บทที่ 694 : ดาบพายุ!

บทที่ 694 : ดาบพายุ! “ห๊ะ!” เจสเตอร์กระทืบเบรคอย่างแรงพร้อมกับร้องอุทานออกมาเสียดัง! ทันทีที่ได้ยินชื่อ‘ดาบพายุ’ เจสเตอร์ก็เหยียบเบรกให้รถหยุดนิ่ง สายตาของมันจับจ้องอยู่ที่ความมืดด้านหน้าครู่ใหญ่ ก่อนจะค่อยๆหันกลับไปมองหลิงหยุนช้าๆ ด้วยสีหน้าที่ตกตะลึงสุดขีด! ในขณะที่พอลเองก็อยู่ในอาการตกใจไม่ต่างไปจากเจสเตอร์นัก.. “เจ้านายที่เคารพ..นี่ท่านรู้ตัวบ้างมั๊ยว่าพูดอะไรออกมา! ดาบพายุ! ไม่นะ.. เจสเตอร์ไม่อยากได้ยินชื่อนี้!” หลังจากนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่..เจสเตอร์ก็กรีดร้องออกมาอย่างหวาดกลัว! หลิงหยุนยังคงนั่งเงียบและมีสีหน้าสงบนิ่งเป็นปกติ แต่ในใจนั้นกลับกระหยิ่มยิ้มย่อง ‘ดูเหมือนข้าจะได้สมบัติล้ำค่ามาอีกชิ้นแล้วสินะ!’ จากนั้นจึงเอ่ยปากถามยิ้มๆ“ดูท่าพวกเจ้าคงจะรู้จักดาบพายุดีสินะ” เจสเตอร์นั่งจ้องมองหลิงหยุนและพูดอะรไม่ออกอยู่นาน! ผ่านไปครู่ใหญ่.. มันจึงพยักหน้าพร้อมกับพูดขึ้นว่า “ใช่แล้วเจ้านาย..ในฐานะที่พวกเราเป็นแวมไพร์ ก็ต้องเคยได้ยินชื่อดาบพายุมาบ้าง แต่ก็ไม่บ่อยนัก! พวกเราเพียงแค่เคยได้ยินชื่อ แต่ไม่เคยได้เห็นหรือจับต้อง..” “พวกเจ้าไปได้ยินชื่อดาบพายุมาจากใหนเจ้าคนชั่วเฉินเจี้ยนกุ่ยบอกกับพวกเจ้างั้นรึ?” พูดจบ..หลิงหยุนก็หัวเราะออกมาพร้อมกับสั่งว่า “พวกเจ้าทั้งคู่ลงมาจากรถเดี๋ยวนี้!” หลิงหยุนร้องสั่งแวมไพร์ทั้งสองตนพร้อมกับเปิดประตูรถและก้าวออกมาทันทีภายในรถนั้นเล็กและแคบเกินไป อีกทั้งเขายังนั่งอยู่ข้างคนขับ จึงไม่สะดวกที่จะเรียกดาบพายุออกมาได้ ดาบสีดำนั้นเพียงแค่ตัวดาบก็ยาวถึงหนึ่งเมตรครึ่งแล้วยังไม่รวมด้ามจับที่ยาวไม่ต่ำกว่ายี่สิบเซ็นติเมตร.. ทั้งพอลกับเจสเตอร์ต่างก็ลงมาจากรถตามคำสั่งของหลิงหยุนแต่พอลก็ร้องถามออกมาอย่างประหลาดใจ “เจ้านาย..ฟ้าใกล้จะสางแล้ว ท่านเรียกพวกเราลงมาทำไมกัน!”หลิงหยุนยิ้มพร้อมกับเรียกดาบพายุออกมาจากแหวนพื้นที่และทำการกวัดแกว่งดาบไปมาอยู่กลางอากาศ เสียงตัวดาบปะทะกับสายลมจนเกิดเสียงดังหวีดหวิวขึ้น..“โอ้..ชิบหายแล้วเจ้านาย!”“โอ้พระเจ้า..เป็นไปไม่ได้!”เพียงแค่หลิงหยุนเรียกดาบสีดำออกมาจากแหวนพื้นที่ทั้งพอลกับเจสเตอร์ต่างก็มีสีหน้าตกใจ และวิ่งหนีออกไปคนละทิศคนละทาง ทั้งคู่วิ่งหนีไปไกลราวห้าสิบเมตรจึงหยุดพร้อมกับมีสีหน้าหวาดผวา..ดาบพายุนั้นหนักกว่ากระบี่โลหิตแดนใต้และตัวดาบไม่มีการประดับประดามากมาย มีเพียงแค่ตัวดาบที่คมกริบกับด้ามจับซึ่งเป็นสีดำเท่านั้น และไม่รู้ว่าดาบเล่มนี้ทำจากโลหะอะไรถึงได้มีสีดำไร้ประกายแวววาว หลิงหยุนยืนกวัดแกว่งดาบในมือไปมาพร้อมกับเอ่ยชม..“ช่างเป็นดาบที่ยอดเยี่ยมนัก!”หลิงหยุนไม่สนใจเจสเตอร์กับพอลเขาจ้องมองดาบพายุในมือพร้อมกับหัวเราะเสียงดัง แล้วจึงร้องบอกแวมไพร์ทั้งสองตนว่า“เหตุใดพวกเจ้าทั้งสองต้องหนีไปไกลอย่างนั้นด้วยเล่า”“ท่านซานตาน..นี่ท่านทำบ้าอะไร แล้วทำไมจู่ๆดาบพายุถึงได้มาอยู่ในมือของท่านได้..”เจสเตอร์ที่ยืนอยู่ไกลๆนั้นกระโดดขึ้นกระโดดลงราวกับคนบ้า!มันจ้องมองดาบสีดำด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เวลานี้.. สีหน้าของเจสเตอร์เต็มไปด้วยความหวาดผวาราวกับกำลังเผชิญหน้ากับซานตาน แต่สีหน้าของพอลก็ไม่ได้ดีไปกว่าเจสเตอร์นัก..“โอ้เจ้านายที่เคารพ..ได้โปรดเอาดาบนั่นไปให้ห่างจากพวกเรา มันน่าสยดสยองเกินไป!”หลิงหยุนได้แต่นึกขันอยู่ในใจว่าดาบพายุเล่มนี้สามารถทำให้แวมไพร์สองตนนี้หวาดกลัวได้มากมายถึงเพียงนี้เชียวหรือ ดูท่าจะสนุกไม่น้อยเลยทีเดียว..หลิงหยุนยืนครุ่นคิดเรื่องดาบพายุอยู่ครู่หนึ่งจึงพูดกับแวมไพร์ทั้งสองตนว่า“เอาล่ะ.. ข้าจะเก็บมันก็ได้!”“เจ้านายที่เคารพ..พวกเรากลับกันได้แล้ว! แต่ท่านต้องสัญญาว่าจะไม่เอาดาบศักดิ์สิทธิ์นั่นออกมากวัดแกว่งต่อหน้าพวกเราอีก..”หลิงหยุนเพียงแค่หัวเราะไม่ตอบอะไรแล้วกลับเข้าไปนั่งในรถเช่นเดิม..ทันทีที่กลับไปถึงบ้าน..หลังจากที่หลิงหยุนลงไปจากรถแล้ว แวมไพร์ทั้งสองตนก็รีบขับรถสีเงินเข้าไปจอดในโรงรถ และแทบอยากหนีออกไปจากบ้านหลังนี้ทันที“ก็แค่ดาบเล่มเดียว..พวกเจ้าต้องหวาดกลัวถึงเพียงนี้เชียวรึ” หลิงหยุนตะโกนถามยิ้มๆ