บทที่ 706 : สังหารนินจา!

บทที่ 706 : สังหารนินจา! หลิงหยุนกวัดแกว่งกระบี่สีดำในมือไปมาอย่างรวดเร็วจนเกิดเป็นภาพต่อเนื่องคล้ายม่านสีดำ.. กระบี่สีดำที่ทั้งดุดันและยากที่จะต้านทานได้นั้นกำลังพุ่งเข้าใส่ร่างที่บาดเจ็บสาหัสของอากามัสุ ไคสุเกะอย่างไร้ความปราณี แทบมองไม่ออกว่าหลิงหยุนจะสับร่างของเขาออกเป็นกี่ชิ้นกันแน่! สาเหตุที่อากามัทสุไคสุเกะมีสีหน้าตกใจจนช็อคนั้น ไม่ใช่เพราะว่าเขาหวาดกลัวต่อความดุดันเหี้ยมโหดของหลิงหยุน และไม่ใช่เพราะรู้ตัวว่าไม่สามารถหนีรอดเงื้อมือของหลิงหยุนไปได้ แต่เป็นเพราะหลิงหยุนสามารถมองเห็นร่างของเขาที่ใช้วิชานินจิทสุหายตัวไปต่างหาก อากามัทสุตกใจจนช็อคเมื่อพบว่าหลิงหยุนสามารถคาดเดาตำแหน่งของเขาได้อย่างแม่นยำ! อากามัทสุไคสุเกะนั้น นับว่าเป็นนินจาอาวุโสที่เก่งกาจคนหนึ่งในจำนวนนินจาทั้งหมด ตราบใดที่คู่ต่อสู้ไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกับเขาแล้วล่ะก็ แทบเป็นไปไม่ได้เลยที่คนผู้นั้นจะได้สัมผัสแม้แต่เงาของเขา แต่เหตุใดหลิงหยุนจึงสามารถมองเห็นเขาได้ แต่ในวินาทีแห่งความเป็นความตายเช่นนี้อากามัทสุ ไคสุเกะไม่มีเวลามาคิดหาคำตอบ เขาจะต้องรวบรวมลมหายใจเฮือกสุดท้ายจัดการสังหารหลิงหยุนให้ได้ภายในดาบเดียว! อากามัทสุรู้ดีว่า..ต่อหน้าหลิงหยุนในระยะประชิดเช่นนี้ ยากนักที่เขาจะสามารถหลบหนีไปได้ อีกทั้งหลิงหยุนก็ได้ใช้กระบี่ล็อคร่างของเขาไว้กับที่ และไม่ว่าอากามัทสุจะเคลื่อนที่ไปทางใหน หลิงหยุนก็เพียงแค่บิดข้อมือเบาๆ กระบี่โลหิตแดนใต้ในมือของหลิงหยุนก็จะฟันลงบนร่างของเขาทันที และนั่นจะยิ่งทำให้เขาตายเร็วขึ้นกว่าเดิม! มีเพียงต้องสู้สุดใจเท่านั้น! อากามัทสุไคสุเกะปล่อยมือจากมีดสั้นที่ใช้จู่โจมหลิงหยุน และเปลี่ยนมาใช้ดาบยาวสีขาวในมือแทน เขารวบรวมกำลังเฮือกสุดท้ายจับดาบยาวไว้ทั้งสองมือ และไม่สนใจกับบาดแผลฉกรรจ์บนหน้าอกข้างขวาของตนเอง และทำการรวบรวมกำลังทั้งหมดที่มีเงื้อดาบในมือขึ้นกั้นกระบี่โลหิตแดนใต้ของหลิงหยุนที่กำลังฟาดฟันลงมา! เคร้ง! กระบี่ของหลิงหยุนและดาบของอากามัทสุต่างก็ปะทะกันอยู่กลางอากาศเป็นรูปกากบาทอันใหญ่ จากนั้นดาบสีขาวหิมะของอากามัทสุก็หักคามือทันที! ดาบที่หักครึ่งหนึ่งของอากามัทสุกระเด็นลอยละลิ่วไปกลางอากาศในขณะที่กระบี่โลหิตแดนใต้ที่ไม่ประสบความสำเร็จในการสังหารอากามัทสุในครั้งแรก ยังคงกวัดแกว่งราวกับม่านน้ำตกสีดำ และพุ่งเข้าใส่ศรีษะของอากามัทสุอย่างต่อเนื่อง! “อะไรกัน!” ครั้งนี้อากามัทสุไคสุเกะไม่สามารถต้านทานต่อความแข็งแกร่งของหลิงหยุนได้อีก แววตาของเขาบ่งบอกถึงการตัดสินใจครั้งสุดท้าย ดวงตาของอากามัทสุหรี่เล็กลงก่อนจะพลิกตัวไปทางด้านซ้ายทันที! ระหว่างเสี้ยววินาทีนั้นอากามัทสุมีเวลาเพียงแค่เบี่ยงตัวและศรีษะของตนเองหลบกระบี่โลหิตแดนใต้ในมือขวาของหลิงหยุนเท่านั้น และกระบี่ในมือของหลิงหยุนก็เฉี่ยวลำคอทางด้านขวาของอากามัทสุไปอย่างเฉียดฉิว! แต่นั่นก็ทำให้ไหล่ขวาของอากามัทสุปะทะเข้ากับกระบี่สีดำในมือขวาของหลิงหยุนเป็นเหตุให้แขนขวาของเขาถูกหลิงหยุนตัดขาดจนเลือดสาด! หลิงหยุนจบลงในท่าที่มือทั้งสองข้างกำกระบี่โลหิตแดนใต้ไว้พร้อมกับนิ่งอึ้งไป..เพราะถึงแม้อากามัทสุจะถูกหลิงหยุนตัดไหล่ขวาจนขาด แต่กลับไม่มีเสียงกรีดร้องเจ็บปวดออกมาให้ได้ยินแม้แต่น้อย และความสามารถในการอดทนของอากามัทสุนั้น ก็ทำให้หลิงหยุนถึงกับพยักหน้ายอมรับจากใจ.. หากก่อนหน้านี้อากามัทสุไคสุเกะไม่ฉวยโอกาสใช้วิชานินจิทสุหายตัวเพื่อจู่โจมหลิงหยุน แต่เลือกที่จะเผชิญหน้ากับหลิงหยุนตรงๆ ด้วยพลังชี่ที่แข็งแกร่งของในขั้นเซียงเทียน-7 ของเขานั้น ก็ยากที่กระบี่โลหิตแดนใต้ของหลิงหยุนจะสามารถทำลายได้ง่ายๆ ภายในคฤหาสน์ตระกูลเฉินหลิงหยุนบุกเข้ามาเพียงแค่คนเดียว เขารู้ดีว่าอากามัทสุ ไคสุเกะเป็นเพียงผู้นำร่องเท่านั้น ยังจะต้องมีนินจาคนอื่นๆตามมาอีกอย่างแน่นอน หากใช้เวลาในการต่อสู้นานเกินไป คนที่เสียเปรียบก็จะกลายเป็นเขา และหากผู้ที่ตามมานั้นเป็นยอดฝีมือระดับเดียวกับอากามัทสุแล้วล่ะก็ ถึงเวลานั้นหากเขาคิดจะหนีก็ลำบากเสียแล้ว!พูดง่ายๆก็คือว่า..หลิงหยุนประเมินความแข็งแกร่งของยอดฝีมือขั้นเซียงเทียน-7 ต่ำเกินไป!ส่วนอากามัทสุไคสุเกะนั้นก็ผยองมากจนเกินไป เขาต้องการให้หลิงหยุนได้สัมผัสวิชานินจิทสุซึ่งเป็นวิชานินจาชั้นสูงของเหล่านินจา จึงได้ใช้วิชานินจิทสุจู่โจมหลิงหยุนเช่นนั้น และนั่นนับว่าเป็นการกระทำที่ตื้นเขินและน่าขันมาก!เพราะจิตหยั่งรู้ในขั้นนี้ของหลิงหยุนนั้นเพียงแค่ลมพัดผ่านเขาก็สามารถมองเห็นได้ ใหนจะยังมีเนตรหยิน-หยางของอีกด้วยเล่า..ดังนั้นหลิงหยุนจึงสามารถมองเห็นอากามัทสุที่จู่โจมเข้ามาทางด้านหลังของตนเองได้อย่างชัดเจนจึงจัดการโจมตีอากามัทสุกลับด้วยสภาพที่น่าสยดสยองเช่นนั้น และนั่นทำให้อากามัทสุถึงกับเป็นอัมพาตไปในทันที เพราะการจู่โจมของหลิงหยุนครั้งนั้น ทำให้อากามัทสุไม่สามารถรวบรวมลมปราณป้องกันตนเองได้ทันหลังจากนั้น..หลิงหยุนก็ได้จัดการทำลายเส้นลมปราณของอากามัทสุหลายเส้น เพื่อป้องกันไม่ให้เขารวบรวมลมปราณภายในร่างกายได้อีกอากามัทสุไคสุเกะที่ตอนนี้สูญเสียงพลังชี่ในการป้องกันตัวเองไป จึงไม่ต่างจากลูกพลับนุ่มนิ่มในสายตาของหลิงหยุน ซึ่งเขาจะจัดการเมื่อไหร่ก็ย่อมได้!เวลานี้อากามัทสุสูญเสียแขนขวาและดาบของเขาก็หักไปแล้ว หลิงหยุนจึงจัดการแทงกระบี่โลหิตแดนใต้ซ้ำลงไปบนบาดแผลข้างซี่โครงด้านขวาของเขาอีกครั้ง!เนื่องจากอากามัทสุสูญเสียเลือดไปมากสีหน้าของเขาจึงซีดเผือด และด้วยความเจ็บปวดที่เหลือล้น เหงื่อเม็ดโป้งจึงผุดขึ้นเต็มหน้าผากของเขา และค่อยๆไหลลงราวกับสายฝนพร้อมกับร่างที่สั่นอย่างรุนแรง!และกระบี่โลหิตแดนใต้ที่แทงซ้ำไปยังซี่โครงด้านขวานั้นก็ได้สร้างบาดแผลที่ลึกกว่าหนึ่งนิ้วให้กับอากามัทสุ!“มีแต่ความตายเท่านั้นที่จะทำให้เจ้าไม่สามารถหลบหนีได้!”หลิงหยุนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาและกระบี่มังกรขาวก็ปรากฏขึ้นที่มือข้างซ้ายของหลิงหยุน จากนั้นจึงร่ายรำเพลงกระบี่เข้าใส่ร่างของอากามัทสุอีกครั้งหลิงหยุนไม่ปล่อยโอกาสให้อากามัทสุได้มีเวลาแม้แต่จะห้ามเลือดเพราะยอดฝีมือระดับนี้นั้น สามารถทำให้เลือดในร่างกายหยุดไหลได้ เพราะหากเลือดไหลไม่หยุดเช่นนี้ ต่อให้เป็นยอดฝีมือก็ต้องตาย แม้แต่แวมไพร์ก็เช่นเดียวกัน!ชัวะ..ชัวะ.. ชัวะ!เนื่องจากบาดแผลของอากามัทสุนั้นล้วนอยู่ทางร่างกายด้านขวาเสียส่วนใหญ่ไม่ว่าจะเป็นหน้าอกด้านขวาที่ถูกแทงทะลุสาหัส และแขนขวาตั้งไหล่ลงมาถูกตัดขาด ทำให้อากามัทสุเคลื่อนไหวไม่สะดวก จึงสามารถถูกหลิงหยุนสังหารได้ทุกวินาที!“ท่านอากามัทสุได้รับบาดเจ็บ!”“รีบไปช่วยเขาก่อนเร็วเข้า!”หลังจากนั้นไม่นาน..ก็มีนินจาอีกหกคนกระโดดเข้ามาในคฤหาสน์ตระกูลเฉิน หลิงหยุนใช้จิตหยั่งรู้สำรวจดู และพบว่าทั้งหกคนนั้นล้วนเป็นยอดฝีมือที่ต่ำกว่าขั้นเซียงเทียน-7 หลิงหยุนจึงไม่ใส่ใจ และหันมาจดจ่ออยู่กับการสังหารอากามัทสุต่อ!นินจาที่เก่งกาจอย่างอากามัทสุไคสุเกะนั้น หากฆ่าได้ก็ต้องรีบฆ่า เพราะในวันข้างหน้าหลิงหยุนจะต้องงเดินทางไปทวงฝาหม้อเสินหนงที่ประเทศญี่ปุ่น เขาจะได้ไม่ต้องรู้สึกกดดันมาก..“ฆ่ามัน!”