บทที่ 684 : บุกเข้าตระกูลเกา!

บทที่ 684 : บุกเข้าตระกูลเกา! และเพื่อต้องการทำลายความไม่มั่นใจในจิตใจของเกาเทียนหลงหลิงหยุนจำเป็นต้องแสดงความอหังกาของตนเองออกมาให้เห็น! เขาต้องแสดงให้เกาเทียนหลงเห็นว่า..ใครก็ตามที่ต้องการจะขึ้นมาเหยียบบนหัวเขานั้น เขาก็ไม่รีรอที่จะลากมันลงมาเช่นกัน! และหลิงหยุนก็ไม่สนใจว่ามันผู้นั้นจะเป็นใครหน้าใหนหรือยิ่งใหญ่เพียงใดก็ตาม และนี่คือวิสัยของหลิงหยุน! “ข้ายังคงไม่เข้าใจเจ้าหากเจ้าไม่มีครอบครัวแล้ว ตระกูลหลงของเข้าก็ต้องสิ้นสุดลง เช่นนี้แล้วตระกูลหลงหรือตระกูลเย่จะยังคงมีความหมายในเชิงความสัมพันธ์อะไรกับเจ้าอีกงั้นหรือเกาเทียนหลง?” “เวลานี้มีเพียงแค่การตอบโต้พวกมันกลับเท่านั้นแต่หากเจ้ายังคงหวาดกลัวและลังเลใจอยู่เช่นนี้ ก็คงไม่มีใครช่วยเจ้าได้แล้ว!” หลิงหยุนยืนนิ่งริมฝีปากของเขาเหยียดเป็นเส้นตรง และดวงตาที่จ้องมองเกาเทียนหลงนั้นก็เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ “ข้าเข้าใจแล้ว..” เกาเทียนหลงลุกขึ้นยืนสีหน้าของเขาดุดัน และเต็มไปด้วยความแน่วแน่มั่นใจ ฝ่ามือของเขายื่นไปแตะแขนของหลิงหยุนพร้อมกับพูดด้วยเสียงที่ดังฟังชัด “ถ้าเช่นนั้นพวกเราก็ไปหาอะไรกินกันให้อิ่มก่อน!” “ว่าแต่..แวมไพร์สองตนนั่นล่ะ” เกาเทียนหลงถามขึ้น “ไม่ต้องไปสนใจ..ถ้าพวกเขาอยากจะอยู่ที่นี่ก็อยู่ไป แต่ถ้าอยากจะหนีไปก็ปล่อยไป พวกเราสนใจภารกิจของตัวเองก็พอ..” จนถึงเวลานี้หลิงหยุนเองก็ยังไม่เชื่อใจแวมไพร์ทั้งสองตนนี้นักและในการบุกเข้าไปช่วยตระกูลเกานั้น เขาเองก็ไม่ได้คิดจะพึ่งพาความช่วยเหลือของแวมไพร์สองตนนี้แม้แต่น้อย ในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้เขาเชื่อใจตัวเองเท่านั้น ในใจหลิงหยุนคิดเช่นนี้จริงๆ! ทั้งสองคนเดินออกจากบ้านไปและไม่นานก็พบภัตตาคารใหญ่แห่งหนึ่ง ทั้งคู่รับประทานอาหารฝรั่ง และหลิงหยุนเองก็ดื่มไวน์ด้วย “ท่านปู่ของเจ้าอยู่ขั้นใหนแล้ว” “ระดับเริ่มต้นขั้นเซียงเทียน-4..” “แล้วพ่อกับแม่ของเจ้าล่ะ” “พ่อของข้าอยู่ระดับสูงสุดขั้นเซียงเทียน-1ส่วนท่านแม่ของข้าไม่ได้ฝึกกำลังภายในแต่อย่างใด..” “จากที่เจ้าพบเห็นมา..เจ้าพอประมาณได้หรือไม่ว่าภายในบ้านรวมทั้งปู่และพ่อแม่ของเจ้าแล้ว ตอนนี้มีอยู่ทั้งหมดกี่คน” “นอกจากท่านปู่กับพ่อแม่ของข้าแล้วก็ยังมีญาติพี่น้องอีกหลายสิบคน..” “แล้วตระกูลเกาของเจ้าได้รับการสนับสนุนจากนิกายลับหรือตระกูลใหนบ้างหรือไม่ ถ้ามี.. แล้วคนพวกนั้นล่ะ?” “ข้าไม่พบใครเลยคาดว่าน่าจะถูกเฉินเจี้ยนกุ่ยฆ่าตายหมดแล้ว..” “เอาล่ะ..หลังจากกินข้าวเสร็จ พวกเราก็รีบกลับไปที่บ้านเตรียมตัวบุกเข้าไปช่วยคนของตระกูลเกากันดีกว่า!”แม้ว่าหลิงหยุนจะไม่อยู่บ้านและไม่ได้หาวิธีควบคุมแวมไพร์ทั้งสองตน แต่พวกมันก็ไม่ได้หนีไปใหน และนั่นทำให้หลิงหยุนพอใจอย่างมากเมื่อเจสเตอร์เห็นหลิงหยุนกลับมาเขาก็รีบกระโดดออกจากรถ และเข้าไปในบ้านพร้อมกับร้องทักทายหลิงหยุนทันที“เจ้านายที่เคารพ..ในที่สุดท่านก็กลับมา ข้าคิดว่าท่านจะทิ้งพวกข้าไปแล้ว..”พอลเองก็ลุกขึ้นยืนทำความเคารพหลิงหยุนเช่นกันเขายิ้มพร้อมกับพูดขึ้นว่า “เจ้านายที่เคารพ คืนนี้ท่านจะทำอะไรบ้าง พอลจะช่วยท่านเอง..”หลิงหยุนยิ้มเล็กน้อย“คืนนี้ข้าจะเข้าไปช่วยคนที่อยู่ในบ้านตระกูลเกา พวกเจ้าอยากจะตามข้าไปด้วยหรือไม่ล่ะ”เจสเตอร์ฉีกยิ้มและรีบร้องตะโกนเสียงดัง “โอ้เจ้านายที่เคารพ.. การช่วยชีวิตคนเป็นเรื่องสำคัญ แน่นอนพวกเราต้องไปกับท่านอยู่แล้ว เพียงแต่..”“แต่อะไรรึ!”“ท่านอย่าใช้แสงศักดิ์สิทธิ์อีกจะได้มั๊ย..”เห็นได้ชัดว่าเจสเตอร์กับพอลนั้นดูเหมือนจะหวาดกลัวพลังหยางบริสุทธิ์ของหลิงหยุนอย่างมาก..ฟรึบ!กระบี่โลหิตแดนใต้ปรากฏขึ้นในมือของหลิงหยุนเขาชูกระบี่สีดำในมือขึ้นพร้อมกับจ้องมองแวมไพร์สองตนที่มีสีหน้าหวาดกลัวแล้วพูดขึ้นว่า..“เพียงแค่กระบี่เล่มนี้เล่มเดียวก็เพียงพอแล้วหากจำเป็นต้องใช้แสงศักดิ์สิทธิ์ ข้าจะบอกพวกเจ้าสองคนให้หลบไปก่อน..”“โอ้แม่เจ้า!ฉันเกลียดดาบนั่น..” เจสเตอร์ถอยหลังไปอย่างหวาดกลัวคนตะวันตกยังไงก็ยังเป็นคนตะวันตกอยู่วันยังค่ำ!ไม่ว่าคิดเห็นอย่างไรก็มักจะพูดออกมาตรงๆตามที่คิด หลิงหยุนจึงพึงพอใจอย่างมากหลิงหยุนหัวเราะและเรียกกระบี่โลหิตแดนใต้เข้าไปเก็บไว้ในแหวนพื้นที่จากนั้นจึงเรียกยันต์อัคนีออกมาสองมัดส่งให้เกาเทียนหลง จากนั้นจึงใช้กระแสจิตบอกวิธีใช้งานให้กับเกาเทียนหลงรู้เกาเทียนหลงได้เห็นอานุภาพของยันต์อัคนีมาแล้วและเริ่มรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้นหากต้องเผชิญหน้ากับเหล่าแวมไพร์“กลับมาจากอเมริกาครั้งนี้เฉินเจี้ยนกุ่ยมันพาแวมไพร์อย่างเจ้ากลับมาด้วยกี่ตน” หลิงหยุนถามเจสเตอร์“เจ้านายที่เคารพ..มันพามาทั้งหมดยี่สิบเก้าตน ถ้าหักพวกเราออกไปสองคน และจิมผู้น่าสงสารอีกหนึ่งก็จะเหลือยี่สิบหกตน”และทุกครั้งที่พูดถึงจิมเจสเตอร์ก็ทำตัวเศร้าสร้อยราวกับกระต่ายน้อยกำลังจะตาย“แล้วมีกี่ตนที่ซ่อนอยู่ในตระกูลเกา”“หกตน..”“พวกมันแข็งแกร่งแค่ใหน”“คนหนึ่งเก่งเหมือนจิมส่วนที่เหลือก็พอๆกับฉันและพอล..”“เอาล่ะ..ได้เวลาไปบ้านตระกูลเกากันแล้ว!”