บทที่ 703 : ทำลายล้าง!

บทที่ 703 : ทำลายล้าง! หลิงหยุนจัดการโจมตียอดฝีมือขั้นเซียงเทียน-6ทั้งห้าคนให้ล่าถอยไป แล้วจึงกระโดดเข้าไปหาเจสเตอร์และหลิงเย่วในกระท่อมไม้สีดำ “คุณชายหลิง..ข้าจะให้คนของข้าพาท่านหนีออกไปก่อน วางใจได้.. คนของข้าเชื่อใจได้อย่างแน่นอน! เหล่ากุ่ยเองก็รู้จัก ข้าจะให้เขาพาท่านไปส่งที่บ้านตระกูลหลิงก่อน” ยังไม่ทันที่หลิงหยุนจะพูดจบดีเจสเตอร์ที่เดินเข้าไปในกระท่อมไม้สีดำหลังเล็ก ก็แบกร่างของหลิงเย่ววิ่งหนีออกไปอย่างรวดเร็ว เมื่อเฉินไห่คุนเห็นหลิงเย่วกำลังจะหนีออกไปได้มันก็รีบร้องบอกยอดฝีมือขั้นเซียงเทียน-6 ทั้งห้าคนทันที “อย่าให้มันช่วยคนออกไปได้!พวกท่านสองคนไปจัดการหยุดมันไว้ก่อน!” “พวกเจ้านี่นะคิดจะจะหยุดข้า!” หลิงหยุนทำเสียงเย้ยหยันจากนั้นจึงใช้มังกรพรางร่างสร้างเงาลวงตาสามร่างหลอกยอดฝีมือทั้งสามคนไว้ ส่วนร่างจริงของเขานั้นกลับไปโผล่อยู่ด้านหน้าของยอดฝีมือทั้งสองคนที่วิ่งตามเจสเตอร์ไป ชัวะ!ชัวะ! สิ้นเสียงกระบี่ที่ฟันลงไปอย่างไร้ปราณีคมกระบี่ก็ฟันเข้าที่ศรีษะของยอดฝีมือขั้นเซียงเทียนทั้งสองคนทันที! “เจสเตอร์..เจ้ารีบพาเขาไปได้แล้ว! ไม่ต้องห่วงข้า!” หลิงหยุนร้องบอกเจสเตอร์ที่กำลังแบกหลิงเย่ววิ่งหนีออกไป กระบี่สีดำในมือหลิงหยุนฟันเข้าที่กลางใบหน้าของยอดฝีมือทั้งสองแต่โชคดีที่พวกมันสามารถหลบกระบี่ของหลิงหยุนได้ทัน ไม่เช่นนั้นคงต้องตายคากระบี่ไปแล้ว! “เจ้านาย..ข้าไปก่อน แล้วจะกลับมาช่วยท่าน!” เจสเตอร์ร้องบอกพร้อมกับแบกหลิงเย่ววิ่งหนีออกไปทันทีเพียงแค่พริบตาเดียวเจสเตอร์ก็แบกร่างของหลิงเย่วกระโดดออกจากคฤหาสน์ตระกูลเฉินไป และกลืนหายไปท่ามกลางความมืด แต่ถึงกระนั้นเขาก็ไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใดหลิงหยุนจึงไม่ยอมให้เขากลายร่างไม่เช่นนั้นเขาคงกางปีกและพาหลิงเย่วบินหนีไปแทนแล้ว “แย่แล้ว!” เฉินไห่คุนกรีดร้องออกมาเสียงดัง!แม้เขาอยากจะตามไป แต่ก็ไม่สามารถทำได้ เพราะตัวเขาเองก็กำลังได้รับบาดเจ็บสาหัสจนไม่สามารถขยับเขยื้อนได้ ยอดฝีมือขั้นเซียงเทียน-6ทั้งห้าคนยังคงจู่โจมใส่หลิงหยุนไม่ยั้ง เพราะเพียงแค่หลิงหยุนคนเดียวก็สามารถสังหารยอดฝีมือไปกว่าร้อยคนได้แล้ว ตอนนี้เหลือเพียงพวกเขาแค่ห้าคนกับคนแซ่เฉินอีกหนึ่งคนเท่านั้น และตอนนี้คนแซ่เฉินเองก็ได้รับบาดเจ็บเพราะหลิงหยุนเช่นกัน หากคนแซ่เฉินตายไป พวกเขาก็คงไม่สามารถอยู่ที่นี่ต่อไปได้เช่นกันถึงแม้ว่ายอดฝีมือทั้งห้าคนต่างก็ต้องการจะไล่ตามเจสเตอร์ไปแต่ก็ไม่สามารถฝ่าด่านของหลิงหยุนไปได้ พวกมันทั้งห้าคนต่างก็เดินพลังชี่ขั้นเซียงเทียน-6 ปกป้องร่างกายของตนเองไว้ แม้ว่าลมปราณที่พุ่งออกจากกระบี่ของหลิงหยุนจะไม่สามารถทำอะไรพวกมันได้ แต่เพราะการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วอย่างน่าอัศจรรย์ของหลิงหยุนนั้น ก็ทำให้พวกมันได้แต่ตั้งรับ และหลบหลีกเท่านั้น ไม่มีโอกาสที่จะโจมตีหลิงหยุนได้เลย!หนึ่งนาทีผ่านไป..หลิงหยุนมั่นใจว่าเจสเตอร์น่าจะหนีไปได้ไกลแล้ว เขาจึงรู้สึกโล่งใจ! จากนั้นก็หัวเราะออกมาเสียงดังพร้อมกับซัดเข็มเล่มใหญ่ออกไป และร่างของเขาก็กระโจนไปที่สวนด้านหลังคฤหาสน์ตระกูลเฉินเมื่อยอดฝีมือขั้นเซียงเทียน-6ทั้งห้าคนนั้น เห็นว่าคงเป็นไปไม่ได้ที่จะตามจับเจสเตอร์ได้ทัน จึงพากันพุ่งตามหลิงหยุนไปอย่างโกรธเกรี้ยวร่างของยอดฝีมือทั้งห้าคนต่างก็เข้าล้อมร่างของหลิงหยุนไว้..“ทุกท่าน..ศัตรูของตระกูลเฉินผู้นี้ พวกท่านต้องจัดการสังหารมันซะ!” เฉินไห่คุนที่นั่งกองอยู่กับพื้นร้องตะโกนสั่งทันทีนอกเหนือจากแวมไพร์ที่เฉินเจี้ยนกุ่ยพากลับมาจากอเมริกาด้วยแล้วก็ยังมีนินจาอีกราวหนึ่งร้อยยี่สิบคน รวมทั้งจอมยุทธชาวจีนอีกมากมาย ด้วยองค์ประกอบมากมายถึงเพียงนี้ ตระกูลอันดับสามอย่างตระกูลเฉินยังไม่สามารถรับมือกับตระกูลเย่ได้ จึงแทบไม่ต้องพูดถึงตระกูลหลง!“คุณชายเฉิน..ท่านไม่ต้องห่วง คนผู้นี้สังหารคนของเราหกสำนักไปตั้งมากมาย หากพวกเราไม่ฆ่ามัน อย่าว่าแต่ต้องทำเพื่อตระกูลเฉินเลย หากสังหารคนผู้นี้ไม่ได้ แม้แต่พวกเราก็ไม่รู้ว่าจะกลับไปอธิบายต่อคนในสำนักได้อย่างไรเช่นกัน!”หนึ่งในยอดฝีมือขั้นเซียงเทียน-6ร้องออกมาอย่างโกรธแค้น ครั้งนี้เขาได้นำยอดฝีมือมาด้วยทั้งหมดสิบห้าคน และตอนนี้ทั้งสิบห้าคนต่างก็นอนเป็นศพกองอยู่ที่พื้น เช่นนี้แล้วจะไม่ให้เขารู้สึกโกรธแค้นได้อย่างไรกัน!ยอดฝีมือขั้นเซียงเทียน-6อีกสี่คนก็อยู่ในสถานการณ์เดียวกัน และการต่อสู้ในครั้งนี้ พวกเขาและหลิงหยุนต่างก็มีจุดมุ่งหมายอย่างเดียวกันซึ่งก็คือความตายของอีกฝ่ายเท่านั้น!คนเพียงคนเดียวสู้กับยอดฝีมือเป็นร้อยหลิงหยุนได้ถ่ายเทพลังหยิน-หยางลงไปในกระบี่เพื่อสังหารยอดฝีมือระดับสูงสุดขั้นเซียงเทียน-3 ไปก่อนหน้านี้มากมายหลายคน จึงนับว่าใช้กำลังภายในไปอย่างมากมายเวลานี้..พละกำลังของหลิงหยุนน่าจะเหลือไม่ถึงสี่สิบส่วนแล้ว แต่ยอดฝีมือทั้งห้าคนที่อยู่ตรงหน้าเขาเวลานี้ก็แข็งแกร่งมาก หลิงหยุนจึงต้องจัดการสังหารพวกมันให้ได้โดยเร็วที่สุดแต่โชคดีที่หลิงเย่วได้ถูกช่วยออกไปจนปลอดภัยแล้วหลิงหยุนจึงไม่จำเป็นต้องคอยเป็นห่วงใครอีก และไม่จำเป็นต้องคอยปกป้องคุ้มครองใครด้วย ทำให้เขายิ่งจัดการอะไรได้ง่ายขึ้นหลิงหยุนยืนอยู่กลางสนามหญ้าเขาสูดลมหายใจเข้าลึก และเปิดจิตหยั่งรู้เพื่อจับตามองยอดฝีมือทั้งห้าคนรอบกาย จากนั้นจึงพูดเสียงเบาว่า“พวกเจ้าทั้งห้าคนสบายใจได้..ข้าสัญญาว่าจะไม่ให้พวกเจ้าได้มีชีวิตรอดไปได้แน่!”หลังจากนั้น..ร่างของหลิงหยุนก็พุ่งออกไปทางด้านหน้าอย่างรวดเร็ว ยอดฝีมือขั้นเซียงเทียน-6 ต่างก็ร้องตะโกนขึ้นมาพร้อมกัน“รีบขวางมันไว้!”เสียงร้องตะโกนของยอดฝีมือทั้งสี่คนดังขึ้นมาพร้อมกันและทั้งสี่คนต่างก็พุ่งเข้าใส่ร่างของหลิงหยุนพร้อมกัน!หลิงหยุนยืนเผชิญหน้ากับยอดฝีมือขั้นเซียงเทียน-6คนหนึ่งที่กระโดดออกมาขวางหน้าไว้โดยไม่คิดที่จะถอยแม้แต่ครึ่งก้าว..