บทที่ 701 : ลุยเดี่ยว!

บทที่ 701 : ลุยเดี่ยว! -อาวุโส..ท่านได้โปรดระวังตัวด้วย! ที่นี่มียอดฝีมืออยู่มากมาย ทางที่ดีท่านหนีไปก่อนจะดีกว่า และช่วยไปบอกพ่อของข้าด้วยว่า ข้า-หลิงเย่วสบายดี!- หลิงเย่วใช้กระแสจิตบอกหลิงหยุนขณะที่เดินกลับเข้าไปในกระท่อมสีดำหลังเล็กเขารู้ว่าตัวดีว่าตนเองนั้นไม่อาจช่วยอะไรหลิงหยุนได้ หลิงหยุนยิ้มอย่างขมขื่นและได้แต่คิดในใจว่า ‘ลุงสอง.. ท่านเรียกข้าว่าอาวุโส ความจริงข้าไม่อาจยอมรับได้ แต่เพราะสถานการณ์บีบบังคับ ข้าคงไม่มีเวลาอธิบายอะไรมาก..’ หลิงหยุนไม่สนใจยอดฝีมือเจ็ดแปดคนที่ล้อมอยู่เขายังคงยืนนิ่งอยู่ที่หน้าประตูกระท่อมสีดำหลังเล็กนั่น แต่เพียงไม่นานก็มีเสียงของยอดฝีมืออีกมากมายกระโดดออกมาจากบ้าน และพากันวิ่งตรงมาที่กระท่อมสีดำล้อมหลิงหยุนไว้ “สหายเจ้ามาจากใหนกันแน่ถึงได้กล้าบุกเข้าบ้านตระกูลเฉินเช่นนี้ นี่เจ้าคงเบื่อชีวิตมากแล้วสินะ!” หนึ่งในนั้นพูดเย้ยหยันหลิงหยุน ยอดฝีมือที่เข้ามารายล้อมหลิงหยุนอยู่นั้นต่างก็คิดว่าหลิงหยุนไม่มีทางที่จะหลบหนีไปได้อย่างแน่นอน และเมื่อมั่นใจว่าหลิงหยุนไม่มีทางหนีรอดไปได้แน่ ทุกคนจึงเริ่มรู้สึกวางใจ “หยุดพล่ามไร้สาระได้แล้ว!ตระกูลเฉินชั่วช้าเลวทรามนัก! ถึงกับกล้าจับตัวคุณชายสองแห่งตระกูลหลิงมาขังไว้ วันนี้ข้ามาที่นี่เพื่อช่วยเขา หากพวกเจ้าไม่อยากตายก็หลีกไปซะ! ข้ายังไม่ต้องการสังหารผู้ใดในคืนนี้!” หลิงหยุนร้องบอกด้วยสีหน้าท่าทางสงบนิ่งสายตาของเขาเย็นชาแต่ก็คมกริบเมื่อจ้องมองเหล่าชายชุดดำที่อยู่ตรงหน้า.. “ฮ่า..ฮ่า..” ใครบางคนหัวเราะออกมาเสียงดังและจู่ๆ ชายชราร่างสูงอายุราวหกสิบปีก็แทรกตัวออกมาจากกลุ่ม แววตาอันตรายคู่นั้นจ้องมองหลิงหยุนด้วยความรู้สึกประทับใจพร้อมกับพูดขึ้นว่า แทบไม่ต้องไตร่ตรองด้วยซ้ำไป..ดูจากดวงตาแล้วเป็นคนตระกูลเฉินอย่างแน่นอน! “สหาย..ท่านโอหังเกินแล้ว! ในเมื่อท่านรู้ว่าตระกูลเฉินเป็นผู้จับตัวหลิงเย่วมาขังไว้ ท่านยังคิดว่าจะมีโอกาสกลับออกไปได้อีกงั้นรึ” หลิงหยุนเพียงแค่ยิ้มเล็กน้อย“เจ้าคนตระกูลเฉิน.. เจ้าชื่ออะไร” “ข้าคือเฉินไห่คุนในเมื่อท่านค้นพบสถานที่แห่งนี้แล้ว ท่านยังคิดว่าข้าจะปล่อยท่านกลับไปงั้นรึ” เฉินไห่คุนไม่เปิดโอกาสให้หลิงหยุนได้พูดก็สั่งการให้สังหารหลิงหยุนเสียแล้ว.. “เฉินไห่คุน..” หลิงหยุนทวนชื่อเบาๆและในใจก็เกิดความคิดบางอย่างขึ้นมา.. แทบไม่ต้องคิด..เฉินไห่คุนจะต้องเป็นผู้ที่ดูแลคฤหาสน์หลังนี้ และมีหน้าที่ดูแลสั่งการเหล่ายอดฝีมือทั้งหลายที่อยู่ในบ้านแต่ระหว่างที่หลิงหยุนกำลังครุ่นคิดอยู่นั้นเฉินไห่คุนก็โบกมือไล่คนอื่นๆให้ถอยห่างไป พร้อมกับร้องตะโกนออกมาว่า“ทุกท่านหลบไป..คืนนี้ข้าจะเป็นคนสังหารมันเอง!”ยอดฝีมือขั้นเซียงเทียน-4กระโดดมายืนตรงหน้าหลิงหยุน พร้อมกับพุ่งหมัดเข้าใส่หน้าอกหลิงหยุนทันทีหวังให้เขาต้องกระอักเลือด..“ในเมื่อเจ้าต้องการ..”หลิงหยุนทำเสียงเย้ยหยันพร้อมกับยื่นหมัดของตนเองออกไปรับหมัดของเฉินไห่คุนในขณะที่ร่างของตนเองยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่..เปรี้ยง!“โอ๊ย..”ทันทีที่สองหมัดปะทะกัน..แขนข้างขวาของยอดฝีมือขั้นเซียงเทียน-4 ก็ถึงกับแตกหัก..“อ๊าก..”ร่างของยอดฝีมือขั้นเซียงเทียน-4กระโดดถอยออกไปพร้อมกับกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เสียงของเขาโหยหวนราวกับไม่ใช่เสียงของมนุษย์ร่างของเฉินไห่คุนลอยละลิ่วออกไปหนึ่งในยอดฝีมือที่รายล้อมอยู่ยื่นมือออกไปรับร่างของเฉินไห่คุนที่ได้รับบาดเจ็บไว้ แต่ร่างของยอดฝีมือผู้นั้นก็ถึงกับถูกแรงกระแทกจนลื่นไถลออกไปราวเจ็ดแปดก้าวจึงหยุด สีหน้าของเขาถึงกับซีดเผือดในทันที!เมื่อได้เห็นเช่นนั้น..ทั้งเฉินไห่คุนและยอดฝีมือที่รายล้อมอยู่ต่างก็พากันตกใจ ทุกคนต่างก็หันไปมองหน้ากัน พร้อมกับคิดในใจว่าคนผู้นี้ถึงกับสามารถชกยอดฝีมือขั้นเซียงเทียน-4 ได้ในหมัดเดียว นี่เขาต้องแข็งแกร่งเพียงใดกันจึงจะทำเช่นนั้นได้!ส่วนหลิงหยุนที่ทำให้ทุกคนในที่นั้นต่างพากันตกตะลึงก็ยังคงยืนนิ่งไม่เคลื่อนไหวเช่นเดิม!เฉินไห่คุนเหลือบมองพร้อมกับกัดฟันเดินไปหาชายชราผู้หนึ่งแล้วพูดขึ้นว่า“อาวุโสตู้.. ได้โปรดจัดการกับคนผู้นี้ด้วย! ตระกูลเฉินจะไม่ลืมบุญคุณท่านเลย!”ดังคำพูดว่า..ทหารรับใช้กองทัพ! ยอดฝีมือเหล่านี้ต่างก็กินดื่มอยู่บ้านตระกูลเฉิน อีกทั้งแต่ละสำนักต่างก็ได้รับข้าวของเงินทองที่ตระกูลเฉินเป็นผู้จัดหาให้ แน่นอนว่าคงไม่สามารถยอมล่าถอยในนาทีวิกฤติเช่นนี้ได้ ไม่เช่นนั้นหากกลับไปที่สำนัก ก็คงไม่พ้นต้องถูกลงโทษอย่างหนักชายชราที่ไม่สามารถคาดเดาอายุได้ผู้นี้เมื่อได้ฟังคำพูดของเฉินไห่คุน เพียงแค่พยักหน้าไม่พูดไม่จา และก้าวเดินออกมาด้านหน้าทันที“ข้า..ตู้เฉิงแห่งสำนักฉิงอี้ ต้องขอคำชี้แนะจากท่านแล้ว!”ตู้เฉิงไม่พูดพล่ามทำเพลงให้เสียเวลาอีกร่างของเขาพุ่งตรงเข้าไปหาหลิงหยุนทันทีหลิงหยุนมองขั้นกำลังภายในของยอดฝีมือที่ชื่อตู้เฉิงไม่ออกจึงไม่กล้าที่จะประมาทหรือบุ่มบ่าม และเมื่อตู้เฉิงเข้ามาใกล้ หลิงหยุนจึงซัดออกไปอีกหนึ่งหมัด!หมัดปีศาจเถียนกัง!