บทที่ 696 : บริวารผู้จงรักภักดี!

บทที่ 696 : บริวารผู้จงรักภักดี! “สองหยดงั้นเหรอ!เจสเตอร์.. นายต้องเชื่อฉัน! ร่างกายของนายทนไม่ไหวแน่.. เลือดของเจ้านายแข็งแกร่งเกินไป และน่าจะแข็งแกร่งยิ่งกว่าแวมไพร์ในขั้นลอร์ดเสียอีก!” “ฉันได้รับเข้าไปเพียงแค่หยดเดียวยังกลายเป็นแบบนี้! ขืนนายรับเข้าไปมากกว่านี้ ฉันรับรองได้ว่าร่างกายของนายจะต้องแตกระเบิดอย่างแน่นอน..” หลังจากที่ปรับตัวเข้ากับความเปลี่ยนแปลงในร่างกายได้แล้วพอลก็เปลี่ยนกับไปอยู่ในร่างมนุษย์เช่นเดิม เหลือเพียงปีกกว้างที่ยังคงสยายอยู่ กับใบหน้าที่ที่สีเลือดที่กำลังยิ้มให้เจสเตอร์ผู้คลุ้มคลั่ง.. “เจ้ายังอยากจะได้เลือดของข้าสองหยดอีกหรือไม่หากเจ้าต้องการ.. ข้าสามารถให้เจ้าได้มากกว่านั้นอีกนิดหน่อย..” หลิงหยุนร้องถามเจสเตอร์หลังจากได้ฟังคำพูดของพอลเจสเตอร์ถึงกับอึ้งไป และรีบตอบกลับไปทันที.. “โอ้เจ้านายที่เคารพ..เจสเตอร์ว่าอย่าดีกว่า! หยดเดียวก็น่าจะเพียงพอแล้ว แต่ท่านรีบๆหน่อยก็ดี เพราะเจสเตอร์ทนรออีกต่อไปไม่ไหวแล้ว!” หลิงหยุนพยักหน้า..เขาบอกเจสเตอร์ให้เตรียมตัวเตรียมใจให้พร้อม จากนั้นจึงจัดการตามขั้นตอนเดิมเหมือนกับที่ทำให้พอล และในที่สุดเจสเตอร์ก็กลายเป็นบริวารที่ซื่อสัตย์ของเขาอีกตน กระบวนการและผลลัพธ์นั้นเหมือนกับพอลทุกอย่าง ใบหน้าของเจสเตอร์เริ่มมีสีเลือด และร่างกายเริ่มอุ่นขึ้น ดวงตาทั้งคู่ของเจสเตอร์ก็เปลี่ยนเป็นสีม่วงเช่นกัน และปีกใหญ่ที่สยายได้กว้างถึงหกเมตรก็งอกออกมาด้วย ในที่สุดเจสเตอร์ก็เข้าสู่ขั้นไวส์เคานต์! “ขอบคุณเจ้านาย..ไวส์เคานต์เจสเตอร์ยินดีเป็นบริวารที่จงรักภักดีของท่านตลอดไป!” หลังจากที่กลายเป็นบริวารของหลิงหยุนไปแล้วเจสเตอร์ก็กล่าวปฏิญาณตนเช่นเดียวกับพอล และแสดงความเคารพต่อหลิงหยุนอย่างมาก ดูเหมือนว่าแวมไพร์ที่ถูกถ่ายเลือดให้เป็นบริวารนั้นจะต้องสาบานตนเช่นนี้กับเจ้านายของมันทุกตน ตอนนี้ทั้งพอลกับเจสเตอร์ต่างก็ยืนนิ่งอยู่ต่อหน้าหลิงหยุน..เขาสัมผัสได้ว่าตอนนี้แวมไพร์ทั้งสองตนได้มอบจิตวิญญาณ และยอมตนเป็นบริวารที่ซื่อสัตย์และจงรงภักดีต่อเขาแล้ว เรียกได้ว่าหากหลิงหยุนสั่งให้พวกมันไปตาย ทั้งคู่ก็ยินดีไปตายด้วยความเต็มใจ! “ดูเหมือนเลือดตระกูลหลิงก็ไม่เลวเลย..”หลิงหยุนพึมพำออกมาอย่างพอใจกับผลการทดลอง มีแวมไพร์ขั้นไวส์เคานต์เป็นบริวารถึงสองตนนอกจากจะช่วยให้หลิงหยุนทำอะไรได้มากมายแล้ว ยังช่วยให้หลิงหยุนกำจัดปัญหายุ่งยากไปได้มากมายอีกด้วย “ตอนนี้สีหน้าของพวกเจ้ามีสีเลือดแล้วร่างกายก็อุ่นขึ้น พวกเจ้าสองคนยังรู้สึกกระหายเลือดอยู่หรือไม่” หลิงหยุนจ้องมองบริวารที่ซื่อสัตย์พร้อมกับถามเสียงเรียบ หลิงหยุนมีเนตรหยิน-หยางเขาจึงสามารถมองทะลุผิวหนังไปเห็นเส้นเลือดภายในร่างกายของแวมไพร์ทั้งสองตนพร้อมกับคิดในใจว่า ‘ก็ไม่ต่างจากมนุษย์เลยนี่นา..น่าจะมีความรู้สึกคล้ายๆกัน’ “เจ้านายที่เคารพ..ตอนนี้พวกเรารู้สึกหิวข้าวเหมือนกับมนุษย์ทั่วไปแล้ว! รู้สึกหิวข้าวเหมือนก่อนที่พวกเราจะกลายเป็นแวมไพร์ ตอนนี้พวกเรารู้สึกอยากกินอาหาร..” พอลตอบหลิงหยุนเองถึงกับอึ้งไป..‘เส้นเลือดต่างงๆภายในร่างกายของพวกมันเริ่มทำงานเป็นปกติ ร่างกายก็เริ่มอุ่นขึ้น และเริ่มมีความรู้สึกหิว.. นี่มันมนุษย์ไม่ใช่รึ !’ระหว่างนั้นหลิงหยุนก็แอบคิดอยู่คนเดียวเงียบๆว่าวิธีนี้จะสามารถใช้กับคนตระกูลเกาด้วยได้หรือไม่! หรืออาจจะมีวิธีการที่คล้ายคลึงกับวิธีนี้?!แต่จู่ๆหลิงหยุนก็รีบส่ายหน้าไปมา! หากเขาทำเช่นนั้นจริงๆ เมื่อถึงเวลาที่ต้องทำให้คนตระกูลเกากลับมาเป็นมนุษย์ดังเดิม เขาไม่ต้องฆ่าตัวตายเช่นนั้นหรือ! ไม่มีทาง.. เขาไม่มีวันทำเช่นนั้นแน!อีกอย่าง..ตระกูลเกาก็มีสายเลือดของตระกูลเกา! หากต้องกลายมาเป็นบริวารของหลิงหยุน ก็ไม่เท่ากลับทำให้คนตระกูลเกาต้องกลายเป็นคนตระกูลหลิงไปหรอกหรือ!จากนั้นหลิงหยุนก็หันไปถามพอลกับเจสเตอร์ต่อว่า“ตอนนี้พวกเจ้ายังรู้สึกหวาดกลัวแสงสว่างอยู่หรือไม่”เรื่องนี้นับว่าสำคัญที่เดียว!หากแวมไพร์ทั้งสองตนไม่กลัวแสงสว่างแล้ว พวกมันก็จะสามารถตามหลิงหยุนไปใหนๆได้ทุกที่ทุกเวลาแม้แต่ตอนกลางวัน มีแวมไพร์เป็นบริวารที่ซื่อสัตย์ ถึงเวลานั้นเขาจะทำอะไรก็ง่ายขึ้น..“เจ้านายที่เคารพ..พวกเราก็ยังไม่รู้เหมือนกันแต่พวกเรารู้สึกว่าเวลานี้แสงไฟจากไฟถนนก็ไม่ได้สร้างความรำคาญให้กับพวกเราเหมือนเมื่อก่อนแล้ว..” เจสเตอร์จ้องมองไฟถนนพร้อมกับพึมพำออกมาเบาๆพอลเองก็ตอบกลับไปยิ้มๆ“เจ้านายที่เคารพ.. ตอนนี้ชีวิตและวิญญาณของข้าเป็นของท่านแล้ว หากท่านต้องการพิสูจน์ ข้าก็ยินดี!”หลิงหยุนรับรู้ได้ถึงความจงรักภักดีของพอลเขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงถามพอลไปว่า “เจ้ายินดีและเต็มใจให้ข้าพิสูจน์จริงๆงั้นรึ”“ข้าเองก็ยินดี..”พอลกับเจสเตอร์ตอบพร้อมกันหลิงหยุนจึงเรียกยันต์อัคนีระดับต่ำออกมาแล้วโยนขึ้นไปกลางอากาศพร้อมกับสั่งยันต์ทำงาน ลูกไฟสีแดงสิบกว่าลูกรายล้อมร่างของพวกเขาทั้งสามคนไว้ระหว่างที่เปลวไฟลุกโชติช่วงสว่างไสวนั้นทั้งพอลกับเจสเตอร์ต่างก็หลับตาแน่นตามสัญชาติญาณเดิม พร้อมกับสยายปีกปกป้องร่างของตนเองไว้!นี่ไม่ได้แสดงถึงความไม่จงรักภักดีของแวมไพร์ทั้งสองตน!แต่มันเป็นสัญชาติญาณการเอาตัวรอดเท่านั้น พวกมันยินดีให้หลิงหยุนสังหารพวกมันได้ ขอเพียงแค่หลิงหยุนต้องการ!แม้ว่ามันจะหวาดกลัวเปลวไฟและแสงอาทิตย์ แต่สิ่งที่พวกมันหวาดกลัวมากที่สุดก็คือหลิงหยุน!แต่หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง..พวกมันก็รู้ว่าไม่จำเป็นต้องหวาดกลัวอีกต่อไปแล้ว เพราะเปลวไฟเหล่านั้นไม่สามารถทำอะไรพวกมันได้“ว้าว..”“พระเจ้า..”ร่างกายของแวมไพร์ทั้งสองตนไม่ได้รับอันตรายใดๆจากเปลวไฟที่ลุกโชนนี่เท่ากับว่าพวกมันไม่ต้องหวาดกลัวไฟอีกต่อไปแล้ว!