บทที่ 651 : กล้าหาญ!

บทที่ 651 : กล้าหาญ! “นี่..ห้ามสูบบุหรี่ในบ้าน!” เด็กสาวตัวแสบเห็นอาปิงกล้าสูบบุหรี่ในบ้านจึงร้องตะโกนออกมาอย่างไม่พอใจอาปิงถึงกับงุนงง และรีบดึงบุหรี่ออกจากปากทันทีพร้อมกับหันไปมองหน้าหลิงหยุน หลิงหยุนเองก็เพิ่งจะทำให้สาวน้อยตัวแสบยิ้มได้แน่นอนว่าเขาไม่ต้องการทำให้เธออารมณ์เสียอีก จึงได้แต่บอกอาปิงยิ้มๆ “นายก็รีบๆดูดให้หมดเพราะฉันเองยังต้องยอมให้เธอ!” ถังเมิ่งและตี้เสี่ยวอู๋เห็นหลิงหยุนยอมยกธงขาวให้กับเสี่ยวเม่ยหนิงง่ายๆทั้งคู่ก็ถึงกับแทบกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่ อาปิงรีบกดบุหรี่ดับทันทีหลังจากนั้นหลิงหยุนก็หันไปพูดกับถังเมิ่ง “ถังเมิ่ง..มีบางเรื่องที่ฉันยังไม่เคยพูดกับนาย แต่วันนี้ฉันขอเตือนนายไว้ก่อน..” อีกไม่นานหลิงหยุนก็จะต้องออกจากเมืองจิงฉูและไม่รู้ว่าจะต้องไปนานเท่าไหร่ เขาจึงจำเป็นต้องตักเตือนถังเมิ่งไว้ก่อน “ตอนนี้ด้วยฐานะของนายกับเสี่ยวอู๋สามารถสั่งพี่น้องของเราในจิงฉูได้..” “ถังเมิ่ง..ฉันรู้ว่านายเป็นคนมีเพื่อนสนิทมากมาย และนายเองก็ต้องการเป็นผู้นำในกลุ่มเพื่อนๆ เรื่องนั้นฉันไม่ห้าม!” “แต่นายต้องจำไว้ว่า..หากนายต้องการพาเพื่อนมาทำงานให้กับฉัน เรื่องนั้นฉันก็ไม่ห้ามเช่นกัน! แต่ถ้าพวกเขาจะมาทำงานให้กับฉัน ก็ต้องเป็นผู้ที่มีความสามารถจริงๆเท่านั้น พวกที่มากินมาเล่นไปวันๆ นายไม่ต้องพาเข้ามา เพราะฉันไม่ต้องการ ฉันจะเตือนนายเรื่องนี้แค่ครั้งเดียวและครั้งสุดท้ายเท่านั้น! นายได้ยินชัดแล้วใช่มั๊ย” ตั้งแต่เปิดคลินิกมาหลิงหยุนก็ยุ่งกับหลายๆเรื่องจึงไม่มีเวลาจะพูดเรื่องเด็กหนุ่มเพลย์บอยทั้งห้าคนในวันนั้น ตอนนี้ในเมื่ออาปิงมาร่วมงานกับเขาแล้ว หลิงหยุนจึงถือโอกาสนี้เตือนถังเมิ่งและอาปิงไปกลายๆ ถังเมิ่งถึงกับเหงื่อตกและไม่กล้าพูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว เขาได้แต่พยักหน้าหงึกๆ และตอบหลิงหยุนไปว่า “พี่หยุน..ฉันเข้าใจ!” “นายเข้าใจก็ดีแล้ว!”หลิงหยุนไม่จำเป็นต้องพูดอะไรมาก ความจริงแล้วสิ่งที่หลิงหยุนพูดกับถังเมิ่งนั้นก็ตั้งใจสื่อสารให้อาปิงรับรู้ด้วย และเขาก็เชื่อว่าอาปิงเข้าใจในสิ่งที่เขาต้องการจะบอกได้เป็นอย่างดี ระหว่างที่คุยกันอยู่นั้นจู่ๆโทรศัพท์มือถือของหลิงหยุนก็ดังขึ้น เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย และรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เยี่ยนจื่อ– แคชเชียร์ของร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่โทรมาหาเขาตอนนี้ทำไมกัน! หลิงหยุนจึงรีบกดรับสายทันทีและได้ยินเสียงร้องตะโกนอย่างตื่นตระหนกดังออกมาจากปลายสาย “หลิงหยุนรีบมาที่ร้านเร็วเข้าตอนนี้คุณซูกำลังมีเรื่อง!” เกิดเรื่องกับซูปิงหยานอย่างนั้นหรือ!ภาพของสาวใหญ่ในวัยสามสิบกว่า ท่าทางเย็นชา หยิ่งจองหอง และสวยงามในแบบผู้ใหญ่ปรากฏขึ้นในความคิดของหลิงหยุนทันที “เยี่ยนจื่อ..ใจเย็นๆ ค่อยๆเล่ามาว่าเกิดเรื่องอะไรกันแน่” หลิงหยุนถามด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง“จ้าวเผิงเฟยคนที่ทำร้ายนายเมื่อครั้งก่อนน่ะสิมันมาถล่มร้านอินเทอร์เน็ตของคุณซู!”เยี่ยนจื่อพูดไปก็ร้องไห้ไปหลิงหยุนได้ยินเสียงหัวเราะ และเสียงทำลายข้าวของดังมาจากปลายสายด้วยทันทีที่ได้ยินว่าเป็นคนที่เคยทำร้ายเขาเท่านั้นหลิงหยุนก็ถึงกับหูผึ่งขึ้นมาทันทีพร้อมกับคิดในใจว่า ‘นี่ข้าเคยถูกคนทำร้ายมามากมายขนาดนี้เชียวรึ!’“ไม่ต้องตกใจนะ!ผมจะรีบไปถึงให้เร็วที่สุด!”ทันทีที่กดวางสายไปหลิงหยุนก็เงยหน้าขึ้นมองเด็กหนุ่มทั้งสามคนพร้อมกับถามขึ้นว่า “พวกนายพร้อมจะมีเรื่องมั๊ย”“ไม่ต้องถามเลยพี่หยุน!”ทั้งสามคนตอบพร้อมกันทันที“พวกนายใครขับรถเร็วที่สุด!”หลิงหยุนพุ่งออกมาจากบ้านพร้อมกับร้องถามทันที“เสี่ยวอู๋!”ตี้เสี่ยวอู๋ควบรถยนต์สีดำของตนเองพาหลิงหยุนถังเมิ่ง และอาปิงไปด้วยความเร็วสูง และเพียงแค่เจ็ดนาทีก็ไปถึงปลายทางรถของตี้เสี่ยวอู๋ตรงไปจอดที่หน้าประตูร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ของซูปิงหยานหลิงหยุนใช้จิตหยั่งรู้สำรวจเข้าไปด้านในพร้อมกับพูดยิ้มๆ“จ้าวเผิงเฟยมันพาลูกน้องมาเยอะเลยทีเดียว..”“เอาล่ะ..ไปกันได้แล้ว!”หลิงหยุนร้องบอกทุกคนในรถและระหว่างนั้นเขาก็ได้ยินเสียงคนพูดอย่างยะโสโอหังอยู่ภายในร้าน“จะโทรเรียกใครมาที่นี่ก็เชิญเพราะถึงยังไงที่นี่ก็ต้องพังพินาศอยู่ดี.. ร้านอินเทอร์เน็ตเล็กๆกระจอกๆ แต่กล้าลองดีกับฉัน!”แววตาของหลิงหยุนเปลี่ยนเป็นเย็นชาขึ้นมาทันที!ซูปิงหยานถูกจับมัดมือไพล่หลังและใบหน้ามีรอยฝ่ามือแดงปกคลุมอยู่เต็มไปหมด ส่วนเยี่ยนจื่อก็ใบหน้าบวมเปล่ง และมีรอยฝ่ามืออยู่เต็มไปหมดเช่นกัน บ่งบอกว่าถูกตบหน้านับครั้งไม่ถ้วน‘นี่มันกล้าทำร้ายผู้หญิงงั้นรึ’ความโกรธของหลิงหยุนพุ่งขึ้นมาทันที!หลิงหยุนไม่พูดอะไรอีกเขาเดินแหวกฝูงชนที่มุงดูอยู่หน้าร้านเข้าไปทันที ตามมาด้วยถังเมิ่ง ตี้เสี่ยวอู๋ และอาปิงเมื่อทั้งสี่คนเข้าไปภายในร้านจึงได้พบว่าร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ของซูปิงหยานนั้นถูกคนพังจนราบ คอมพิวเตอร์ร่วงลงไปกองกับพื้นจนหมด โต๊ะคอมพิวเตอร์ก็ถูกทุบทำลายจนแทบไม่เหลือ เก้าอี้ถูกโยนกระจัดกระจาย และคนที่กำลังเล่นอินเทอร์เน็ตอยู่ในร้านก็ถูกไล่ออกไปจนหมด บางส่วนก็ไปมุงรวมกันกับคนอื่นที่อยู่ที่หน้าร้าน ตอนนี้ภายในร้านนอกจากซูปิงหยานกับเยี่ยนจื่อแล้ว ก็มีจ้าวเฉิงเฟยกับลูกน้องยี่สิบกว่าคน“ปล่อยพวกเธอซะ!” หลิงหยุนชี้ไปที่ซูปิงหยานและเยี่ยนจื่อพร้อมกับร้องสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชาจ้าวเผิงเฟยที่ตอนนี้เหงื่อออกท่วมตัวนั้นอายุราวสามสิบปีรูปร่างของมันใหญ่โตกว่าถังเมิ่ง แต่ก็เล็กกว่าตี้เสี่ยวอู๋เล็กน้อย เมื่อเห็นหลิงหยุนพร้อมกับพรรคพวกอีกสามคนเดินเข้ามา มันก็ถึงกับหัวเราะเสียงดังออกมาทันที“นี่น่ะเหรอคนที่จะมาช่วยที่แท้ก็เป็นเด็กหนุ่มหน้าหวานท่าทางยะโสโอหัง คิดไม่ถึงว่าแกจะใจกล้าขนาดนี้!”จากนั้นจึงหันไปพูดกับซูปิงหยานว่า“นี่คงจะเป็นคู่ขาใหม่ของเธอสินะ! โคแก่อยากกินหญ้าอ่อนชัดๆ!”