บทที่ 704 : ยิงค้างคาวยักษ์!

บทที่ 704 : ยิงค้างคาวยักษ์! อะไรกัน!ไม่น่าเชื่อ.. คิดไม่ถึงว่าจะเป็นมัน?! เฉินเจี้ยนกุ่ยบินนำแวมไพร์ขั้นบารอนอีกแปดตนสยายปีกใหญ่อยู่บนท้องฟ้าเหนือคฤหาสน์ตระกูลเฉินแต่ไม่ยอมบินลงมาด้านล่าง.. ท่ามกลางความมืดในยามค่ำคืนที่มีเพียงแสงสว่างของพระจันทร์ร่างของมนุษย์ยักษ์ที่มีลักษณะคล้ายกับค้างคาวทั้งเก้าตนกำลังเพ่งมอง และจับจ้องมาที่ร่างของหลิงหยุนซึ่งเป็นเหมือนสิ่งกีดขวางที่พวกมันคาดไม่ถึง ด้วยเพดานบินที่สูงของเหล่าแวมไพร์ทั้งเก้าตนในยามค่ำคืนเช่นนี้หากคนธรรมดาพบเห็นและมองด้วยตาเปล่า ก็คงเห็นเป็นเพียงแค่เงาดำคล้ายเมฆทะมึนก้อนเล็กๆ อยู่บนท้องฟ้าเท่านั้นเอง หลิงหยุนสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของพันลี้ล่าวิญญาณที่แพร่กระจายอยู่บนฟากฟ้าได้อย่างชัดเจน ริมฝีปากของหลิงหยุนโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มอย่างมีเลศนัยเขาเงยหน้าขึ้นมองไปบนท้องฟ้า และนึกประหลาดใจที่เฉินเจี้ยนกุ่ยสามารถฟื้นตัวได้รวดเร็วถึงเพียงนี้ ปีกของเฉินเจี้ยนกุ่ยที่ถูกหลิงหยุนตัดขาดไปแล้วนั้นตอนนี้ได้งอกใหม่และมีความยาวหลังสยายปีกอยู่ที่สี่เมตร ปีกใหญ่สีดำของมันกระพืออยู่กลางอากาศ และมุมปากยังคงมีคราบเลือดเปื้อนอยู่ ในเวลานั้น..เฉินเจี้ยนกุ่ยก็ก้มมองลงมายังสวนภายในคฤหาสน์ของตนเอง สายตาของมันจับจ้องอยู่ที่กระบี่โลหิตแดนใต้ในมือของหลิงหยุน ในแววตาปรากฏร่องรอยของความหวาดกลัวอย่างไม่อาจปิดบังไว้ได้ ใช่แล้ว..ความหวาดกลัวและหวาดผวาจากการต่อสู้กับหลิงหยุนเมื่อคืนนั้น ทำให้เฉินเจี้ยนกุ่ยถึงกับต้องจดจำไปตลอดชีวิต และยากที่จะลบมันออกจากความทรงจำได้ หลิงหยุนทำให้เฉินเจี้ยนกุ่ยคิดถึงเพียงแค่คำสองคำซึ่งก็คือ.. อยู่ยงคงกะพัน และมือปราบแวมไพร์! อาการบาดเจ็บสาหัสที่แท้จริงของเฉินเจี้ยนกุ่ยนั้นไม่ใช่การที่ถูกตัดปีกหรือว่าตัดมือด้วยกระบี่โลหิตแดนใต้ แต่เมื่อครั้งที่มันระเบิดเลือดเพื่อแปลงร่างเป็นค้างคาว และบินหนีออกไปนั้น หลิงหยุนได้กระโดดตามขึ้นไปบนฟ้า และซัดพลังหยางบริสุทธิ์ที่ทรงพลังใส่ร่างของมัน ทำให้เฉินเจี้ยนกุ่ยถึงกับบาดเจ็บภายในสาหัส และต้องใช้เวลาในการฟื้นตัวอีกนาน “มิสเตอร์เฉิน..เจ้ามดตัวเล็กนี่น่ะเหรอที่ทำร้ายคุณ โอ้พระเจ้า! นี่มันกล้าคนตายมากมายขนาดนี้เชียวเหรอ!” เพียร์ซที่กำลังกระพือปีกอยู่ไม่ไกลจากเฉินเจี้ยนกุ่ยนักถึงกับร้องอุทานออกมาเมื่อเห็นหลิงหยุนอยู่ด้านล่างท่ามกลางซากศพมากมาย ดวงตาสีแดงคู่นั้นของมันมีทั้งความเหยียดหยันและตกใจไปพร้อมๆกัน “บารอนเพียร์ซ..คุณเองก็ต้องระมัดระวังให้มาก เพราะหมอนั่นไม่ใช่แค่มดตัวเล็กๆอย่างที่คุณพูดแน่! มันมีวิธีจัดการกับแวมไพร์อย่างพวกเราได้น่ากลัวและน่าสยดสยองมากเลยทีเดียว..” เฉินเจี้ยนกุ่ยจ้องมองหลิงหยุนด้วยแววตาหวาดผวาและน้ำเสียงที่พูดก็ยังสั่นเทา.. ในเวลานั้นเฉินเจี้ยนกุ่ยเห็นร่างของลุงตนเอง – เฉินไห่คุน กำลังนอนแน่นิ่งอยู่ข้างหลิงหยุน แต่ด้วยเพดานบินที่สูง ทำให้เฉินเจี้ยนกุ่ยไม่รู้ว่าเฉินไห่คุนยังคงมีชีวิตอยู่ หรือว่าเสียชีวิตไปแล้ว “มิสเตอร์เฉิน..พวกเราบินลงไปได้หรือยัง” จ๊อยซ์ซึ่งกระพือปีกสีดำอยู่อีกข้างของเฉินเจี้ยนกุ่ยร้องถามขึ้นทันที ดวงตาสีแดงเข้มของเฉินเจี้ยนกุ่ยหรี่ลงเล็กน้อยพร้อมกับกระซิบเสียงเบาด้วยใบหน้าที่ไม่สู้ดีนัก.. “ไม่ต้องรีบร้อนนัก..อีกสักครู่อากามัทสุ ไคสุเกะก็จะมาถึงในไม่ช้านี้แล้ว รอเขามาแล้วพวกเราค่อยลงไปจัดการกับหมอนั่น มันเป็นศัตรูตัวฉกาจของตระกูลเฉิน ยังไงพวกเราก็ต้องฆ่ามันให้ตายอยู่แล้ว!”คำพูดของประโยคนี้ของเฉินเจี้ยนกุ่ยหลิงหยุนได้ยินเต็มสองหู เขานึกถึงเหล่านินจาอาวุโสที่อยู่ในสวนหลังคฤหาสน์ตระกูลเฉินย่านชานเมืองตะวันตกเฉียงใต้ ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นเหล่านินจาชั้นสูงที่แม้แต่เขาเองยังไม่สามารถมองเห็นขั้นกำลังภายในของพวกมันได้!“นินจา..น่ากลัวถึงเพียงนั้นเชียวรึ”หลิงหยุนพึมพำเบาๆพร้อมกับเบิกเนตรหยิน-หยางขั้นสูงสุดจับจ้องไปที่ร่างของเฉินเจี้ยนกุ่ยที่กำลังบินอยู่บนท้องฟ้า“ปีกใหญ่โตขึ้นเล็บก็งอกยาว นับว่าความสามารถในการฟื้นตัวของเจ้าไม่เลวเลยทีเดียว..”“อยากรู้นักว่าถ้าข้ายิงตาของเจ้าบอดเจ้าจะสามารถฟื้นตัวได้รวดเร็วเช่นนี้หรือไม่” หลิงหยุนยิ้มเยาะเบาๆ“เอาล่ะ..ลูกธนูดอกแรกคงต้องเป็นของเจ้าแล้วสินะ!”จากนั้น..หลิงหยุนก็ใช้มังกรคำรามร้องตะโกนบอกเฉินเจี้ยนกุ่ยอย่างดุดัน “เจ้าค้างคาวยักษ์.. เจ้าเตรียมตัวตายได้แล้ว!”พร้อมกันนั้นคันธนูทองยาวหนึ่งเมตรครึ่งพร้อมลูกธนูก็ปรากฏขึ้นในมือของหลิงหยุนทันทีหลิงหยุนถ่ายเทพลังหยางบริสุทธิ์ไปยังมือซ้ายที่ถือลูกธนู และเล็งลูกธนูแหลมคมไปทางร่างของเฉินเจี้ยนกุ่ย!จากนั้น..หลิงหยุนก็จัดการน้าวสายธนู และปล่อยลูกธนูออกจากสายจนเกิดเสียงดังสนั่น แล้วลูกธนูก็พุ่งเข้าใส่ร่างของเฉินเจี้ยนกุ่ยทันทีฟิ้ว!ลูกธนูที่ห่อหุ้มด้วยพลังหยางบริสุทธิ์ของหลิงหยุนพุ่งขึ้นไปกลางอากาศด้วยความเร็วสูงและยากที่เหล่าค้างคาวยักษ์ทั้งเก้าตัวจะสามารถหลบหลีกได้ทัน ทันทีที่พุ่งออกจากคันธนู ลูกธนูก็ตรงเข้าสู่ดวงตาข้างซ้ายของเฉินเจี้ยนกุ่ยทันที“อ๊าก..”เฉินเจี้ยนกุ่ยกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดภาพลูกธนูแหลมคมพุ่งใส่ดวงตาข้างซ้ายของเฉินเจี้ยนกุ่ยจนแทบจะทะลุกะโหลกนั้น สร้างความหวาดผวาและน่าสยดสยองให้กับผู้ที่ได้พบเห็นอย่างมาก!พลังหยางบริสุทธิ์นั้นทำหน้าที่ของมันได้เป็นอย่างดีหลังจากนั้นไม่นานดวงตาข้างซ้ายของเฉินเจี้ยนกุ่ยก็ถูกความร้อนของพลังหยางบริสุทธิ์แผดเผาจนกลายเป็นหลุมดำที่มีควันพวยพุ่งออกมา“อ๊าก..”เสียงร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวดของเฉินเจี้ยนกุ่ยดังไปทั่วทั้งบริเวณมันใช้แขนสองข้างดึงลูกธนูที่แหลมคม และร้อนแผดเผานั้นออกทันที แต่ความร้อนที่เหลืออยู่ยังคงเผาไหม้เนื้อรอบดวงตาของมันต่อไประหว่างที่กำลังร้องครวญครางอย่างเจ็บปวดอยู่นั้นปีกของเฉินเจี้ยนกุ่ยก็หยุดกระพือไปชั่วครู่ ทำให้ร่างของมันร่วงต่ำลงมา..“ฮ่า..ฮ่า.. ได้ผลจริงๆด้วย!”หลิงหยุนกระหยิ่มยิ้มย่องพร้อมกับร้องตะโกนออกไปด้วยความดีใจจากนั้นจึงเรียกลูกธนูออกมาเพื่อยิงค้างคาวยักษ์ต่อทันที