บทที่ 671 : วิชาหยางพิสุทธิ์ และขั้นปรับร่างกาย-9!

บทที่ 671 : วิชาหยางพิสุทธิ์ และขั้นปรับร่างกาย-9! หลิงหยุนไม่ได้อยู่กับเหยาลู่นานนักเขากลับไปยังบ้านเลขที่-1 ในราวเที่ยงคืน และเมื่อไปถึงก็ขึ้นไปที่ระเบียงด้านบนทำการดูดซับเอาพลังจันทราและพลังดวงดาว เพื่อให้สามารถผ่านเข้าสู่ดาราคุ้มกายขั้นที่-3 ให้ได้ และดูเหมือนสวรรค์จะเป็นใจอย่างมากเพราะหลายวันมานี้ท้องฟ้าเปิด และอากาศแจ่มใส แต่เพราะพรุ่งนี้จะเป็นเทศกาลไหว้บ๊ะจ่าง ดวงจันทร์บนท้องฟ้าจึงยังไม่เผยตัว แต่บนท้องฟ้ายามนี้กลับมีทางช้างเผือกส่องสว่างไสว พลังดวงดาวจากดวงดารานับล้านๆดวงต่างก็พากันทอแสงพุ่งเข้าใส่ร่างของหลิงหยุน รุ่งขึ้นเป็นวันที่ห้าเดือนห้าตามปฏิทินจันทรคติและตรงกังเทศกาลไหว้บ๊ะจ่างของทุกๆปี แต่หลิงหยุนกลับไม่ใส่ใจกับเรื่องเหล่านี้ เขารีบกลับไปยังบ้านเลขที่-9 ในอ่าวจิงฉูตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อพาไป๋เซียนเอ๋อกลับมา เพราะวันนี้เป็นวันที่สมุนไพรชีฉียู่จะเติบโตเต็มวัยแล้วจึงได้เวลาที่หลิงหยุนจะต้องลงมือฝึกวิชาหยางพิสุทธิ์ และเพื่อไม่ให้มีผู้ใดเข้ามารบกวนระหว่างฝึก หลิงหยุนจึงต้องให้ไป๋เซียนเอ๋อมาทำหน้าที่คอยคุ้มครองเขา หลิงหยุนขอให้เสี่ยวเม่ยหนิงกลับไปอยู่ที่บ้านของตนเองในระหว่างที่เขาทำการฝึกวิชาเสี่ยวเม่ยหนิงกระเง้ากระงอดเล็กน้อยแต่ก็ยอมกลับไปแต่โดยดี และแน่นอนว่าเหมี่ยวเสี่ยวเหมาก็ตามน้องสาวของเธอไปด้วยเช่นกัน ในยามใกล้บ่ายที่แสงอาทิตย์สาดส่องอย่างเจิดจ้านั้นหลิงหยุนกับไป๋เซียนเอ๋อยืนอยู่ข้างต้นสมุนไพรชีฉียู่ และกำลังรอคอยให้มันโตเต็มวัยเสียที “เซียนเอ๋อ..เมื่อสมุนไพรชีฉียู่เติบโตเต็มวัยแล้ว ข้าจะจัดการทำลายค่ายกลหลุมพลังที่อยู่รอบๆ จากนั้นข้าจะเข้าไปนั่งฝึกวิชาอยู่ตรงโน้น..” หลิงหยุนบอกพร้อมกับยกมือขึ้นชี้ไปทางสนามหญ้าที่อยู่ห่างไกลออกไป และเป็นจุดที่เขาได้สร้างค่ายกลหลุมพลังขึ้นมาใหม่ “เจ้าต้องใช้วิชาลวงตาพรางตัวข้าไว้อย่าให้คนข้างนอกมองเห็นข้าอย่างเด็ดขาดอย่าให้มีใครเห็นว่าข้ากำลังฝึกวิชาอยู่.. เข้าใจหรือไม่” ไป๋เซียนเอ๋อพยักหน้า“เซียนเอ๋อเข้าใจดี..” หลิงหยุนพูดต่อ..“และในการฝึกฝนครั้งนี้จะกินเวลานานถึงสิบสองวัน ข้าเองจะนั่งอยู่ตรงนั้นไม่ลุกไปใหน ดังนั้นไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นก็ตาม เจ้าต้องไปหาน้าหญิง ถังเมิ่ง หรือตี้เสี่ยวอู๋ก็ได้ ให้ทั้งสามคนเป็นคนจัดการ และหากมีใครกล้าบุกรุกเข้ามาภายในบ้าน เจ้าก็จัดการสังหารมันได้เลย!” “หลังจากที่ข้าฝึกฝนผ่านไปเจ็ดวัน ในบ่ายของวันที่เจ็ดนั้น สมุนไพรชีฉียู่จะปล่อยพลังชีวิตออกมาจนหมด เจ้าต้องจัดการถอนต้นสมุนไพรชีฉียู่ทั้งเจ็ดต้นไปเก็บตามวิธีที่ข้าบอกอย่างระมัดระวัง อย่าปล่อยให้มันเหี่ยวเฉาไปได้ เพราะข้ายังต้องใช้ประโยชน์จากมันอีกมาก..” หลังจากที่สมุนไพรชีฉียู่โตเต็มวัยแล้ว..มันก็จะมีชีวิตอยู่ได้อีกเพียงแค่เจ็ดวันเท่านั้น เมื่อพลังชีวิตถูกปลดปล่อยออกมาจนหมด หากไม่มีผู้ใดเก็บไปด้วยวิธีที่ถูกต้อง มันก็จะตายลง และเมื่อถึงตอนนั้นหลิงหยุนก็ไม่สามารถนำไปปรุงยาเม็ดชีฉียู่อย่างที่ตั้งใจได้ “เจ้าเข้าใจดีแล้วนะเซียนเอ๋อ!” เมื่อถึงเวลาบ่ายโมงตรงซึ่งเป็นเวลาที่ดวงอาทิตย์ส่องแสงเจิดจรัสที่สุดนั้นในที่สุดสมุนไพรชีฉียู่ก็เติบโตเต็มวัยเสียที และหลิงหยุนก็สามารถเก็บพลังชีวิตที่เข้มข้นเป็นของเหลวได้ถึงห้าขวด และหลิงหยุนก็ได้เก็บเข้าไปไว้ในแหวนพื้นที่ หลิงหยุนจัดการทำลายค่ายกลหลุมพลังรอบๆต้นสมุนไพรชีฉียู่และไม่วางขวดหยกเพื่อเก็บพลังชีวิตเข้มข้นอีก แต่ครั้งนี้เขาปล่อยให้มันปลดปล่อยพลังชีวิตออกมา เพื่อที่เขาจะได้ดูดซับเข้าไปในร่างกาย และฝึกวิชาหยางพิสุทธิ์เพื่อให้สามารถเข้าสู่ขั้นปรับร่างกาย-9 ได้ ตอนนี้สมุนไพรชีฉียู่โตเต็มวัยแล้วมันจึงปลดปล่อยพลังชีวิตได้มากขึ้นกว่าเดิมถึงสิบเท่า และตอนนี้ภายในบ้านเลขที่-1 ของเขาก็เต็มไปด้วยพลังชีวิตเข้มข้นในปริมาณมากมาย!พลังชีวิตที่พวยพุ่งออกมาอย่างมากมายและรวดเร็วนั้นค่อยๆไหลเข้าสู่ค่ายกลหลุมพลังที่หลิงหยุนเพิ่งสร้างขึ้นมาใหม่..จากนั้นหลิงหยุนจึงหันไปสั่งไป๋เซียนเอ๋อว่า“เอาล่ะเซียนเอ๋อ.. เจ้าเริ่มใช้วิชาลวงตาพรางตัวข้าไว้ได้แล้ว!”ทันทีที่พูดจบ..ร่างของหลิงหยุนก็พุ่งเข้าไปนั่งขัดสมาธิอยู่ในค่ายกลหลุมพลังที่เพิ่งสร้างขึ้นใหม่..เรือนร่างงดงามของไป๋เซียนเอ๋อวิ่งวนไปวนมาระหว่างด้านหน้าและด้านหลังภายในบ้านอยู่ครู่หนึ่ง ฝ่ามือที่สวยงามของนางนั้นก็วาดลวดลายลึกลับบางอย่างไปพร้อมกันด้วยส่วนหลิงหยุนก็เริ่มเรียกวัตถุพลังต่างๆที่เก็บไว้ในแหวนพื้นที่ออกมารวมถึงหินพลังชีวิตมากมายที่กว้านซื้อมาจากตลาดค้าของเก่าในเมืองจิงฉู และวางทุกอย่างไว้รอบๆตัวในการฝึกวิชาหยางพิสุทธิ์นั้นจำเป็นที่ผู้ฝึกจะต้องดูดซับเอาพลังชีวิตธาตุทอง และพลังชีวิตธาตุไฟ รวมทั้งพลังหยางเข้าไป! และต้องไม่ดูดซับเอาพลังชีวิตอย่างอื่นเข้าไปด้วย เพราะเหตุผลนี้หลิงหยุนจึงได้สร้างค่ายกลกักเก็บพลังหยินจากหญ้าหยินไว้ เพื่อไม่ให้ความเย็นของพลังหยินหลุดรอดออกมาได้!ส่วนปราณมังกรนั้นโดยธรรมชาติแล้วมีความเป็นหยางอยู่ หลิงหยุนจึงเรียกน้ำเต้าวิเศษออกมาวางไว้ข้างตัว เพราะหากพลังหยางมีไม่เพียงพอ เขาก็จะได้ดื่มน้ำลายมังกรเข้าไปเสริมกล่องหยกทั้งสิบห้ากล่องพร้อมด้วยขวดหยกที่เต็มไปด้วยพลังชีวิตเข้มขนจนเป็นของเหลวนั้นถูกนำมาวางเรียงรายไว้ด้านหน้าในรัศมีที่หลิงหยุนสามารถหยิบขึ้นมาดื่มได้ทันทีจากการเตรียมพลังชีวิตจำนวนมากนั้นทำให้เห็นว่าการฝึกวิชาหยางพิสุทธิ์นั้นต้องอาศัยพลังหยางที่บริสุทธิ์ในปริมาณมากมายเพียงใด และนี่เป็นเพียงแค่การเริ่มต้นฝึกฝนเท่านั้นหลิงหยุนสำรวจไปรอบๆตัวและเมื่อเห็นว่าทุกอย่างได้ตระเตรียมไว้พร้อมแล้ว เขาก็สงบจิตใจ และเริ่มฝึกวิชาหยางพิสุทธิ์ทันที..หลิงหยุนเริ่มต้นด้วยการขับพลังหยินที่อยู่ตามเส้นลมปราณต่างๆกลับไปผนึกไว้ที่จุดตันเถียนของตนเองให้เหลือเพียงแค่พลังหยางบริสุทธิ์ไว้ตามเส้นลมปราณต่างๆเท่านั้นจากนั้นจึงเริ่มดูดซับเอาพลังชีวิตเข้มข้นซึ่งถูกปลดปล่อยออกมาจากต้นสมุนไพรชีฉียู่อย่างต่อเนื่องเข้าไปและในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อสำคัญของการฝึกนั้น หลิงหยุนต้องการพลังชีวิตในปริมาณที่มากจนต้องหยิบพลังชีวิตที่เป็นของเหลวที่เตรียมไว้นั้นขึ้นดื่มเข้าไปหลิงหยุนเลือกที่จะดื่มพลังชีวิตเข้มข้นจนเป็นของเหลวนั้นเข้าไปโดยตรงมากกว่าที่จะดื่มน้ำลายมังกรแต่นั่นไม่ได้หมายความว่าน้ำลายมังกรมีคุณสมบัติไม่ดีพอ แต่เพราะพลังชีวิตเข้มข้นจนเป็นของเหลวนี้ มีพลังอมตะจากพู่กันจักรพรรดิอยู่ด้วยนั่นเอง และนั่นคือการตระเตรียมการมาตั้งแต่ต้นของหลิงหยุนแล้ววันคืนผ่านไป..ทุกนาทีของการฝึกฝนเป็นไปอย่างเชื่องช้า ทางด้านไป๋เซียนเอ๋อนั้น เพื่อดูแลคุ้มครองหลิงหยุน นางถึงกับไม่ยอมฝึกฝนวิชาเพื่อจะได้สามารถดูแลคุ้มครองความปลอดภัยให้หลิงหยุนอย่างเต็มที่ผ่านไปห้าวัน..ไป๋เซียนเอ๋อจึงเห็นว่าพลังชีวิตในกล่องหยกทั้งสิบห้าใบ และขวดหยกอีกห้าใบที่วางอยู่รอบตัวหลิงหยุนนั้น ถูกดื่มเข้าไปจนหมดแล้วหลิงหยุนจึงต้องใช้พลังชีวิตจากหินพลังชีวิตแทนเขากำก้อนหินไว้ในมือทั้งสองข้างระหว่างฝึกฝน และเมื่อผ่านไปช่วงเวลาหนึ่ง พลังชีวิตจากหินทุกก้อนก็ถูกหลิงหยุนดูดซับเข้าไปจนหมดเช่นกันผ่านไปอีกสองวัน..หินพลังชีวิตที่มีอยู่ก็ถูกหลิงหยุนดูดซับไปจนหมด ในเวลานี้พลังชีวิตจากต้นสมุนไพรชีฉียู่ก็ถูกปลดปล่อยออกมาจนหมดแล้วเช่นกัน และไป๋เซียนเอ๋อก็ได้จัดการเก็บต้นสมุนไพรชีฉียู่ตามวิธีที่หลิงหยุนบอก..