บทที่ 690 : สำรวจบ้านตระกูลเฉิน

บทที่ 690 : สำรวจบ้านตระกูลเฉิน “เจ้านายที่เคารพ..ไม่ว่าท่านจะถามอะไร ถ้าเจสเตอร์รู้ เจสเตอร์จะตอบท่านให้หมดรวมถึงรหัสบัญชีธนาคารของเจสเตอร์ด้วย..” “แวมไพร์มีบัญชีธนาคารด้วยงั้นรึ!”หลิงหยุนถึงกับตกใจ “มีสิเจ้านาย!ที่อเมริกามีพวกนักล่าแวมไพร์อยู่เต็มไปหมด การจะออกไปดูดเลือดมนุษย์ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ส่วนใหญ่พวกเราก็ต้องใช้เงินซื้อแทน..” “เจ้านายที่เคารพ..เงินในบัญชีของเจสเตอร์มีไม่น้อยเลยนะ.. เงินในบัญชีของเจสเตอร์สามารถซื้อทีมบาสเก็ตบอลอเมริกันได้ทั้งทีมเลยทีเดียว..” เจสเตอร์รีบพูดโอ้อวดให้หลิงหยุนฟังอย่างภูมิอกภูมิใจ.. และนี่นับว่าเป็นข่าวดีของหลิงหยุนไม่น้อย..เขาหันไปมองพอลพร้อมกับถามยิ้มๆ “พอลที่รัก.. แล้วเจ้าล่ะมีเงินในบัญชีอยู่เท่าไหร่” ในเวลาที่พอลไม่มีเขี้ยวงอกอย่างแวมไพร์นั้นเขาก็ดูเป็นชายหนุ่มที่หล่อเหลามากคนหนึ่งเลยทีเดียว พอลยิ้มกว้างพร้อมกับตอบไปว่า “มิสเตอร์หลิงที่เคารพ..ฉันรวยกว่าเจสเตอร์อีก ถ้าเจ้านายต้องการ ฉันสามารถยกเงินของฉันให้ท่านได้..” หลิงหยุนเพิ่งจะนึกเสียใจที่ได้ลงมือสังหารจิมไปเสียแล้วเพราะนั่นหมายถึงการสูญเงินดอลล่าร์ไปจำนวนมาก! แต่ถึงกระนั้น..นี่ยังไม่ใช่เรื่องที่หลิงหยุนต้องการจะรู้ในเวลานี้ เขาจึงเริ่มกลับสู่คำถามสำคัญ “พวกเจ้าสองคนเคยบอกข้าว่าไม่มีวิธีที่จะกำจัดเลือดแวมไพร์ในตัวและทำให้สามารถกลับไปเป็นมนุษย์ดังเดิมได้ใช่หรือไม่” หลิงหยุนไม่เชื่อว่าในโลกใบนี้จะมีโรคที่เขารักษาไม่ได้เขายังเชื่อมั่นว่าตนเองจะสามารถรักษาได้ทุกโรค นอกเสียจากคนผู้นั้นได้ตายไปแล้ว.. ยิ่งไปกว่านั้นในโลกใบนี้ก็ยังมีต้นไม้พิษ และแมลงมีพิษอยู่มากมาย แต่ถึงกระนั้นรอบๆของต้นไม้พิษหรือแมลงมีพิษ ก็มีบางสิ่งบางอย่างที่สามารถเจริญเติบโตได้ หลายคนต่างก็รู้ว่าแวมไพร์เป็นผู้ที่มีชีวิตเป็นนิรันด์แต่เขาก็ฆ่าแวมไพร์ตายมาแล้ว และหากมันตายไปแล้ว มันจะยังสามารถควบคุมบริวารได้อีกเช่นนั้นรึ “เอิ่ม..” “เรื่องนี้..” พอลกับเจสเตอร์ต่างก็ทำสีหน้าลำบากลำบนขึ้นมาพร้อมกันดูเหมือนทั้งคู่จะไม่ต้องการพูดถึงเรื่องนี้ หลิงหยุนมองเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของทั้งคู่จึงรู้ได้ทันทีว่าต้องมีหนทาง! สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือก และร้องสั่งด้วยเสียงเย็นชา“พูด!”เจสเตอร์รีบตอบกลับไปทันที“เจ้านายที่เคารพ… ในโลกใบนี้ไม่มีอะไรที่สามารถกำจัดเลือดแวมไพร์ในตัวได้จริงๆ..”“หยุดไร้สาระแล้วบอกวิธีกำจัดเลือดแวมไพร์มาเดี๋ยวนี้!”เจสเตอร์หวาดกลัวจนต้องระล่ำระลักตอบไปว่า“เจ้านายที่เคารพ.. มันมีอยู่สองวิธี!”“วิธีแรก..รักษาด้วยเลือดของแวมไพร์ตัวที่ทำให้มนุษย์ผู้นั้นกลายเป็นแวมไพร์..”“วิธีที่สอง..ท่านต้องฆ่าแวมไพร์ที่ทำให้มนุษย์ผู้นั้นกลายเป็นแวมไพร์ และหากต้องการให้กลับเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์ ท่านต้องสังหารต้นตระกูลของแวมไพร์ที่ดูดเลือดแวมไพร์ตนนั้นครั้งแรกด้วย..”หลิงหยุนครุ่นคิดพร้อมกับขมวดคิ้วอย่างขุ่นเคืองใจ“หากง่ายดายเช่นนี้ เหตุใดเจ้าจึงไม่บอกข้าตั้งแต่แรก!”เจสเตอร์ถึงกับร้องอุทานออกมาอย่างตกใจ“ง่ายงั้นเหรอ! เจ้านายที่เคารพ.. นี่มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆอย่างที่ท่านคิดเลย..”พอลรีบพูดเสริมขึ้นทันที“เจ้านายที่เคารพ.. วิธีแรกนั้นไม่ใช่เพียงแค่ต้องใช้เลือดของแวมไพร์เท่านั้น แต่ยังต้องมีส่วนผสมอื่นๆอีกมากมายด้วย ที่สำคัญ.. ส่วนผสมต่างๆนั้นก็จะมีเพียงพ่อบ้านของแวมไพร์แต่ละสายพันธุ์เท่านั้นที่รู้ และพวกมันไม่มีทางยอมบอกท่านอย่างแน่นอน..”“ส่วนวิธีที่สองนั้น..ท่านต้องสังหารต้นตระกูลของแวมไพร์ตนแรกที่ดูดเลือดของแวมไพร์ตนนั้น ซึ่งเหล่าต้นตระกูลของแวมไพร์แต่ละสายพันธุ์นั้น อย่างน้อยๆก็ต้องมีเป็นถึงองค์ชาย หรืออาวุโส หรือไม่ก็ลอร์ด แบบนี้หรือที่ท่านเรียกว่าง่ายๆ”“นี่เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลยต่างหากเล่า!เพราะต่อให้ท่านฆ่าเฉินเจี้ยนกุ่ยได้ ท่านก็ไม่มีทางรู้ว่าต้นตระกูลของมันเป็นใคร ไม่แน่นว่าตอนนี้ต้นตระกูลของมันอาจซ่อนตัวอยู่ในปราสาทเก่าๆที่ใหนสักแห่ง และอาจจะกำลังดื่มด่ำกับเลือดสดๆของหญิงสาวพรหมจรรย์อยู่ก็ได้!”พอลยิ้มอย่างเสียใจ“เจ้านายที่เคารพ.. ท่านก็เห็นแล้วว่าสิ่งที่พวกเราสองคนพูดมานั้นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย เมื่อเป็นเช่นนี้เราสองคนผิดตรงใหนที่บอกกับท่านว่าไม่มีหนทางรักษา..”หลังจากที่ได้ฟังคำบอกเล่าของแวมไพร์ทั้งสองตนหลิงหยุนก็ถึงกับทิ้งตัวลงบนพนักพิง และนั่งนิ่งไม่พูดไม่จากอยู่นาน..วิธีที่สองนั้นดูเหมือนจะค่อนข้างยากมากและแทบเป็นไปไม่ได้จริงๆ ส่วนวิธีแรกนั้น.. หลิงหยุนเองก็ยังต้องการจะลองดู อย่างน้อยก็อยู่ในขอบข่ายความรู้เรื่องการปรุงโอสถที่หลิงหยุนมี..วิชาเก้าเข็มปลุกชีพนั้นหากไม่มีพลังชีวิตก็ใช้ไม่ได้ผลนักวิชาพลังลับหยินหยางก็ดูเหมือนจะไม่ได้ผล วิชาหยางพิสุทธิ์ก็แทบไม่ต้องพูดถึง แวมไพร์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ลึกลับซับซ้อน เวลานี้มีเพียงต้องใช้เลือดของเฉินเจี้ยนกุ่ยมาปรุงเป็นยารักษาเท่านั้น นอกจากวิธีนี้แล้วเขาก็ยังมองไม่เห็นวิธีอื่นอีก..“เอาล่ะ..ข้าเข้าใจแล้ว และก็ต้องขอบใจพวกเจ้ามาก ตอนนี้พวกเจ้าหาที่จอดรถและรอข้าอยู่ด้านนอก ข้าจะเข้าไปสำรวจดูบ้านตระกูลเฉินอีกครั้ง!”พูดจบหลิงหยุนก็เปิดประตูลงจากรถและใช้มังกรพรางร่างในการเคลื่อนที่ เพียงแค่พริบตาเดียวร่างของหลิงหยุนก็พุ่งออกไปไกลถึงร้อยเมตร และหายวับไปจากสายตาของพอลกับเจสเตอร์อย่างรวดเร็ว..