บทที่ 655 : รักษาซูปิงหยาน!

บทที่ 655 : รักษาซูปิงหยาน! ‘ห้ามคิดชั่ว..ห้ามคิดชั่ว.. ห้ามคิดชั่ว..’ หลิงหยุนพร่ำพรรณนาอยู่ในใจถึงสามครั้งเพื่อทำจิตใจให้สงบก่อนจะสูดลมหายใจยาว และผลักประตูห้องน้ำเข้าไป แต่ก่อนจะเข้าไปนั้นหลิงหยุนได้ใช้จิตหยั่งรู้สำรวจภายในห้องน้ำเพื่อดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับซูปิงหยานที่อยู่ด้านในเสียก่อน และก็พบว่าซูปิงหยานไม่ได้แกล้งเธอหกล้มอยู่ในห้องน้ำจริงๆ และได้รับบาดเจ็บจนไม่สามารถขยับเขยื้อนร่างกายได้ และตอนนี้สีหน้าของเธอก็บ่งบอกว่ากำลังเจ็บปวดอย่างมาก “คุณซูเป็นยังไงบ้างลุกขึ้นยืนไหวมั๊ยครับ?” หลิงหยุนถึงกับกลืนน้ำลายหลายอึกขณะที่พูดกับซูปิงหยานที่กำลังหน้าแดงเช่นกัน “ถ้าลุกขึ้นยืนได้ฉันจะเรียกเธอให้เข้ามาช่วยทำไมกัน ตอนนี้ฉันเจ็บจะตายอยู่แล้ว!” สาวใหญ่ท่าทางเย็นชาส่งเสียงดังตำหนิหลิงหยุนทันทีริมฝีปากแดงสดนั้นเอื้อนเอ่ยด้วยความโมโหในขณะที่ร่างกายสั่นเทา ซูปิงหยานไม่สามารถขยับเขยื้อนได้หลิงหยุนจึงต้องโน้มกายลง และยื่นมือไปโอบร่างของซูปิงหยาน แต่ท่าทางของเขาก็เก้ๆกังๆ ไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงใหนดี ระหว่างที่กำลังละล้าละลังว่าจะตรวจดูกระดูกของเธอก่อนดีหรือจะอุ้มเธอไปที่เตียงเลยนั้น เสียงของซูปิงหยานก็แผดขึ้นมาอีกครั้ง “ยืนซื่อบื้ออยู่ทำไมกันรีบๆไปเอาผ้าเช็ดตัวมาสิ ยืนมองอยู่ได้!” ซูปิงหยานร้องตะโกนบอกหลิงหยุน เธอทั้งโกรธและอาย “เอ่อ..ครับ” หลิงหยุนรีบลุกขึ้นไปหยิบผ้าเช็ดตัวมาห่มร่างของซูปิงหยานไว้จากนั้นจึงค่อยๆอุ้มร่างของเธอขึ้นมา “โอ้โห..คิดไม่ถึงว่าคุณซูจะหนักเหมือนกันนะครับ..” เพื่อปกปิดความกระอักกระอ่วนใจของทั้งคู่หลิงหยุนจึงแสร้งทำเป็นตลกขณะที่อุ้มร่างของซูปิงหยานเดินออกจากห้องน้ำไป “ปากเสีย!ฉันตัวเล็กแค่นี้จะหนักขนาดนั้นได้ยังไงกัน”แม้ว่าซูปิงหยานจะรู้สึกเจ็บอยู่มากแต่เมื่อได้อยู่ในอ้อมกอดของหลิงหยุน เธอกลับรู้สึกอบอุ่นใจมากกว่าหลิงหยุนอุ้มร่างของซูปิงหยานเข้าไปในห้องนอนทันทีภายในห้องมีเตียงนอนขนาดใหญ่ หลิงหยุนจึงค่อยๆโน้มตัวลงวางร่างของเธอลงบนเตียงอย่างอ่อนโยน“โอ๊ย..”ระหว่างที่วางลงนั้นร่างของซูปิงหยานที่กระทบกับความเย็นภายในห้อง และจากการเปลี่ยนท่าทางทำให้คิ้วของซูปิงหยานถึงกับขมวดเข้าหากัน และร้องอุทานออกมาด้วยความเจ็บปวด จนหลิงหยุนเองก็ยังอดที่จะสงสารไม่ได้หลิงหยุนยืนจ้องร่างของซูปิงหยานด้วยแววตาเป็นประกายพร้อมกับกลืนน้ำลายเข้าไปหลายอึกจนลูกกระเดือกขยับไปขยับมาไม่หยุดทางด้านซูปิงหยานที่เห็นหลิงหยุนยืนมองตาไม่กระพริบนั้นในใจก็แอบมีความสุขแต่ก็พูดออกไปว่า“นี่เธอมัวแต่จ้องมองอะไรกัน”“เอ่อ..ก็รูปร่างของคุณซูสวยงามไม่เบาเลยนี่!”ในเมื่อได้เห็นกับตาไปแล้วก็ไม่จำเป็นต้องเสแสร้งปกปิดอีก หลิงหยุนจึงเอ่ยชมซูปิงหยานออกไปตรงๆ“นี่..เธอมองเห็นเรือนร่างของฉันหมดแล้ว ก็ต้องรับผิดชอบด้วยนะ!”ซูปิงหยานร้องบอกหลิงหยุนทันทีแต่ไม่รู้ว่าเธอตั้งใจ หรือไม่ตั้งใจที่จะพูดออกไปแบบนั้นหลิงหยุนพยักหน้ายิ้มๆ“ได้สิ! คุณซูอยากให้ผมรับผิดชอบยังไงก็ว่ามา รับรองว่าผมไม่ปฏิเสธอย่างแน่นอน!”แล้วทั้งคู่ก็มองตากันอย่างเข้าใจความคิดของอีกฝ่ายดี..จากนั้นหลิงหยุนจึงพูดขึ้นยิ้มๆ“เอาล่ะ.. ให้ผมตรวจดูอาการบาดเจ็บของคุณก่อนดีกว่า!”หลิงหยุนร้องบอกเพราะสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างของซูปิงหยานนั่นเพราะระหว่างที่ล้มลงกระแทกกับพื้นนั้น กระดูกสะโพกด้านขวาซึ่งอยู่ใกล้กับพื้นที่สงวนของซูปิงหยานนั้นมีปัญหา แต่ถ้าซูปิงหยานไม่อนุญาต หลิงหยุนก็ไม่กล้าที่จะทำการรักษา เขาจึงดูลังเล..แต่ความจริงแล้ว..เป็นเพราะหลิงหยุนได้หลงลืมบางสิ่งบางอย่างในอดีตไป