บทที่ 654 : ความคาดหวัง!

บทที่ 654 : ความคาดหวัง! สิ้นเสียงพูดของหลิงหยุนตี้เสี่ยวอู๋ก็โยนกุญแจรถให้กับหลิงหยุนที่อยู่ด้านหลัง หลังจากที่ซูปิงหยานและเยี่ยนจื่อขึ้นไปบนรถแล้วหลิงหยุนก็จัดการสตาร์รถ และรีบขับออกไปให้พ้นสายตาผู้คนที่จ้องมองมาอย่างรวดเร็ว “หลิงหยุน..นี่นาย.. นายเก่งจนฉันไม่อยากจะเชื่อเลย!” เยี่ยนจื่อที่นั่งอยู่ด้านหลังรถได้แต่ร้องอุทานออกมาอย่างตื่นเต้น “จัดการกับขยะแค่สองสามชิ้นเก่งตรงใหนกัน เอาล่ะ.. ผมจะไปส่งพวกคุณสองคนกลับบ้าน ว่าแต่จะให้ไปส่งใครก่อนดีล่ะ?” หลิงหยุนถามยิ้มๆ เยี่ยนจื่อแอบมองซูปิงหยานที่ยังคงนั่งนิ่งไม่พูดอะไรแล้วจึงหันไปพูดกับหลิงหยุนว่า “ส่งฉันก่อนก็ได้.. บ้านฉันอยู่ใกล้ๆแค่นี้เอง เลี้ยวซ้ายนิดเดียวก็ถึงแล้ว!” แต่เยี่ยนจื่อก็ไม่ได้พูดโกหกเพราะเพื่อให้สามารถเดินทางไปทำงานที่ร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ของซูปิงหยานได้สะดวกมากขึ้น เธอจึงได้มาเช่าห้องใกล้ๆแถวนี้อยู่ “นี่..เยี่ยนจื่อ!” ซูปิงหยานเหลือบมองเยี่ยนจื่อพร้อมกับกัดริมฝีปากเบาๆความจริงแล้วเธอต้องการให้เยี่ยนจื่อที่เพิ่งจะถูกทำร้ายเพราะปกป้องร้านไปค้างกับเธอที่บ้านในคืนนี้ด้วย แต่ทั้งเยี่ยนจื่อและซูปิงหยานนั้นต่างก็รู้ใจกันดีเยี่ยนจื่อรู้ดีว่าซูปิงหยานต้องการอะไร เธอจึงตั้งใจบอกหลิงหยุนจอดรถให้เธอลงไปก่อน หลังจากที่เยี่ยนจื่อลงจากรถไปแล้วหลิงหยุนจึงถามเยี่ยนจื่อยิ้มๆ “เยี่ยนจื่อ.. นี่คุณไม่คิดจะชวนผมลงไปดื่มชาที่ห้องบ้างเลยเหรอ” เยี่ยนจื่อมองใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตรของหลิงหยุนและตอบกลับยิ้มๆ “ถ้านายอยากจะดื่มชาจริงๆ ก็ไปดื่มที่บ้านคุณซูสิ! บ้านคุณซูมีชาดีๆเยอะแยะเลย ที่บ้านฉันไม่มีหรอก อย่าว่าแต่ชาเลย น้ำร้อนยังไม่มีเลย..” หลิงหยุนรู้สึกชื่นชอบเยี่ยนจื่อที่เป็นคนตรงๆเขาถึงกับหัวเราะร่าเมื่อได้ฟังคำตอบที่ตรงไปตรงมาของเยี่ยนจื่อ “คุณซู!ระบบคอมพิวเตอร์ที่บ้านคุณเสียไม่ใช่เหรอ อย่าลืมให้หลิงหยุนช่วยจัดการให้ล่ะ?” ในคืนที่หลิงหยุนถูกจ้าวเผิงเฟยกับลูกน้องทำร้ายจนได้รับบาดเจ็บสาหัสนั้นเขาก็ได้ไปพักอยู่ที่บ้านของซูปิงหยานหนึ่งคืน แต่หลังจากคืนนั้นซูปิงหยานก็ได้ขอให้หลิงหยุนไปช่วยลงโปรแกรมคอมพิวเตอร์ให้เธอที่บ้าน แต่หลิงหยุนกลับแสดงท่าทีอิดออดและปฏิเสธ ทำให้ซูปิงหยานถึงกับโกรธหลิงหยุนอย่างมาก “พูดอะไรกันเยี่ยนจื่อ!” ทันทีที่ได้ยินเยี่ยนจื่อพูดออกมาเช่นนั้น ซูปิงหยานก็รีบส่งเสียงดุขึ้นทันที “อื้อหือ..คืนนี้บรรยากาศดีจัง เหมาะกับการพูดคุยเรื่องความรัก..” ไม่รู้ว่าตั้งใจหรือไม่ตั้งใจแต่เยี่ยนจื่อก็พูดประโยคนี้ออกมาพร้อมกับหัวเราะเสียงดังคล้ายพูดเล่นหลิงหยุนยิ้มและเข้าใจในความหมายของเยี่ยนจื่อดีแต่เขาไม่คิดอะไรมากมาย จึงได้หันไปถามซูปิงหยาน“คุณซู..บ้านของคุณอยู่ใหนครับ”ซูปิงหยานถึงกับอึ้งไป!นี่.. หลิงหยุนไม่รู้ว่าบ้านของเธออยู่ที่ใหนงั้นเหรอ เป็นไปได้อย่างไรกัน?!“นี่เธอ..ถ้าเธอไม่อยากจะไปส่งฉันที่บ้าน จอดตรงนี้ก็แล้วกัน ฉันกลับเองได้!”ซูปิงหยานรู้สึกเสียใจอย่างมากใบหน้าของเธอซีดเผือดและเปลี่ยนเป็นเย็นชาขึ้นมาทันที น้ำเสียงของเธอเจือด้วยความขมขื่น และแน่นอนว่าเธอกำลังเข้าใจหลิงหยุนผิดไปอย่างมาก!หลิงหยุนได้แต่คิดในใจว่า‘แย่แล้ว! หลิงหยุนคนก่อนคงจะรู้จักบ้านของซูปิงหยานว่าอยู่ที่ใหน และตอนนี้นางก็กำลังเข้าใจข้าผิดไปใหญ่แล้ว ดูเหมือนจะเป็นเรื่องใหญ่ด้วย!’หลิงหยุนกำลังครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งว่าจะอธิบายให้ซูปิงหยานเข้าใจได้อย่างไรเขาเหลือบมองซูปิงหยานก่อนจะพูดขึ้นว่า“คุณซูครับ..มีเรื่องหนึ่งที่ผมเองยังไม่เคยบอกกับคุณ คุณยังจำวันที่ผมไปขอดูกล้องวงจรปิดที่ร้านคุณได้มั๊ย มีคนคิดจะเอาชีวิตผม พวกมันตั้งใจขับรถชนผม แต่โชคดีที่ผมรอดมาได้หวุดหวิด แต่สมองของผมก็ได้รับการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง ทำให้ความทรงจำเก่าๆหลายเรื่องในอดีตหายไปด้วย..”ซูปิงหยานถึงกับตกใจและนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะร้องอุทานเสียงดังออกมา!“อะไรนะ!นี่เธอ.. เธอถูกรถชนงั้นเหรอ?! ทำไมฉันไม่เคยรู้เรื่องนี้เลยล่ะ?”จู่ๆซูปิงหยานก็นึกถึงเรื่องที่หลิงหยุนละเมอพูดในคืนที่ถูกทำร้ายร่างกาย และคิดว่าหลิงหยุนกำลังพูดถึงเรื่องนี้ นี่หมายความว่าหลิงหยุนรู้ว่ามีคนคิดร้ายกับตนเองอยู่น่ะสิ!หลังจากนิ่งไปครู่ใหญ่ซูปิงหยานก็รีบถามขึ้นมาอย่างตื่นตระหนก “ฉันไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย แล้ว.. ตอนนี้เธอเป็นยังไงบ้าง ยังเจ็บตรงใหนอยู่อีกหรือเปล่า?”หลิงหยุนบอกไปว่าสมองของเขาได้รับการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรงแต่ความจริงแล้วสมองเขาเขายังอยู่ในสภาพดีเยี่ยม เพียงแค่ความทรงจำบางอย่างหายไปเท่านั้นเอง แต่ซูปิงหยานก็อดที่จะเป็นห่วงไม่ได้ว่าหลิงหยุนจะได้รับบาดเจ็บที่ส่วนอื่นบ้างหรือไม่เมื่อหลิงหยุนได้เห็นสีหน้าท่าทางตกอกตกใจและเป็นห่วงเป็นใยของซูปิงหยาน เขาก็ถึงกับหัวเราะออกมาพร้อมกับตอบไปว่า“คุณซูครับ!ลืมไปแล้วเหรอครับว่าผมถูกรถชน แค่รอดชีวิตมาได้ก็ดีเท่าไหร่แล้ว เจ็บนิดๆหน่อยๆไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร คุณดูผมตอนนี้สิ.. เหมือนคนได้รับบาดเจ็บตรงใหนบ้างหรือเปล่า”ซูปิงหยานตกใจจนลืมนึกไปเธอส่ายหน้าด้วยความโล่งอกจนหน้าอกสีขาวสั่นกระเพื่อม“เฮ้อ..งั้นก็โล่งอกไปที! เธอทำให้ฉันตกใจแทบแย่..”แต่เมื่อสังเกตเห็นสายตาของหลิงหยุนที่จับจ้องอยู่ที่คอเสื้อลึกของเธอใบหน้าของซูปิงหยานก็แดงก่ำ และไม่พูดอะไรอีก