บทที่ 700 : ช่วยหลิงเยว่!

บทที่ 700 : ช่วยหลิงเยว่! ในคืนเทศกาลเชงเม้งนั้น..พลังอมตะที่ได้รับจากพู่กันจักรพรรดิ ทำให้หลิงหยุนสามารถเข้าสู่ขั้นพลังชี่-9 ได้ชั่วคราว และในเวลานั้น เทียนจิ่วซึ่งเป็นนักฆ่าระดับสวรรค์ขององค์กรนักฆ่า ก็ได้ร้องตะโกนบอกว่าพู่กันในมือของเขานั้นคือพู่กันจักรพรรดิ! หลังจากที่สังหารเทียนจิ่วและคนอื่นๆแล้วหลิงหยุนก็ได้ใช้อำนาจของพลังจิตหยั่งรู้และมังกรคำราม ทำการลบล้างความทรงจำของผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์ครั้งนั้นเกือบทั้งหมด เหลือเพียงคนของเขาอยู่ไม่กี่คนเท่านั้น และหนึ่งในนั้นก็คือเกาเฉินเฉิน.. เกาเฉินเฉินรู้ว่าหลิงหยุนมีพู่กันจักรพรรดิหากเธอถูกเฉินเจี้ยนกุ่ยใช้เนตรปีศาจสะกดจิตให้บอกเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับตัวเขา และหากเกาเฉินเฉินเล่าเรื่องนี้ออกไป ไม่เท่ากับว่าความลับยิ่งใหญ่ของเขาต้องรั่วไหลแล้วอย่างนั้นหรือ! หลิงหยุนเริ่มรู้สึกกังวลหลังจากที่เหล่ากุ่ยกลับไปแล้ว เขาจึงนั่งครุ่นคิดหาวิธีที่จะหาตัวเกาเฉินเฉินให้พบในคืนนี้ให้ได้ และจะต้องช่วยเธอออกมาทันที! หลังจากรับประทานอาหารเที่ยงแล้วหลิงหยุนก็โทรหาถังเมิ่ง และสั่งให้เขาจัดการหาลูกธนูเงินในจิงฉูให้ได้เร็วที่สุด และให้จัดการส่งสมุนไพรสิบกว่าชนิดมาให้เขาด้วย สมุนไพรเหล่านั้นเป็นสมุนไพรที่หลิงหยุนเก็บไว้ในบ้านเลขที่-1 มานาน และมันได้ดูดซับเอาพลังชีวิตที่อยู่ในบ้านเข้าไปตลอดทั้งวันทั้งคืน หลิงหยุนต้องการใช้มันเพื่อทำการปลุกเสกยันต์ชนิดพิเศษ อย่างเช่นยันต์เทวะยันต์วาโย ยันอสุนี และอื่นๆอีกมากมาย หลิงหยุนจะต้องต่อสู้กับเหล่าแวมไพร์ และสำหรับแวมไพร์ที่มีปีกบินได้นั้น ความเร็วของหลิงหยุนไม่สามารถสู้พวกมันได้ เขาจึงต้องเตรียมตัวให้พร้อม หลังจากนั้นหลิงหยุนก็กลับเข้าไปนั่งสมาธิในห้องนอน.. ตั้งแต่มาถึงปักกิ่งหลิงหยุนก็ได้ออกไปสัมผัสกับพื้นที่หลายส่วนของปักกิ่ง แล้วก็พบว่าพลังชีวิตในปักกิ่งนั้นมีไม่มากเท่ากับพลังชีวิตที่อยู่ในเมืองจิงฉู อาจเป็นเพราะปักกิ่งเป็นเมืองใหญ่และมีผู้คนอาศัยอยู่มากมาย อีกทั้งยังมีอาคารตึกสูง และรถรามากมาย แม้แต่อากาศยังไม่บริสุทธิ์ แล้วจะหวังให้มีพลังชีวิตมากมายได้อย่างไรกัน แต่ถึงกระนั้นหลิงหยุนก็สัมผัสได้ว่าเมืองศูนย์กลางอย่างปักกิ่งนั้น ทางเนินเขานอกชานเมืองทางด้านทิศเหนือ และทิศตะวันออกเฉียงใต้นั้น ก็มีพลังชีวิตค่อนข้างเข้มข้นอยู่ และดูเหมือนจะดีกว่าพลังชีวิตในแถบทะเลสาบจิงฉูเสียอีก ในเมื่อไม่ได้ดูดซับพลังชีวิตมานานหลิงหยุนจึงไม่สามารถฝึกวิชาหยางพิสุทธิ์ได้ เขาจึงต้องฝึกวิชาพลังลับหยิน-หยาง และวิชาในคัมภีร์เสวียนหวงแทนตั้งแต่เช้าจรดเย็น ส่วนในช่วงดึกนั้นก็จดจ่ออยู่กับการฝึกวิชาดาราคุ้มกาย ตกค่ำ..หลังจากรับประทานอาหารเย็นเสร็จแล้ว หลิงหยุนก็จัดการเปลี่ยนเป็นชุดดำที่ตัดเย็บด้วยผ้าแพรไหมดำ แล้วสั่งให้พอลทำหน้าที่เฝ้าบ้าน ส่วนตัวเขากับเจสเตอร์ออกไปข้างนอก ครั้งนั้น..เฉินเจี้ยนกุ่ยหลบหนีจากบ้านตระกูลเกา หากหลิงหยุนต้องการสะกดรอยตามไป ก็จะต้องเริ่มต้นสะกดรอยจากบ้านตระกูลเกา “ลูกพี่..พวกเรามาทำอะไรที่นี่อีก ฉันว่าเจ้าคนชั่วเฉินเจี้ยนกุ่ยคงไม่มาที่นี่อีกแล้วล่ะ..” เจสเตอร์ร้องถามออกไปอย่างแปลกใจ ครั้งนั้น..หลิงหยุนได้ซัดผงพันลี้ล่าวิญญาณใส่ตัวเฉินเจี้ยนกุ่ย และยากนักที่จะมีผู้ใดระแคะระคายได้แม้แต่ตัวเฉินเจี้ยนกุ่ยเอง มีเพียงหลิงหยุนเท่านั้นที่จะสามารถติตามกลิ่นจางๆของมันไปได้ และนั่นจะทำให้หลิงหยุนรู้เส้นทางหลบหนีของมัน“เจสเตอร์..วันนี้ข้าคงต้องเล่นเกมแมวจับหนูแล้วล่ะ.. ไปทางทิศใต้กัน!”หลังจากนั้นทั้งสองคนก็ออกจากสวนด้านหลังบ้านตระกูลเกาไป และขับรถมุ่งหน้าไปทางใต้แทน..เจสเตอร์ขับรถสีเงินไปด้วยความเร็วและไม่นานทั้งคู่ก็มาถึงถนนวงแหวนที่มุ่งสู่ทางใต้ของปักกิ่งหลิงหยุนสั่งให้เจสเตอร์จอดรถเขาลงจากรถและเปิดจิตหยั่งรู้ขั้นสุดสำรวจไปรอบๆบริเวณ หลิงหยุนได้กลิ่นของพันลี้ล่าวิญญาณโชยมาจากทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของพวกเขา“ไปทางด้านทิศตะวันออกเฉียงใต้..”ยิ่งขับรถมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้มากเพียงใดกลิ่นของพันลี้ล่าวิญญาณก็ยิ่งรุนแรงมากขึ้น และเมื่อเปิดกระจกรถยนต์ลง หลิงหยุนก็ยิ่งได้กลิ่นรุนแรงขึ้นจนแทบไม่ต้องลงจากรถมาดู หลิงหยุนเป็นผู้บอกทางเจสเตอร์ และสั่งให้เลี้ยวที่หัวมุมด้านหน้าทั้งคู่มาหยุดอยู่หน้าคฤหาสน์ใหญ่โตหลังหนึ่งหลิงหยุนแสยะยิ้มมุมปากพร้อมกับพูดขึ้นว่า“ดูเหมือนว่าเฉินเจี้ยนกุ่ยจะอาศัยอยู่ในคฤหาสน์หลังใหญ่นี้มานานแล้วสินะ..”หลิงหยุนสั่งให้เจสเตอร์ขับรถสีเงินไปจอดรอเขาอยู่ด้านนอกจากนั้นจึงจัดการสวมผ้าคลุมหน้าและเดินลงจากรถ แล้วกระโดดเข้าไปในคฤหาสน์หลังใหญ่ทันที‘ดูเหมือนตระกูลเฉินจะมีคฤหาสน์หลังใหญ่อยู่นอกเมืองมากมายนอกจากความใหญ่โตแล้ว ก็ไม่มีอะไรพิเศษ.. ภายในตกแต่งไว้หรูหราอลังการดีนี่’หลิงหยุนเปิดจิตหยั่งรู้สำรวจดูภายในห้องสองสามห้องแต่ก็ไม่พบอะไรผิดปกติ!ภายในบ้านหลังนี้ส่วนใหญ่เป็นผู้หญิงที่มีอายุตั้งแต่สิบสี่ไปจนถึงห้าสิบบริเวณสวนหน้าบ้านมีอยู่หกสิบถึงเจ็บสิบคน และตามห้องต่างๆอีกห้องละเจ็ดถึงแปดคน แววตาของผู้หญิงแต่ละคนนั้นเหม่อลอยไร้ชีวิต แน่นอนว่าทุกคนล้วนถูกเนตรปีศาจของเฉินเจี้ยนกุ่ยสะกดจิตไว้ทั้งสิ้น‘อะไรกันเฉินเจี้ยนกุ่ยดื่มเลือดผู้หญิงมากมายถึงเพียงนี้ แต่ความแข็งแกร่งของมันยังนับว่าก้าวหน้าไม่เร็วนัก!”หลิงหยุนรู้สึกโกรธอย่างมากและรู้ว่าผู้หญิงเหล่านี้จะต้องเป็นตระกูลเฉินหามาให้มันอย่างแน่นอนเวลานี้เฉินเจี้ยนกุ่ยถูกหลิงหยุนทำร้ายจนได้รับบาดเจ็บสาหัสหลังจากที่หนีออกมาได้ มันก็มาหลบอยู่ที่นี่ และดูดเลือดผู้หญิงพวกนี้เพื่อรักษาอาการบาดเจ็บของตนเองแต่หลิงหยุนก็สังเกตเห็นว่าเฉินเจี้ยนกุ่ยเพียงแค่ดูดเลือดของผู้หญิงเหล่านี้เท่านั้น แต่ไม่ได้ถูกทำให้กลายเป็นบริวาร เขารู้ว่าเฉินเจี้ยนกุ่ยไม่กล้าสร้างแวมไพร์ที่ไม่มีวันตายขึ้นมาในประเทศจีนมากนัก ไม่เช่นนั้นหากเรื่องลุกลามใหญ่โต กลุ่มนภาคงจะไม่ปล่อยมันไว้แน่..‘ตระกูลเฉินคงจะช่วยจัดหาผู้หญิงเหล่านี้ให้เจ้าสินะ!หลังจากดูดเลือดพวกนางแล้ว เจ้าคงจะใช้เนตรปีศาจควบคุมพวกนางไม่ให้หนีออกไป..’หลิงหยุนได้แต่คิดในใจว่าตระกูลเฉินคงคิดทำการใหญ่จริงๆ และครั้งนี้มันคงคิดที่จะเป็นใหญ่ด้วย