บทที่ 649 : รักษาซันยู่วเจียว!

บทที่ 649 : รักษาซันยู่วเจียว! “โอ๊ะ..!” ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความเจ็บปวดหรือเป็นเพราะความรู้สึกสบายกันแน่ ทำให้ซันยู่วเจียวถึงกับส่งเสียงร้องออกมา หน้าอกทั้งสองข้างของซันยู่วเจียวนั้นช่างงดงามนักไม่เพียงขาวกลมกลึง แต่ยังนุ่มมือมากเมื่อได้สัมผัส และก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความประหม่ากังวลเขิน หรือว่าอายกันแน่ ทำให้หน้าอกทั้งสองข้างของเธอชูชัน และอุณหภูมิภายในร่างกายก็สูงขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ‘โอ้โห..ใหญ่จนฝ่ามือของข้าปิดไม่มิดเลยรึนี่!’ ฝ่ามือทั้งสองข้างของหลิงหยุนที่กดลงไปบนหน้าอกของซันยู่วเจียวนั้นค่อยๆกำแน่นขึ้นมากเรื่อยๆ สัมผัสของเขานั้นช่างชำนิชำนาญจนยากที่หญิงสาวคนใดจะต้านทานต่อสัมผัสเช่นนี้ได้ “เอ่อ..คุณช่วยรีบๆรักษาได้มั๊ยคะ” ซันยู่วเจียวร้องบอกอายๆ เพราะไม่อาจต้านทานต่อสัมผัสจากฝ่ามือทั้งสองข้างของหลิงหยุนได้อีก หลิงหยุนไม่มีจรรยาบรรณแพทย์งั้นหรือไม่เลย.. แต่จรรยาบรรณของหลิงหยุนนั้นมีมากเกินร้อยต่างหาก! หากไม่เกี่ยวกับอาชีพแพทย์แล้วแน่นอนว่าหลิงหยุนต้องการสัมผัสอย่างแน่นอนหากมีโอกาส แต่ที่หลิงหยุนสัมผัสหน้าอกของซันยู่วเจียวอยู่ในเวลานี้นั้นเป็นเพราะเขากำลังถ่ายเทพลังชีวิตในร่างกายของตนเองลงไปที่หน้าอกทั้งสองข้างของเธอ เพื่อขจัดก้อนเนื้องอกที่ยังมีขนาดเล็กอยู่นี้ออกไป และเป็นเพราะก้อนเนื้องอกนี้นี่เองที่ทำให้ซันยู่วเจียวรู้สึกเจ็บปวดอย่างมาก เมื่อเห็นว่าหลิงหยุนยังคงสัมผัสหน้าอกทั้งสองข้างของเธออยู่เช่นนั้นร่างของเธอก็ค่อยๆอ่อนยวบ และค่อยๆเอนกายนอนลงบนเตียงคนไข้ตั้งแต่เมื่อไหร่นั้นเธอเองก็ยังไม่รู้ตัว มีเพียงซันเทียนเจียวเท่านั้นที่รู้ตัวว่าตนเองกำลังมีความสุขกับสัมผัสจากฝ่ามือของหลิงหยุน! แต่จะว่าไป..หลิงหยุนเองก็มีความเป็นมืออาชีพ และมีจรรยาบรรณมากพอ เพราะต่อหน้าหญิงสาวคนอื่นนอกจากไป๋เซียนเอ๋อ หลงหวู่ หลินเมิ่งหาน และเหยาลู่แล้ว เขาก็ไม่เคยใช้จิตหยั่งรู้ หรือว่าเนตรหยินหยางส่องดูเรือนร่างของหญิงอื่นเลย หลิงหยุนต้องการหญิงงามที่ยินยอมพร้อมใจไปกับเขาเท่านั้นและไม่จำเป็นต้องใช้กลอุบายที่สกปรกและน่ารังเกียจเช่นนั้น! ‘สบายจัง..ทำไมสัมผัสของเขาถึงทำให้รู้สึกสบายแบบนี้นะ.. ’ ซันยู่วเจียวเคลิบเคลิ้มไปและหมดแรงที่จะต่อต้านในที่สุด แน่นอนว่าสัมผัสของหลิงหยุนนั้นยากที่ใครจะต้านทานและขัดขืนได้! หากตอนนี้หลิงหยุนเลื่อนฝ่ามือของเขาไปสัมผัสที่ส่วนอื่นในร่างกายของซันยู่วเจียวแล้วล่ะก็.. รับรองว่าเธอจะยินยอมและไม่ดิ้นรนขัดขืนอย่างแน่นอน เพียงแต่หลิงหยุนไม่ทำเช่นนั้นแน่!เพราะเขากำลังรักษาอาการเจ็บป่วยให้กับเธออยู่.. ‘ฮ่าๆท่าทางเคลิบเคลิ้มเช่นนี้ ดูท่าเจ้าคงจะยังไม่มีชายในดวงใจสินะ! แต่ทางทางของเจ้าเย็นชาเช่นนี้ คงยากที่จะรักใครได้!’หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่หลิงหยุนก็พูดราวกับเหมือนไม่มีอะไร “คุณหายดีแล้วนะ! เอาล่ะ.. พักผ่อนในห้องนี้ไปก่อน แล้วก็ค่อยสวมเสื้อผ้าออกไปด้านนอก..”หลิงหยุนบอกกับซันยู่วเจียวอย่างอ่อนโยน..ซันยู่วเจียวที่นอนเคลิบเคลิ้มอยู่บนเตียงคนไข้นั้นเกือบลืมไปแล้วว่าเธอกำลังรับการรักษาจากหลิงหยุนอยู่ แต่เมื่อได้ยินคำพูดของเขา เธอจึงรีบลืมตาขึ้นมา และพบว่าหลิงหยุนไม่อยู่ในห้องตรวจแล้วซันยู่วเจียวกัดฟันแน่นและค่อยๆพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง หน้าอกใหญ่โตทั้งสองข้างของเธอนั้นตั้งชูชัน และได้แต่พึมพำอยู่ในใจ‘เฮ้อ..สมบัติล้ำค่าที่อุตส่าห์ถนอมมายี่สิบกว่าปี แต่กลับต้องให้หลิงหยุนสัมผัสเป็นคนแรก นี่ล่ะนะชีวิต!’แต่เมื่อคิดถึงว่าตนเองก็ได้เคลิบเคลิ้มไปกับการสัมผัสของหลิงหยุนเมื่อครู่ซันยู่วเจียวก็รู้สึกโมโหและเกลียดตัวเองขึ้นมาทันทีพร้อมกับคิดในใจว่า เหตุใดการรักษาของหลิงหยุนจึงได้รวดเร็วเช่นนี้ นี่เขาโง่? หรือเป็นเพราะหน้าอกของเธอไม่น่าดึงดูดกันแน่น?“เฮ้อ..ช่างน่าอายจริงๆ!”ซันยู่วเจียวรำพึงรำพันจบก็รีบลุกขึ้นจากเตียงและใส่เสื้อผ้าทันทีแต่เมื่อพบว่ามีความผิดปกติบางอย่างเกิดขึ้นในร่างกายของเธอ เธอก็ยิ่งรู้สึกละอายมากขึ้น!หลังจากใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วซันเทียนเจียวก็รีบเดินออกมาจากห้องตรวจ ใบหน้าของเธอแดงก่ำและร้อนผ่าว และเมื่อพบว่าหลี่จินเหลียนกับชางเสี่ยวเหมิงยังคงยืนรออยู่ ใบหน้าของเธอก็ยิ่งแดงมากขึ้นแต่เมื่อเห็นว่าหลิงหยุนกับคนอื่นๆไม่อยู่แล้วซันยู่วเจียวก็รีบแสร้งถามเพื่อปกปิดความผิดปกติของตนเองทันที“คนอื่นๆไปใหนกันหมด”“เจ้านายออกไปแล้วและให้พวกเราสามคนลาพักร้อนได้ ก่อนไปก็สั่งให้ปิดคลินิกได้เลย! แล้วยังกำชับว่าจากนี้ไปค่ารักษาของคลินิกคือสามแสนหยวนต่อครั้ง! และจะรับรักษาเฉพาะโรคที่คนอื่นไม่สามารถรักษาได้เท่านั้น!”“ยังมีอีกนะ..ดูนี่สิ! เจ้านายยังจ่ายโบนัสให้คนละห้าหมื่นหยวนเป็นเงินสดด้วยนะ!”ชางเสี่ยวเหมิงร้องบอกด้วยความตื่นเต้นและมือสองข้างก็กำเงินจำนวนห้าหมื่นไว้แน่น!หลี่จินเหลียนมองไปทางโต๊ะของซันยู่วเจียวที่มีเงินจำนวนห้าปึกวางอยู่และแน่นอนว่ามันเป็นโบนัสของซันยู่วเจียวแต่หลี่จินเหลียนนั้นไม่สนใจเงินมากเท่าไหร่แต่กลับจ้องมองใบหน้าที่แดงก่ำของซันยู่วเจียวพร้อมกับถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น“นี่..เธอป่วยเป็นอะไร แล้วเจ้านายรักษาให้เธอด้วยวิธีใหนเหรอ?”ซันยู่วเจียวเห็นหลิงหยุนเดินออกไปแล้วจึงได้แต่พูดโกหกไปว่า“ฉันปวดแขนมากน่ะสิ! เจ้านายก็เลยจัดการฝังเข็มให้..”