บทที่ 691 : เฉินเจี้ยนกุ่ย (1)

บทที่ 691 : เฉินเจี้ยนกุ่ย (1) เฉินเซินงั้นรึ หากหลิงหยุนรู้ว่าเฉินเซินคือคนที่จ้างวานหวังเล่ยให้ขับรถพ่วงไปชนเขาแล้วล่ะก็..หลิงหยุนคงไม่รีรอที่จะเข้าไปลากคอมันออกมาถามทุกอย่างให้กระจ่าง แล้วจัดการสังหารมันด้วยมือเขาเองอย่างแน่นอน แต่เพราะหลิงหยุนเองก็ยังไม่รู้เช่นกัน!แต่เมื่อได้ยินชื่อของเฉินเจี้ยนกุ่ยดังออกมาจากปากของเฉินเซิน และเพื่อต้องการสืบข่าวคราวของเฉินเจี้ยนกุ่ยกับเกาเฉินเฉิน หลิงหยุนจึงต้องเปิดจิตหยั่งรู้ของตนเองจับตามองเฉินเซินไว้อีกครั้ง เพื่อรอฟังว่ามันจะพูดอะไรอีก “นี่มันเป็นปีซวยอะไรของฉันวะ!หลิงห่าวเพิ่งจะบอกว่าไอ้สารเลวหลิงหยุนมันกำลังจะกลับเข้าตระกูลหลิงแล้ว! หลิงห่าวสนใจ แต่ฉันต้องสนใจด้วยหรือยังไง?” เฉินเซินดูดบุหรี่เข้าปอดพร้อมกับบ่นพึมพำออกมาอย่างไม่พอใจแววตาดุร้ายของมันกวาดมองไปรอบๆคล้ายกับกำลังคิดเรื่องชั่วร้ายอะไรบางอย่างอยู่ หลิงหยุนถึงกับขมวดคิ้วเมื่อได้ฟัง..! เรื่องของเขานับว่าเป็นความลับของตระกูลหลิงแม้แต่ตระกูลเฉินก็รู้เรื่องนี้ด้วยอย่างนั้นหรือ และเป็นหลิงห่าวที่แจ้งข่าวนี้ให้กับเฉินเซินรู้งั้นหรือ? นี่หมายความว่าหลิงห่าวเป็นคนทรยศของตระกูลหลิงงั้นหรือ? หลิงหยุนรู้สึกหงุดหงิดและไม่พอใจอย่างมากเขาตัดสินใจที่จะรอจนกว่าจะช่วยเกาเฉินเฉินออกมาให้ได้ก่อน จึงจะกลับไปที่ตระกูลหลิง และเมื่อไปถึงสิ่งแรกที่เขาจะทำคือสอบถามความจริงเรื่องนี้จากหลิงห่าว! “แวมไพร์ไม่เพียงมีชีวิตที่เป็นนิรันดร์แต่ยังมีพลังอำนาจมากอีกด้วย อีกทั้งยังสามารถพัฒนาร่างได้ด้วยการดื่มเลือดเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องฝึกฝนอะไรมาก นับว่าไม่เลวเลยทีเดียว..” เฉินเซินพึมพำขณะที่หยิบบุหรี่ตัวใหม่ขึ้นมาสูบต่อและร่างเปลือยเปล่าของเขาก็เอนหลังพิงโซฟา พร้อมกับพ่นควันบุหรี่ออกมาจนคลุ้งไปหมดทั้งห้อง ดูเหมือนว่าเขากำลังครุ่นคิดถึงประโยชน์มากมายจากการเป็นแวมไพร์ หลิงหยุนถึงกับพูดอะไรไม่ออก..ในขณะที่เขากำลังหาทางรักษาคนตระกูลเกาทั้งสิบคนให้ไม่ต้องเป็นแวมไพร์ แต่เฉินเซินกลับตั้งหน้าตั้งตารอคอยที่จะได้เป็นแวมไพร์.. “เชอะ!เฉินเจี้ยนกุ่ยมันไม่ยอมทำให้ฉันเป็นแวมไพร์ก็ไม่เป็นไร อีกสองวันท่านแกรนด์ดุ๊คแครคคิวล่าก็จะมาแล้ว ยังมีเหล่ามาร์ควิส และเคานต์ตามมาอีกมากมาย จะไม่มีสักคนที่จะทำให้ฉันกลายเป็นแวมไพร์ได้เลยหรือยังไง” “ก็แค่ไวส์เคานต์!คงคิดว่าตัวเองเป็นเสาหลักตระกูลเฉินสินะ แกผิดไปแล้ว.. ฉันต่างหากล่ะที่คู่ควร.. ” ยิ่งคิดเฉินเซินก็ยิ่งโกรธมากขึ้นเรื่อยๆจนถึงกับถุยน้ำลายลงพื้นอย่างไม่พอใจ “เกาเฉินเฉินนั่นก็อีกคน..ในเมื่อตระกูลเกาก็จบสิ้นแล้ว ทำไมถึงไม่ยอมยกเกาเฉินเฉินให้เป็นเมียฉัน แกอยากดื่มเลือดสาวบริสุทธิ์ ฉันสามารถหาใครมาแทนให้ก็ได้.. คอยดูนะ! ฉันจะให้พวกแวมไพร์ชั้นสูงนั่นทำให้ฉันเป็นแวมไพร์ให้ได้..” หลิงหยุนได้ยินเฉินเซินพูดถึงเกาเฉินเฉินเช่นนั้นเขาก็แทบอยากจะบุกเข้าไปตบปากมันถึงในบ้าน แต่เมื่อนึกถึงเหล่าแวมไพร์กว่ายี่สิบตน รวมถึงนินจาอีกเป็นร้อย หลิงหยุนจึงต้องอดทนปล่อยเฉินเซินไปก่อน ‘ข้าจะมอบความตายที่น่าจดจำให้กับเจ้า!’หลิงหยุนยังคงตั้งใจฟังเฉินเซินพูดต่อ..“ท่านผู้นำตระกูลก็เหลือเกินตระกูลเฉินของเราแข็งแกร่งขนาดนี้ มียอดฝีมือจากตระกูลเก่าแก่มากมายที่อยู่ข้างเรา เพียงแค่ตระกูลหลงตระกูลเดียว ก็ต้องหวาดกลัวพวกมันด้วย! ในบ้านท่านลุงสองดูเหมือนจะขี้ขลาดขึ้นทุกวัน..”หลิงหยุนได้ฟังจึงเข้าใจได้ทันทีว่าผู้นำตระกูลเฉินคนปัจจุบันที่ชื่อเฉินไห่เผิงนั้น ที่แท้ก็คือลุงสองของเฉินเซินนั่นเองพร้อมกันนั้นหลิงหยุนเองก็อดที่จะตกใจไม่ได้เพราะตระกูลเฉินนั้นไม่เพียงได้รับการสนับสนุนจากเหล่าแวมไพร์และนินจา แต่ยังได้รับการสนับสนุนจากตระกูลผู้ฝึกวรยุทธต่างๆในประเทศจีนด้วย!‘ดูท่าข้าคงต้องรีบหาทางช่วยเกาเฉินเฉินออกมาให้ได้ก่อน..’หลิงหยุนได้แต่แอบคิดอยู่ในใจเงียบๆแต่ดูเหมือนว่าแม้แต่เฉินเซินเองก็ไม่รู้ว่าเฉินเจี้ยนกุ่ยซ่อนเกาเฉินเฉินไว้ที่ใหนตอนนี้เกาเฉินเฉินอยู่ที่ใหนกันแน่นะ!แต่จู่ๆร่างของเฉินเซินก็ลุกพรวดพราดขึ้นจากโซฟาและตรงดิ่งไปที่เตียง มันนั่งคุกเข่าอยู่ด้านข้างเด็กสาวที่นอนอยู่บนเตียงพร้อมกับแสยะยิ้ม“คนสวย..มาหาอะไรตื่นเต้นทำกันดีกว่า!”จากนั้นเฉินเซินก็ดึงบุหรี่ที่เหลืออยู่ครึ่งมวนออกจากปากและใช้บุหรี่ที่ยังมีไฟสีแดงลุกโชนนั้นจี้ลงไปที่หน้าอกด้านขวาของเด็กสาวพร้อมกับหัวเราะอย่างบ้าคลั่งกลิ่นเหม็นไหม้คละคลุ้มไปทั่วห้องเด็กสาวกรีดร้องเสียงดังก้องไปทั่วทั้งบริเวณ เฉินเซินยิ้มอย่างเย็นชาก่อนจะยกขาขึ้นคร่อมร่างของเด็กสาวพร้อมกับยัดเยียดของสงวนลงไปในปากของเธอ..“ฉันให้เธอทำหน้าที่บริการเลือดให้กับพวกแวมไพร์ถึงแม้ฉันจะดื่มเลือดไม่ได้ แต่ก็สามารถหาความสุขอย่างอื่นจากเธอแทนได้ ฮ่า.. ฮ่า..”หลิงหยุนขบฟันแน่นแววตาของเขาปรากฏรังสีสังหารขึ้นมาทันที หลิงหยุนพบว่าเด็กสาวผู้นี้ถูกควบคุมโดยยาหลอนประสาทชนิดรุนแรง เพราะเธอดูมีความสุขและไม่ต่อต้าน..ตอนนี้เฉินเซินเปรียบเสมือนศพเดินได้ในสายตาของหลิงหยุนหลิงหยุนเลิกใส่ใจเฉินเซิน และใช้จิตหยั่งรู้สำรวจดูที่สวนหน้าบ้านโดยรอบอีกครั้ง และเมื่อไม่พบอะไรผิดปกติ จึงได้ออกจากบ้านตระกูลเฉินไป“เพื่อเฉินเฉิน..ข้าจะให้เจ้าโง่นั่นมีชีวิตอยู่ต่ออีกสักสองวัน!”หากไม่ใช่เพราะมีเรื่องของตระกูลเกาที่ต้องสะสางหลิงหยุนกคงจะบุกเข้าไปสังหารพวกมันและเดินออกไปจากที่นี่ แต่เวลานี้เขาไม่ต้องการทำให้เฉินเจี้ยนกุ่ยไหวตัว แล้วรีบกลับไปจัดการกับเกาเฉินเฉิน เพราะหากเป็นเช่นนั้นเขาคงต้องเสียใจอย่างมาก..หลิงหยุนกลับเข้าไปนั่งในรถสีเงิน..“ไปที่บ้านตระกูลเกา!”หลิงหยุนร้องสั่งเจสเตอร์ซึ่งทำหน้าที่เป็นคนขับรถ