บทที่ 675 : หลิงหยุนออกจากจิงฉู!

บทที่ 675 : หลิงหยุนออกจากจิงฉู! หลิงหยุนไม่มีทางปล่อยให้เกาเทียนหลงคุกเข่าทำความเคารพเขาได้สำเร็จอย่างแน่นอนเขาผลักฝ่ามือข้างหนึ่งออกไป และปล่อยให้ลมปราณภายในร่างกายออกมากดร่างของเกาเทียนหลงให้ลงไปนั่งที่เตียงดังเดิม หลิงหยุนครุ่นคิดอยู่นานก่อนจะถามขึ้นมาว่า“ใครกันที่ตามไล่ล่าคุณ แล้วพวกมันมีกันกี่คน?” ตอนนี้เกาเทียนหลงกำลังตกตะลึง..เพราะฝ่ามือของหลิงหยุนนั้นไม่ได้สัมผัสร่างกายของเขาเลยแม้แต่น้อย แต่เขากลับรับรู้ได้ถึงพลังบางอย่างที่แม้แต่เขาเองก็ยังไม่อาจต้านทานได้ ในใจจึงรู้สึกตกใจอย่างมาก! เมื่อสองสามเดือนที่ผ่านมา..เขายังจำได้ว่าเกาเฉินเฉินได้โทรไปเล่าให้ฟังว่า หลิงหยุนเพิ่งจะสามารถก้าวข้ามขีดจำกัดของร่างกายได้เท่านั้นเอง! “พวกมันมีกันสามคน..นี่ผมก็ขโมยรถมาจากปั๊มน้ำมันแถวนั้นเพื่อหนีเอาชีวิตรอด! ตอนนี้พวกมันน่าจะอยู่ในตัวเมืองจิงฉูแล้วล่ะ..” หลังจากนั้น..เหล่ากุ่ยที่ตามหลิงหยุนมาก็เพิ่งจะมาถึงบ้านเลขที่-1 และทันทีที่ได้เห็นหน้าเกาเทียนหลง เขาก็ถึงกับชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็ไม่พูดอะไร! เหล่ากุ่ยนั้นรู้จักเกาเทียนหลงแต่เกาเทียนหลงไม่รู้จักเหล่ากุ่ย ทายาทรุ่นหลังๆของเจ็ดตระกูลใหญ่แห่งปักกิ่งนั้น แทบไม่มีใครรู้จักเหล่ากุ่ยเลย.. หลิงหยุนจึงถามต่อ“คุณพอมีวิธีที่จะล่อพวกมันออกมาได้บ้างมั๊ย” เกาเทียนหลงตอบกลับทันที“พวกมันเป็นแวมไพร์.. จึงสามารถดมกลิ่นเลือดบนตัวผมได้ไกลถึงสองกิโลเมตร..” ทันทีที่ได้ยินคำบอกเล่าของเกาเทียนหลงสีหน้าของเหล่ากุ่ยถึงกับเปลี่ยนไปทันทีพร้อมกับร้องถามออกอย่างตกใจ “อะไรนะ!แวมไพร์.. ผีดูดเลือดงั้นเหรอ?!” เหล่ากุ่ยทั้งตกใจและประหลาดใจและคิดว่าตนเองอาจจะหูฝาดไป! ตระกูลเกากับผีดูดเลือด.. มันมาเกี่ยวข้องกันได้อย่างไรกัน! “ถ้างั้นก็เยี่ยมเลย!คุณไม่ต้องอาบน้ำแล้ว..” “เหล่ากุ่ย..พวกเรารีบออกเดินทางไปปักกิ่งคืนนี้เลย!” ในเมื่อหลิงหยุนเองก็ได้เตรียมการทุกอย่างไว้พร้อมแล้ว จะออกเดินทางคืนนี้หรือพรุ่งนี้เช้า ก็คงไม่มีอะไรแตกต่างกัน! อีกทั้งตอนนี้ตระกูลเกาก็กำลังเกิดเรื่อง เกาเฉินเฉินเองก็ไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดีอย่างไร มีหรือที่หลิงหยุนจะอดทนรอให้ถึงพรุ่งนี้เช้าแล้วค่อยออกเดินทางได้! หลิงหยุนหันไปสั่งตี้เสี่ยวอู๋“เสี่ยวอู๋.. ตามร่างกายของนายมีคราบเลือดของเกาเทียนหลงติดอยู่ นายรีบถอดเสื้อผ้าออกมาให้ฉันเร็วเข้า! แล้วก็รีบไปอาบน้ำให้สะอาด! รีบไปเร็วเข้า!” ในเมื่อภายในบ้านมีเพียงแค่ผู้ชายสี่คนตี้เสี่ยวอู๋จึงไม่จำเป็นต้องเขินอาย เขาจัดการถอดเสื้อผ้าต่อหน้าทุกคนส่งให้หลิงหยุน แล้วรีบวิ่งไปยังห้องน้ำทันที หลิงหยุนรีบคว้าเสื้อผ้าของตี้เสี่ยวอู๋และเกาเทียนหลงเข้าไปไว้เก็บในแหวนพื้นที่.. “ห๊ะ..”เกาเทียนหลงร้องอุทานออกมาอย่างตกใจเมื่อเห็นเสื้อผ้าทั้งหมดหายไปในพริบตา “คุณรอผมเดี๋ยวนะ!” หลิงหยุนไม่มีเวลาที่จะอธิบายอะไรให้เกาเทียนหลงฟังทั้งนั้นเขากระโจนไปทางหลังบ้าน และรีบจัดการถอดเสื้อผ้าของตัวเองออก แล้วเปลี่ยนมาสวมชุดดำที่ตัดเย็บด้วยผ้าไหมทองคำแทนในเวลานั้น..ตี้เสี่ยวอู๋เองก็อาบน้ำเสร็จพอดี หลิงหยุนสั่งให้เขาสวมเสื้อยืดและกางเกงขายาวที่สวมใส่สบาย พร้อมกับกำชับว่า“คืนนี้นายห้ามอยู่ที่บ้านหลังนี้..กลับไปพักที่บ้านของนายก่อน รอจนกระทั่งคืนนี้ผ่านไป และหากไม่มีอันตรายอะไรเกิดขึ้น นายก็ค่อยกลับมาฝึกวิชาที่นี่ใหม่..”ระดับสูงสุดของขั้นโฮ่วเทียน-8อย่างเกาเทียนหลงยังถูกพวกมันเล่นงานจนย่ำแย่ แล้วตี้เสี่ยวอู๋ที่เพิ่งจะเข้าสู่ระดับเริ่มต้นของขั้นโฮ่วเทียน-6 คงต้องถูกพวกมันฆ่าตายแน่หากตามกลิ่นของเกาเทียนหลงมาถึงที่นี่ได้“อ่อ..ยังมีอีกหนึ่งเรื่อง! รถแลนด์โรเวอร์ของฉันจอดอยู่ที่หน้าบ้านเหล่ากุ่ย พรุ่งนี้นายไปจัดการเอากลับมาด้วย!”เมื่อตี้เสี่ยวอู๋กำลังจะออกจากบ้านนั้นเขาก็หันมาพูดกับหลิงหยุนพร้อมน้ำตา “พี่หยุน.. พี่ต้องระวังตัวให้มากนะ! ฉันจะตั้งใจฝึกฝนอย่างหนัก และจะต้องเข้าสู่ขั้นเซียงเทียนให้ได้สักวัน!”หลิงหยุนตบบ่าตี้เสี่ยวอู๋พร้อมกับยิ้มให้เขาเล็กน้อย“เสี่ยวอู๋.. นายเป็นคนที่มีพรสวรรค์! สำหรับนาย.. คงจะสามารถเข้าสู่ขั้นเซียงเทียนได้ในเวลาไม่ถึงปีแน่! อะไรที่ต้องสอน ฉันก็สอนนายไปหมดแล้ว ตอนนี้หน้าที่ของนายคือตั้งใจฝึกให้ดี แล้วก็ไม่ต้องเป็นห่วงฉัน!”“พี่หยุน..พี่ต้องโทรหาฉันนะ..” ตี้เสี่ยวอู๋ไม่ลืมที่จะกำชับหลิงหยุนก่อนไปหลิงหยุนจัดการส่งเสื้อผ้าชุดเก่าของเขาที่เพิ่งถอดออกเมื่อครู่ให้เกาเทียนหลงพร้อมกับสั่งว่า“คุณใส่เสื้อผ้าชุดนี้ของผมแทน..”เกาเทียนหลงนั้นมีรูปร่างใกล้เคียงกับหลิงหยุนเขาสูงหนึ่งเมตรแปดสิบเซนติเมตร จึงสามารถสวมใส่เสื้อผ้าของหลิงหยุนได้อย่างไม่มีปัญหา“หลิงหยุน..กลางคืนแบบนี้ไม่สามารถฆ่าพวกแวมไพร์ได้! นี่คุณจะไปจัดการกับพวกมันคืนนี้จริงๆเหรอ!”เกาเทียนหลงคิดไม่ถึงว่าหลิงหยุนจะร้อนใจยิ่งกว่าตนเองเช่นนี้!เขาจึงต้องรีบเตือนหลิงหยุนก่อน เพราะไม่มั่นใจว่าหลิงหยุนจะรู้จักจุดอ่อนและจุดแข็งของพวกแวมไพร์ดีมากแค่ใหนหลิงหยุนกลับตอบอย่างไม่มีอาการตื่นตระหนกตกใจแม้แต่น้อย“กลางคืนฆ่าไม่ตาย.. แล้วกลางวันล่ะ”เกาเทียนหลงตอบกลับไปว่า“พวกมันไม่กล้าออกมาในตอนกลางวัน.. พวกมันกลัวแสงอาทิตย์! แวมไพร์เป็นพวกที่มีสายเลือดของมนุษย์และสัตว์ผสมกัน พละกำลังของมันนั้นมหาศาล ไม่ว่าจะเป็นการโจมตีหรือป้องกันตัว! ส่วนเรื่องความเร็วนั้นแทบไม่ต้องพูดถึง.. ”หลิงหยุนตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน“ถ้างั้นก็ดี.. พวกเรารีบออกเดินทางตอนนี้เลย ขืนรอให้เช้าพวกมันจะไม่ออกมาตามไล่ล่าเรา..”พูดจบ..หลิงหยุนก็เดินนำเหล่ากุ่ยกับเกาเทียนหลงออกไปทันที!หลิงหยุนให้เกาเทียนหลงขับรถเก่าๆที่ขโมยมาส่วนตัวเขาก็ขับรถออดี้สีดำออกไปพร้อมเหล่ากุ่ย และรถสองคันก็มุ่งหน้าออกจากบ้านเลขที่-1 ทันที-คุณค่อยๆขับนำออกนอกเมืองจิงฉูไปช้าๆไม่ต้องขับเร็วนัก!- หลิงหยุนใช้วิธีส่งกระแสจิตบอกเกาเทียนหลงที่ขับรถอยู่ด้านหน้าหลิงหยุนไม่มีทางลืมหญ้าทั้งสามชนิดในสวนหลังบ้านเขาโทรสั่งไป๋เซียนเอ๋อให้รีบกลับมาเฝ้าหญ้าทั้งสามต้นที่บ้านในคืนนี้..หลังจากจัดการธุระทุกอย่างเรียบร้อยแล้วหลิงหยุนก็หันมาจดจ่ออยู่กับการขับรถตามเกาเทียนหลงไป และเวลานี้รถทั้งสองคันก็กำลังมุ่งหน้าออกนอกเมืองไปทางทิศเหนือตลอดเวลาที่ขับรถไปนั้นหลิงหยุนก็เปิดจิตหยั่งรู้ของตนเองสำรวจหาสิ่งผิดปกติในรัศมีแปดสิบเมตร และเริ่มเร่งความเร็วไปตีคู่กับรถของเกาเทียนหลง“รถนี่เก่าจนจะพังไม่พังแหล่อยู่แล้ว..”