าเวลาเช่นนี้ยังจะคิดเรื่องสอบเข้ามหาวิทยาลัยอีกงั้นหรือ หลิงหยุนนึกอยากจะปฏิเสธ แต่แล้วก็เปลี่ยนใจ.. เพราะเขาเองก็ได้รับปากฉินจิวยื่อและหนิงหลิงยู่ไว้เช่นกันอีกทั้งตอนนี้ฉินจิวยื่อก็ไม่อยู่ เขาจึงไม่อยากทำให้แม่ของเขาต้องผิดหวัง เหล่ากุ่ยได้แต่พูดแนะนำว่า“นายน้อย.. เรื่องนี้นับว่าเป็นเรื่องใหญ่ รอให้ข้ารายงานนายผู้เฒ่าก่อน แล้วนายผู้เฒ่าจะเป็นผู้ตัดสินใจเอง” “เวลาเพียงแค่ครึ่งเดือนเดี๋ยวเดียวก็ผ่านไปแล้ว.. หลังจากสอบเอนทรานซ์เสร็จ ท่านก็จะไม่มีภาระผูกพันใดๆ ถึงตอนนั้นจะได้จัดการเรื่องราวภายในตระกูลได้อย่างอิสระ..” หลิงหยุนพยักหน้าเห็นด้วยหลังจากนั้นครู่ใหญ่จึงร้องถามออกไปว่า.. “อ้อ..เหล่ากุ่ย! หลังจากนี้ท่านจะกลับไปที่เมืองหลวง หรือว่าจะอยู่ที่จิงฉูนี้” เหล่ากุ่ยตอบกลับทันที“ข้าจะอยู่ที่จิงฉูรอจนกว่าท่านจะสอบเอนทรานซ์เสร็จ แล้วค่อยกลับไปเมืองหลวงพร้อมกับท่าน!” ……….. หลิงหยุนพูดกำชับเหล่ากุ่ยอีกครั้งให้รายงานข่าวดีนี้ให้หลิงลี่ทราบจากนั้นจึงโทรเรียกถังเมิ่งให้มารับกลับไปยังบ้านเลขที่-1 ทันที ฉินตงเฉี่วยและหนิงหลิงยู่รวมทั้งไป๋เซียนเอ๋อ เหมี่ยวเสี่ยวเหมา ต่างก็นั่งรอกันอยู่ที่บ้าน“กลับมาแล้วรึ”สายตาของฉินตงเฉี่วยที่มองหลิงหยุนนั้นแตกต่างจากทุกครั้งและรีบร้องถามด้วยความกังวลใจหลิงหยุนเพียงแค่พยักหน้าจากนั้นจึงหันไปบอกหนิงหลิงยู่กับคนอื่นๆ “พี่จะไปเดินเล่นที่ทะเลสาบกับน้าหญิงหน่อย..”หลิงหยุนและฉินตงเฉี่วยเดินออกจากบ้านไปและเพียงไม่นานก็มาถึงทะเลสาบจิงฉู ทั้งคู่ต่างก็เดินไปตามชายฝั่งจ้องมองน้ำสีฟ้าในทะเลสาบ และเริ่มสนทนากัน“เจ้าเด็กดื้อ..เหล่ากุ่ยเล่าทุกอย่างให้เจ้าฟังแล้วใช่หรือไม่”ฉินตงเฉี่วยเห็นสีหน้าที่ไม่สู้ดีนักของหลิงหยุนและท่าทางที่นิ่งเงียบมาตลอดทางของเขา จึงได้แต่เป็นฝ่ายเอ่ยปากถามออกมาก่อนหลิงหยุนเลียริมฝีปากก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับฉินตงเฉี่วย“น้าหญิง.. ข้าเป็นทายาทของตระกูลหลิงจริงๆ ท่านพ่อของข้าก็คือคุณชายสาม – หลิงเสี่ยว และท่านแม่ของข้าก็คือธิดาพรรคมารคนก่อน…”ฉินตงเฉี่วยได้แต่แอบคิดอยู่ในใจว่าครั้งนี้เหตุใดเหล่ากุ่ยจึงได้พูดตรงเช่นนี้..“แล้ว..เจ้าคิดอ่านกับเรื่องนี้อย่างไร”ฉินตงเฉี่วยไม่พูดอะไรมากหลังจากที่สงบจิตใจอยู่นานนางเพียงแค่ถามไถ่ความคิดเห็นของหลิงหยุนเท่านั้น“ข้ายังไม่คิดอ่านอะไรทั้งนั้นในตอนนี้!แต่หลังจากสอบเอนทรานซ์เสร็จ ข้าจึงจะไปพบกับบรรพบุรุษตระกูลหลิงที่เมืองหลวง..”หลิงหยุนตอบเพียงแค่นั้นแต่จู่ๆสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นเย็นชา และน้ำเสียงที่พูดก็เต็มไปด้วยความเคียดแค้น“ข้าต้องจัดการแก้แค้นให้กับท่านพ่อท่านแม่ของข้ารวมทั้งคนอื่นๆในตระกูลหลิงที่ตายไป ข้าจะไม่ปล่อยศัตรูของข้าให้ลอยนวลอย่างแน่นอน!”ฉินตงเฉี่วยถึงกับเย็นยะเยือกและชาไปทั้งร่างหลังจากที่ได้ยินคำพูดของหลิงหยุน!หลังจากนิ่งไปครู่ใหญ่..ฉินตงเฉี่วยก็พูดขึ้นมาว่า “หลิงหยุน.. เจ้าจะทำเช่นนั้นจริงๆรึ เจ้ารู้หรือไม่ว่าหากทำเช่นนั้น เจ้าจะต้องเป็นศัตรูกับยอดฝีมือทั้งโลก! เรื่องนี้..”แต่หลิงหยุนตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยอย่างไม่แยแส“พวกมันไล่ล่าพ่อแม่ของข้าไปหลายพันไมล์ ทำลายตระกูลหลิงของข้า ท่านพ่อกับท่านแม่ของข้ารักกัน ทั้งที่ไม่ใช่กงการอะไรของพวกมัน แต่พวกมันกลับบังคับให้ท่านพ่อของข้าทำลายวรยุทธตัวเองต่อหน้าคนอื่น เท่านั้นยังไม่พอ พวกมันยังบังคับให้ท่านพ่อประกาศต่อหน้าท่านแม่ว่าจะไม่พบหน้านางอีกตลอดไป และบังคับให้ท่านพ่อประกาศแต่งงานกับหญิงอื่นต่อหน้าทุกคน สร้างความอับอายให้กับท่านแม่ของข้า การกระทำที่ชั่วช้าเช่นนี้ ข้าไม่มีวันยอมแน่!”“ความคับแค้นครั้งนี้..หากข้าไม่ถล่มจอมยุทธลวงโลกพวกนี้ให้ราบเป็นหน้ากอง ก็คงยากที่จะสลายความคับแค้นนี้ในใจของข้าได้!”ดวงตาทั้งสองข้างของหลิงหยุนนั้นปรากฏแววตาสังหารที่รุนแรงอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนนัยน์ตาสีขาวและสีดำของเนตรหยินหยางปรากฏขึ้นมาเพียงวูบเดียวแล้วก็หายวับไปทันที หลิงหยุนพยายามสกัดกั้นความโกรธแค้นไว้ภายใน..