บทที่ 688 : สืบทอดตำแหน่ง!

บทที่ 688 : สืบทอดตำแหน่ง! น้ำตาสีแดงสองหยดร่วงลงจากดวงตาที่แดงก่ำของเกาซิงฉาง.. น้ำตาหลั่งออกมาเป็นเลือด! “เกาเทียนหลงคุกเข่าลงและฟังคำสั่ง!” เสียงเกาซิงฉางร้องสั่งลูกชาย เกาเทียนหลงรีบคุกเข่าลงต่อหน้าเกาซิงฉางทันที.. ดวงตาแดงก่ำที่มีหยดเลือดคล้ายน้ำตาไหลออกมานั้นกำลังจับจ้องอยู่ที่ร่างของลูกชายตนเอง และพูดอย่างช้าๆว่า “เกาเทียนหลง..ข้า.. ในฐานะผู้นำตระกูลหลงรุ่นที่ 19 บัดนี้ขอส่งมอบตำแหน่งผู้นำตระกูลให้กับเจ้า นับแต่นี้เป็นต้นไป.. เจ้าก็คือผู้นำตระกูลเกาคนต่อไป! นับจากนี้ อำนาจทั้งหมดในตระกูลอยู่ในมือของเจ้าแล้ว! ขอให้เจ้าสั่งฆ่าทุกคนที่อยู่ในตระกูลรวมทั้งตัวข้า แม่ของเจ้า แม้กระทั่งปู่ของเจ้าด้วย เจ้าสามารถลงมือสังหารทุกคนได้ทั้งหมด เจ้าได้ยินหรือไม่” เกาเทียนหลงส่ายหน้าไปมาพร้อมกับร้องตะโกนออกไปทั้งน้ำตา“ข้าได้ยินแล้วท่านพ่อ! ความจริงท่านไม่ต้องทำเช่นนี้ก็ได้ หลิงหยุนมีวิธีที่จะช่วยท่านได้..” เกาซิงฉางยังคงไม่สนใจหลิงหยุนสายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่เกาเทียนหลงเพียงคนเดียวเท่านั้น และรีบพูดต่อว่า “ท่านผู้นำตระกูล..เวลานี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาพูดเรื่องนี้ ตอนนี้ข้ายังมีสติ ข้ามีคำพูดบางอย่างที่จะต้องบอกกับท่าน ท่านจงฟังให้ดี!” หลังจากที่มอบตำแหน่งผู้นำตระกูลให้กับเกาเทียนหลงแล้วเกาซิงฉางก็เปลี่ยนสรรพนามของเกาเทียนหลงทันที เขาเรียกเกาเทียนหลงว่าท่านผู้นำตระกูล แน่นอนว่าหากเป็นช่วงเวลาปกติก็คงไม่จำเป็น แต่ตอนนี้ไม่มีเวลาที่จะมาพูดเรื่องไร้สาระ เขาจำเป็นต้องทำให้ลูกชายของตนเองยอมรับฐานะผู้นำตระกูลเกาให้ได้ในทันที “ท่านผู้นำตระกูล..ตระกูลเกาของเรากำลังเผชิญกับหายนะครั้งใหญ่ ตอนนี้ท่านเป็นเพียงคนเดียวในตระกูลเกาที่สามารถหนีรอดเงื้อมือของพวกมันได้!” ร่างกายและน้ำเสียงของเกาซิงฉางเริ่มสั่น“ท่านต้องจัดการสังหารเฉินเจี้ยนกุ่ยให้ได้ จากนั้นจัดการเผามันอย่าให้เหลือแม้แต่เถ้าถ่าน แล้วรีบไปช่วยน้องสาวของท่าน ท่านจะต้องล้างแค้นให้กับตระกูลเกา..” “หากยังทำเรื่องนี้ไม่สำเร็จท่านก็ยังตายไม่ได้! ไม่เช่นนั้นท่านจะไม่มีสิทธิ์ไปสู้หน้าบรรพบุรุษในปรโลกได้ ท่านเข้าใจหรือไม่” เกาซิงเฉิงถูกถ่ายเทเลือดแวมไพร์เข้าไปในร่างทำให้ต้องกลายเป็นบริวารที่ซื่อสัตย์ของเฉินเจี้ยนกุ่ยไปแล้ว แม้ว่าหลิงหยุนจะช่วยคลายการสะกดจิต และสะกดสายเลือดแวมไพร์ในตัวของเขาไว้ได้ชั่วคราว แต่การจะพูดคำว่า ‘ฆ่าเฉินเจี้ยนกุ่ย’ ออกมาได้นั้น เกาซิงฉางก็ถึงกับต้องกัดฟัน และใช้ความพยายามอย่างสูงกว่าที่จะพูดออกมาต่อหน้าลูกชายได้หลิงหยุนได้แต่คิดในใจว่า..นี่เป็นเรื่องที่เขายากที่จะทนได้ และเขาก็ได้รู้ว่าเกาซิงฉางนั้นรักเกาเทียนหลงมากเพียงใด!“ท่านผู้นำตระกูลได้โปรดเถิด..”น้ำตาเลือดสองหยดไหลออกมาจากดวงตาของเกาซิงฉางเขาเอื้อมมือไปช่วยพยุงเกาเทียนหลงลุกขึ้นจากพื้น“ลูกพ่อ..จากนี้ไปภาระหนักอึ้งของตระกูลเกาคงต้องให้เจ้าแบกไว้บนบ่าแล้ว! อย่าทำให้พ่อต้องผิดหวัง..”หลังงจากผ่านพ้นเรื่องภารกิจของตระกูลไปแล้วเกาซิงฉางและเกาเทียนหลงต่างก็คุยกันตามประสาพ่อลูก ดวงตาแดงก่ำคู่นั้นของเขาฉายแววแห่งความอบอุ่นออกมาได้เล็กน้อย..เกาเทียนหลงกำหมัดทั้งสองข้างแน่นพร้อมกับกัดฟันพูดขึ้นว่า“ท่านพ่อ.. ท่านไม่ต้องเป็นห่วง ข้าเกาเทียนหลงจะปฏิบัติตามคำสั่งของท่าน แค้นครั้งนี้ข้าต้องให้ตระกูลเฉินเป็นผู้ชำระอย่างแน่นอน และจะแก้แค้นแทนตระกูลเกาของเรา!”จากนั้น..เกาเทียนหลงก็ดึงกระบี่ออกมาเพื่อกรีดเลือดสาบานหลิงหยุนรีบห้ามไว้ทันทีและส่ายหน้าพร้อมกับพูดว่า “ห้ามเจ้าทำเช่นนี้”เกาซิงฉางยิ้ม..จากนั้นก็หันไปมองพ่อและภรรยาของตนเองแล้วร่างกายของเขาก็สั่นเทิ้มด้วยความเสียใจแน่นอน..เกาซิงฉางเหมือนตื่นจากฝันร้าย แต่กลับพบว่าคนในครอบครัวล้วนแล้วแต่กลายเป็นผีดูดเลือดไปจนหมด ความโศกเศร้าเสียใจ และความเจ็บปวด จึงมากมายเกินที่จะบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้เกาซิงฉางลุกขึ้นยืนและเดินไปหาหลิหงยุน เขาจ้องมองหลิงหยุนพร้อมกับคุกเข่าลงตรงหน้า..หลิงหยุนนั้นไม่อาจรับไว้ได้และรีบเอื้อมมือไปพยุงร่างของเกาซิงฉางที่สั่นเทิ้มให้ลุกขึ้นพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ“ท่านลุงเกา..อย่าได้ทำเช่นนี้!นี่เป็นเรื่องที่หลิงหยุนจะสมควรต้องทำอย่างยิ่ง..”ความแข็งแกร่งของหลิงหยุนนั้นแทบไม่ต้องพูดถึงเกาซิงฉางเพียงแค่ปะทะแค่สองสามกระบวนท่าก็ถูกหลิงหยุนจับได้แล้ว เขาพยายามดิ้นรนที่จะคุกเข่าให้ได้ แต่เมื่อเห็นว่าหลิงหยุนไม่ยินยอมจึงได้แต่ล้มเลิก“เจ้าคือหลิงหยุนหรอกรึเฉินเฉินเคยเล่าเรื่องของเจ้าให้ข้าฟัง..”