บทที่ 699 : ทดสอบธนูทอง!

บทที่ 699 : ทดสอบธนูทอง! แม้ว่าทองคำจะมีความแข็งแรงดีมากแต่การใช้ทองคำร้อยเปอร์เซ็นต์ทำคันธนูยาวหนึ่งเมตรครึ่งนั้น ก็นับว่าทำให้คันธนูมีน้ำหนักที่มากเกินกว่าคนธรรมดาจะยกขึ้นแล้ว แต่เวลานี้..แขนข้างหนึ่งของหลิงหยุนก็แข็งแกร่งกว่าคนธรรมดาหลายเท่า คันธนูทองคำนี้จึงมีน้ำหนักเบาไม่ต่างจากขนนกสำหรับหลิงหยุน และประสิทธิภาพของมันนั้นแทบไม่ต้องพูดถึง หากเทียบกับคนธรรมดาที่แขนข้างหนึ่งสามารถรับน้ำหนักได้อย่างมากหกสิบกิโลกรัมนั้นคันธนูทองคำนี้จึงนับว่าเป็นอาวุธที่หนักมาก.. การถือคันธนูยาวที่ทำจากทองคำแท้ร้อยกิโลกรัมนั้นเป็นเรื่องที่สบายมากสำหรับหลิงหยุน เขาถือคันธนูด้วยมือขวาและยืดออกไปจนสุดมือ ในขณะที่นิ้วโป้งกับนิ้วชี้ซ้ายก็ดีดสายธนูเล่น หลิงหยุนลองดึงสายธนูจนสุด จากนั้นก็ยืนอยู่ในท่าพร้อมยิงครู่หนึ่ง แล้วจึงปล่อยมือออกจากสายธนู เสียงดีดของสายธนูที่ถูกดึงจนตึงและปล่อยออกนั้น ทำให้เกิดเสียงกระทบกับอากาศดังผึง! จากนั้นหลิงหยุนก็จัดการหยิบลูกธนูสองสามดอกเข้าไปเก็บไว้ในแหวนพื้นที่พร้อมกับคิดในใจว่าไม่ว่าจะเป็นแวมไพร์หรือยอดฝีมือเก่งกาจแค่ใหน ก็ไม่น่าจะรอดจากลูกธนูของเขาไปได้! “น้ำหนักน้าวสายอยู่ที่สองพันปอนด์..”หลิงหยุนพึมพำเบาๆ จากนั้นจึงยืนคันธนูให้กับเหล่ากุ่ย “เหล่ากุ่ย..ท่านลองน้าวสายธนูดูสิ” หลิงหยุนถามยิ้มๆ เหล่ากุ่ยยิ้มและเริ่มทดลองน้าวสายธนูตามที่หลิงหยุนบอกแต่เขาออกแรงจนสุดกำลัง ก็สามารถน้าวสายธนูออกมาได้เพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้น และในที่สุดก็ล้มเลิก “นายน้อย..กำลังของข้าไม่พอ อีกอย่างสายธนูของท่านเส้นเล็กจนเกินไป จะไม่ขาดก่อนงั้นรึ” เหล่ากุ่ยร้องบอกพร้อมกับส่ายหน้า เหล่ากุ่ยไม่สามารถถือคันธนูต่อไปได้อีกด้วยกำลังภายขั้นเซียงเทียน-2 นั้น แม้ว่าจะมีลมปราณช่วย แต่เขาก็ต้องใช้ถึงสองนิ้วในการน้าวสายธนู และมีแรงดึงเพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้น แต่ต่อให้เขาสามารถน้าวสายธนูจนตึงได้ ก็ยากที่เขาจะต้านทานแรงพลังของสายธนูได้ และถึงตอนนั้นนิ้วของเขาคงต้องถูกสายธนูตัดขาดอย่างแน่นอน หลิงหยุนมีวิชาดาราคุ้มกายคอยปกป้องร่างกายอยู่เขาจึงกล้าทำเช่นนี้ คันธนูทองด้ามนี้ ต่อให้เป็นแวมไพร์ขั้นบารอนกลายร่างแล้ว ก็ยากที่จะรอดพ้นเงื้อมือของเขาไปได้อย่างแน่นอน หลิงสือชีได้แต่ยืนอึ้ง..เพราะไม่ว่าจะเป็นทองคำแท่งทั้งสองก้อน หรือว่าสายธนู ล้วนแล้วแต่ออกมาจากมือของหลิงหยุนทั้งหมด! นี่เป็นเรื่องที่เหลือเชื่อและอัศจรรย์อย่างมาก! หลิงหยุนวางคันธนูทองลงพร้อมกับตบบ่าหลิงสือชียิ้มๆแล้วพูดเบาๆ “เรื่องในวันนี้นอกจากท่านปู่จะถาม.. ห้ามเจ้าบอกกับใครโดยเด็ดขาด จำไว้! เรื่องแค่นี้เจ้าทำได้หรือไม่” “ได้ขอรับนายน้อย!”หลิงสือชีพยักหน้าหงึกๆ “ข้ายังต้องทำลูกธนูอีกจำนวนมาก ความยาวหนึ่งเมตรครึ่งเช่นกัน และลูกธนูจะต้องทำจากเงินเท่านั้น ส่วนก้านธนูจะทำจากโลหะอัลลอยด์ธรรมดาก็ได้ แต่จำไว้หัวของลูกธนูจะต้องเคลือบด้วยเงินแท้อย่างน้อยหนึ่งชั้น และต้องผลิตให้เสร็จโดยเร็วที่สุด เพราะอีกยี่สิบสี่ชั่วโมงข้าจำเป็นต้องใช้!”ในเมื่อมีโรงงานผลิตอาวุธที่พร้อมสรรพเช่นนี้นับว่าช่วยหลิงหยุนแก้ปัญหาได้อย่างมาก เขาจึงสั่งการหลิงสือชีทันทีแม้ว่าความสามารถของหลิงหยุนจะทำให้หลิงหสือชีรู้สึกทึ่งอย่างมากแต่เขาก็ไม่กล้าตัดสินใจ จึงได้แต่หันไปมองเหล่ากุ่ยเพื่อขอความเห็นเหล่ากุ่ยยิ้มให้พร้อมกับบอกหลิวสือชีว่า“นายผู้เฒ่าสั่งไว้ว่า.. คำสั่งของหลิงหยุนก็คือคำสั่งของผู้นำตระกูล. เจ้าทำตามคำสั่งของนายน้อยได้เลย!”“ขอรับ..ข้าน้อยจะทำตามคำสั่งของท่านผู้นำตระกูล!” หลิงสือชีพูดพร้อมกับประสานมือทำการคาราวะทันทีหลังจากนั้นหลิงหยุนก็ช่วยตรวจอาการบาดเจ็บของหลิงสือชีแล้วจัดการหยิบเข็มทองเก้าเล่มออกมา และทำการฝังเก้าเข็มปลุกชีพให้กับหลิงสือชี หลิงหยุนช่วยรักษาอาการบาดเจ็บให้กับหลิงสือชี และใช้ยันต์บำบัดรักษารอยแผลเป็นให้กับเขาด้วยหลิงสือชีถึงกับตกใจมากยิ่งกว่าเดิมเขามองทุกอย่างที่เกิดขึ้นราวกับว่าตนเองกำลังฝันไป..หลิงสือชีรีบทำการคาราวะหลิงหยุนอีกครั้งหลังจากที่เขาช่วยทำการรักษาให้..หลังจากเสร็จภารกิจแล้วหลิงหยุนก็จัดการถอนค่ายกลเขาวงกตออก และออกจากคลังอาวุธของตระกูลหลิงไปพร้อมกับเหล่ากุ่ยธนูกับลูกธนูนั้นเป็นเรื่องง่ายที่จะจัดการแต่ปืนกับกระสุนนั้นค่อนข้างจะมีปัญหา เพราะตระกูลหลิงไม่มีโรงงานสำหรับผลิตปืนเป็นของตนเอง เขาคงต้องหาวิธีผลิตเอง“ไปที่ชานเมืองกัน..”หลิงหยุนและเหล่ากุ่ยรีบไปที่เนินเข้าแห่งหนึ่งในชานเมืองหลังจากจอดรถไว้ที่ถนนด้านนอก ทั้งคู่ก็เดินเข้าไปในป่าลึกที่นั่นมีพื้นที่โล่งกว้างหลิงหยุนเรียกคันธนูทองและลูกธนูออกมา จากนั้นจึงยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง..นกที่กำลังบินอยู่สูงถึงห้าร้อยเมตรส่งเสียงร้องลูกธนูคมกริบปรากฏอยู่ในมือซ้ายของหลิงหยุน เขาน้าวสายธนูออก และเล็งลูกธนูไปที่นกบนท้องฟ้า จากนั้นจึงจัดการปล่อยลูกธนูทันที!“ช่างเร็วยิ่งนัก!”เหล่ากุ่ยร้องอุทานออกมาเหล่ากุ่ยนั้นอยู่ในขั้นเซียงเทียน-2สายตาของเขาจึงมองได้ไกลกว่าคนปกติ เขาเพิ่งจะเห็นหลิงหยุนคว้าลูกธนูคมกริบออกมา และจู่ๆ ลูกธนูก็หายวับไปกับตาใช่แล้ว!ลูกธนูหายไปในพริบตา และกำลังพุ่งขึ้นจนสูงเสียดฟ้า และสายตาของคนธรรมดาก็ยากที่จะมองเห็นได้!