บทที่ 677 : เอาชนะแวมไพร์!

บทที่ 677 : เอาชนะแวมไพร์! ‘นี่พวกมันฆ่าไม่ตายจริงๆงั้นรึ!’ แน่นอนว่าหลิงหยุนไม่เชื่อ!ตัวเขาเองก็เคยผ่านการทดสอบขั้นอมตะที่น่าสยดสยองอย่างที่สุดมาแล้ว และโชคดีที่จิตเดิมของเขาหนีรอดออกมาได้ ดังนั้นอย่าว่าแต่แวมไพร์อะไรนี่เลย! ก่อนออกเดินทางจากจิงฉูครั้งนี้..หลิงหยุนได้เตรียมตัวมาพร้อมมาก ภายในแหวนพื้นที่ของเขานั้นมีสิ่งของเครื่องใช้มากมาย แม้แต่กางเกงในก็มีอยู่หลายตัว ถุงเท้าก็มีมากกว่าสิบคู่! หลิงหยุนยังมีไพ่ในมือสำหรับจัดการกับแวมไพร์ทั้งสามตัวนี้อีกมากมายเพียงแต่ตอนนี้เขายังต้องการเล่นกับพวกมันไปก่อน เพื่อจะได้ศึกษาเรียนรู้ความสามารถต่างๆของพวกมันไปด้วย “เด็กน้อย..แกทำให้ฉันทึ่งได้มากเลยทีเดียว! คิดไม่ถึงว่าแกจะมีพลังมหาศาลแบบนี้ ไม่น่าเชื่อเลยจริงๆ!” เห็นได้ชัดว่าเจสเตอร์ยังไม่ได้ใช้พละกำลังและความสามารถทั้งหมดของมันที่มีอยู่ มันเพียงแค่ต้องการจะดูดเลือดหลิงหยุนเท่านั้น แต่คิดไม่ถึงว่าจะถูกหมัดอันทรงพลังของหลิงหยุนชกเข้า และนั่นทำให้มันนึกแปลกใจไม่น้อย! หลิงหยุนยังคงยืนนิ่งพร้อมกับพูดขึ้นมาอย่างเย้ยหยัน“เด็กน้อยงั้นรึ.. แต่เด็กน้อยก็สามารถจัดการกับเจ้าจนลอยละลิ่วเลยไม่ใช่หรือไง..” “ถ้ายังไม่เชื่อ..เจ้าก็ลองเข้ามาอีกครั้งสิ!” หลิงหยุนตะโกนท้าทาย สีหน้าของเจสเตอร์เปลี่ยนไปมันสูดลมหายใจเข้าลึก เมื่อครู่มันใช้พละกำลังของตนเองไปเพียงแค่สิบเปอร์เซ็นต์เท่านั้น และครั้งนี้เจสเตอร์ได้ใช้พละกำลังและความสามารถทั้งหมดที่มีพุ่งเข้าโจมตีหลิงหยุน ความเร็วของมันในครั้งนี้รวดเร็วจนกระทั่งว่าร่างของมันเคลื่อนที่ไปอยู่ตรงหน้าของหลิงหยุนแล้ว แต่เงาของมันยังคงอยู่ที่เดิม.. แน่นอนว่าครั้งนี้เจสเตอร์ไม่ถนอมเรือนร่างของหลิงหยุนเหมือนครั้งแรกอีกมันกำหมัดเข้าชกเพื่อโจมตีหลิงหยุน! ‘ความเร็วสูงสุดในครั้งนี้เทียบเท่ากับความเร็วของยอดฝีมือขั้นเซียงเทียน-2..’หลิงหยุนประเมินความสามารถของเจสเตอร์อยู่ในใจเงียบๆ และครั้งนี้หลิงหยุนก็กำหมัดทั้งสองข้างของตนเองเข้าปะทะกับหมัดของเจสเตอร์ทันที! หลิงหยุนไม่เหลือความปราณีให้กับแวมไพร์ตนนี้อีกเขาใช้พละกำลังในการปะทะครั้งนี้ไปถึงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์เลยทีเดียว! เจสเตอร์กลายเป็นตัวตลกของหลิงหยุนอีกครั้งร่างของมันลอยละลิ่วไปไกลพร้อมกับเสียงกระดูกแตกที่ดังสนั่นไปทั่วทั้งบริเวณ ครั้งนี้กระดูกข้อแขนของมันแตกละเอียดจากการปะทะกับหมัดของหลิงหยุน! “พระเจ้า!เจ้ามนุษย์คนนี้ช่างทรงพลังมากจริงๆ! เป็นไปได้ยังไงกัน!” พอลกับจิมต่างก็ร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจปนกับประหลาดใจปากของพวกมันทั้งคู่อ้ากว้าง สายตาบ่งบอกว่าไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้เห็น!ครั้งนี้หลิงหยุนไม่เพียงทำให้พวกมันตกใจในพลังมหาศาลของเขาได้อย่างมากแต่ยังทำให้พวกมันประหลาดใจในความรวดเร็ว และแม่นยำของเขาอีกด้วย! เพราะเจสเตอร์นั้นเคลื่อนที่เข้าหาหลิงหยุนด้วยความเร็วชนิดที่แม้แต่ยอดฝีมือที่เก่งกาจยังไม่สามารถมองออกว่าร่างจริงของเจสเตอร์อยู่ที่ใหน เพียงแค่จะหลบก็นับว่ายากยิ่งแล้ว แต่นี่หลิงหยุนกลับโจมตีเจสเตอร์กลับได้อย่างแม่นยำ!และนั่นหมายความว่าทั้งสายตาและความเร็วหมัดของหลิงหยุนนั้นไม่เพียงต้องรวดเร็วแต่ยังต้องแข็งแกร่งและทรงพลังอย่างมากด้วย จึงจะสามารถทำให้ร่างของเจสเตอร์ลอยละลิ่วไปไกลได้ถึงเพียงนั้น เช่นนี้แล้วจะไม่ให้แวมไพร์ทั้งสองตนร้องอุทานออกมาด้วยความอัศจรรย์ใจได้อย่างไรกัน!หลังจากที่ได้ปะทะกับพวกมันไปถึงสองครั้งหลิงหยุนก็เริ่มรู้สึกโล่งใจเมื่อเข้าใจแวมไพร์มาขึ้น – แวมไพร์เหล่านี้แข็งแกร่งและมีพละกำลังเหนือกว่าคนธรรมดาหลายเท่า อีกทั้งยังเคลื่อนที่ได้รวดเร็วอย่างน่าเหลือเชื่อ นอกเหนือจากนั้น.. ยังสามารถฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็วอีกด้วย นอกเหนือจากนั้นแล้ว.. ก็ไม่มีอะไรน่ากลัว!และเพียงแค่นี้ก็ทำให้คนธรรมดาหวาดกลัวเหล่าแวมไพร์ได้อย่างมากแล้วแต่ในสายตาของหลิงหยุน.. พวกมันกลับไม่ต่างจากเด็กน้อย เพราะหากเปรียบเทียบกันแล้ว หลิงหยุนนั้นแข็งแกร่งกว่าพวกมันมากนัก ไม่ว่าจะเป็นพละกำลังหรือว่าความรวดเร็วในการเคลื่อนที่!แต่ในทางตรงกันข้าม..หากแวมไพร์สองสามตนนี้สามารถทำให้หลิงหยุนมีบาดแผลเล็กน้อยได้ก็นับว่าเก่งมากแล้ว!หลังจากที่ปะทะกับเจสเตอร์ถึงสองครั้งหลิงหยุนก็สามารถประเมินได้ว่าความสามารถของมันนั้นน่าจะอยู่ในระดับเดียวกับเหล่ากุ่ยคือขั้นเซียงเทียน-2 หรืออาจจะด้อยกว่าเล็กน้อย..หลังจากปะทะกับหลิงหยุนในครั้งนี้เห็นได้ชัดว่าเจสเตอร์บาดเจ็บสาหัสมากกว่าครั้งก่อน มันดิ้นขลุกขลักอยู่นานกว่าที่จะกัดฟันลุกขึ้นมาด้วยความเจ็บปวดได้ มันเลียริมฝีปากพร้อมกับจ้องมองหลิงหยุนด้วยแววตาดุร้าย และไม่รีบร้อนที่จะจู่โจมหลิงหยุนกลับในทันทีหลิงหยุนพูดแสยะยิ้มพร้อมกับพูดขึ้นอย่างเย้ยหยันว่า“ดูเหมือนเจ้าจะยังด้อยกว่าข้ามากนะ.. เจสเตอร์!”จากนั้นหลิงหยุนก็เลิกสนใจเจสเตอร์แต่หันไปพูดกับจิมว่า “อย่ามัวแต่ชักช้า! ครั้งนี้ถึงคราวของเจ้าแล้วล่ะ.. จิมที่รัก!”จากที่ได้ยินบทสนทนาของแวมไพร์ทั้งสามก่อนหน้านี้ทำให้หลิงหยุนรู้ว่าจิมเป็นแวมไพร์ที่แข็งแกร่งที่สุดในจำนวนแวมไพร์ทั้งสามตน และนั่นทำให้หลิงหยุนรู้สึกท้าทายอย่างมาก..“ไม่น่าเชื่อจริงๆเจ้าหนู..คิดไม่ถึงจริงๆว่าแกจะแข็งแกร่งได้อย่างน่าอัศจรรย์ขนาดนี้! แต่อย่างเจ้าก็ไม่ต้องถึงมือจิมหรอก แค่ฉันก็พอแล้ว!”แทบไม่ต้องรอให้จิมพูดพอลก็พูดสวนขึ้นมาพร้อมกับพุ่งเข้าใส่หลิงหยุนด้วยความเร็วที่สูงกว่าเจสเตอร์ ร่างสูงใหญ่ของพอลเคลื่อนมาอยู่ตรงหน้าหลิงหยุนราวกับหายตัวได้ และพุ่งเล็บที่แหลมคมของมันเข้าใส่หน้าอกของหลิงหยุนทันที!การเคลื่อนไหวของพอลนั้นรวดเร็วกว่าเจสเตอร์ถึงสองเท่า!หลิงหยุนเพียงแค่ยิ้มเล็กน้อย“มิสเตอร์พอลแข็งแกร่งไม่เบาทีเดียว แต่น่าอายที่คงต้องพ่ายแพ้ให้กับข้าอีกคน!”พละกำลังและความเร็วของพอลนั้นน่าจะเทียบเท่ากับยอดฝีมือระดับกลางในขั้นเซียงเทียน-3แต่นั่นยังไม่เพียงพอที่จะทำอะไรหลิงหยุนได้ เขายังคงยืนนิ่งรอจนกระทั่งได้จังหวะ หลิงหยุนก็พุ่งกำปั้นในมือออกไป จากนั้นเสียงกรีดร้องของพอลก็ดังขึ้น!และแล้วพอลก็พ่ายแพ้ให้กับหลิงหยุนอีกคนจริงๆ!