บทที่ 757-758

บทที่ 757 : ศัตรูที่แข็งแกร่ง! ‘ใช่แล้ว..ต้องเป็นหลิงหยุนแน่ๆ มิน่ามันถึงได้มาช่วยหลิงเย่ว – คุณชายสองแห่งตระกูลหลิง!’ เฉินเจี้ยนกุ่ยฉลาดไม่เบา..แต่เมื่อคิดได้เช่นนี้มันก็ถึงกับตกใจ แต่ก็ไม่ได้พูดในสิ่งที่ตนเองคิดออกไป เพราะยังมีอีกหลายเรื่องที่ต้องครุ่นคิด เฉินเจี้ยนกุ่ยถึงกับนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง.. “เจ้ายังจะยืนนิ่งอยู่อีกทำไมรีบตามมันไปสิ!” เมื่อเห็นว่าหลิงหยุนเป็นยอดฝีมือที่เก่งกาจเฉินเจี้ยนจื่อก็ไม่สนใจเรื่องอื่นอีก และต้องการประมือกับหลิงหยุนอย่างมาก เขาต้องการสังหารหลิงหยุนด้วยมือของเขาเอง! “ชายผู้นั้นแข็งแกร่งมากเจ้าจะสู้มันได้รึ!” แวมไพร์ขั้นมาร์ควิสนั้นไม่ค่อยพอใจท่าทางของเฉินเจี้ยนจื่อแต่ก็ทำอะไรได้ไม่มากนอกจากพูดจาเหน็บแนม “งั้นรึ!ต่อให้มันเก่งกาจมากเพียงใด ก็ยากที่จะหนีพ้นเงื้อมือของข้าไปได้..” เฉินเจี้ยนจื่อตอบกลับไปอย่างยะโสโอหังจากนั้นจึงหันไปถามน้องชายถึงเส้นทางที่หลิงหยุนหนีไป และร่างสูงใหญ่พร้อมทวนเหล็กในมือก็พุ่งไปทางทิศตะวันออกทันที! “พี่สอง..ข้าจะบินตามท่านไป!” เฉินเจี้ยนกุ่ยเป็นเพียงแค่ยอดฝีมือขั้นเซียงเทียน-6จึงไม่อาจเคลื่อนที่ได้รวดเร็วเช่นเฉินเจี้ยนจื่อ และได้แต่ร้องตะโกนไล่หลังพี่ชายไป “เจ้าตามข้าไม่ทันหรอก..!” เฉินเจี้ยนจื่อทำเสียงขึ้นจมูกอย่างไม่พอใจร่างของเขาหายวับเข้าไปในป่าทึบอย่างไร้ร่องรอย.. “ดูเหมือนพี่สองของเจ้าจะผยองมากสินะ!ยะโสโอหังยิ่งกว่าแวมไพร์ชั้นขุนนางอย่างพวกเราเสียอีก..” แวมไพร์ขั้นมาร์ควิสร้องตะโกนออกมาอย่างไม่พอใจนักและได้แต่รอคอยให้เฉินเจี้ยนจื่อพ่ายแพ้ให้กับหลิงหยุนเป็นรายต่อไป เฉินเจี้ยนกุ่ยสยายปีกออกอย่างไม่พอใจเช่นกันมันบินขึ้นไปบนท้องฟ้าด้วยทีท่าเฉยเมย และพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา.. “แล้วท่านล่ะท่านมาร์ควิส..ข้าว่าท่านควรต้องขอให้ท่านดยุคแดร๊กคิวล่าส่งบริวารมาเสริม ไม่เช่นนั้นพวกเราแวมไพร์คงต้องเสียหน้ากันหมด..” “ถ้าท่านทำเช่นนั้น..ข้าเองก็จะช่วยท่านอีกแรง ข้าจะรีบโทรบอกให้ท่านพ่อช่วยส่งยอดฝีมือมาเพิ่มเช่นกัน!” สำหรับเฉินเจี้ยนกุ่ยนั้นเขาต้องการเพียงผลลัพธ์ที่น่าพอใจเท่านั้น และไม่สนใจว่าจะใช้วิธีการใด หรือจะน่าละอายอย่างไร และเวลานี้แวมไพร์ขั้นมาร์ควิสที่อยู่ต่อหน้าเขานั้นก็ช่างไร้น้ำยา เขาจึงไม่จำเป็นต้องแสร้งทำเป็นเคารพนบนอบอีกต่อไป.. “โอ้..ชิท!” เมื่อแวมไพร์ขั้นมาร์ควิสได้ฟังน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปของเฉินเจี้ยนกุ่ยมันก็ถึงกับโกรธจนควันออกหู แต่ก็บินตามไปข้างๆเฉินเจี้ยนกุ่ย และกำลังนึกทบทวนคำแนะนำของเฉินเจี้ยนกุ่ยเมื่อครู่ แวมไพร์ขั้นมาร์ควิสกำลังคิดว่า..หากมันพ่ายแพ้ และไม่สามารถจับตัวเกาเฉินเฉินกลับไปได้ ท่านดยุคแดร๊กคิวล่าคงต้องโกรธมาก เพราะอุตส่าห์ข้ามน้ำข้ามทะเลมาถึงประเทศจีน ก็เพื่อต้องการดื่มเลือดของเกาเฉินเฉิน ไม่เช่นนั้นคนอย่างเฉินเจี้ยนกุ่ยคงจะไม่สามารถเชิญเขามาถึงที่นี่ได้! ………. เพียร์ซบินต่ำจนท้องแทบติดกับยอดไม้มันบินข้ามภูเขาไปถึงสี่ลูกแล้ว และเวลานี้ก็บินอยู่เหนือหุบเขาใหญ่แห่งหนึ่ง พายุฝนที่กระหน่ำลงมาอย่างหนักทำให้แทบทุกบริเวณได้กลายเป็นน้ำตกสีขาวที่กำลังไหลลงสู่หุบเขา และเสียงน้ำที่ไหลลงสู่หุบเขานั้นก็ดังกระหึ่มไปทั่วทั้งบริเวณ “บินลงไปในหุบเขานั่น!” หลิงหยุนจัดการเรียกกระบี่โลหิตแดนใต้กลับเข้าไปในแหวนพื้นที่เขาโอบร่างของเกาเฉินเฉินไว้ และใช้มือปกป้องเธอจากสายลมและสายฝน อีกทั้งยังช่วยถ่ายเทพลังหยางที่อบอุ่นให้กับเธอด้วย แม้ว่าเมื่อครั้งที่อยู่จิงฉูนั้นหลิงหยุนได้ชำระล้างร่างกายของเกาเฉินเฉินให้ราวกับเกิดใหม่แล้ว ร่างกายของเธอเวลานี้แม้จะเหนือกว่าคนธรรมดาทั่วไป แต่เนื่องจากยังไม่เริ่มฝึกบ่มเพาะ หลิงหยุนจึงเกรงว่าเธออาจจะป่วยได้.. หุบเขาแห่งนี้มีชื่อว่าหุบเขามี่หยิวนจิ่วเต้าเป็นจุดที่มีทัศนียภาพงดงาม และมีชื่อเสียง และห่างจากหุบเขาแห่งนี้ไปราวสามกิโลเมตรก็จะเป็นอ่างเก็บน้ำมี่หยิวน หุบเขาแห่งนี้ค่อนข้างลึกมากและทัศนียภาพก็ช่างงดงามน่าชมอย่างมากด้วย บริเวณนี้จึงเป็นอีกจุดหนึ่งที่นักท่องเที่ยวให้ความนิยม แต่เวลานี้เป็นเวลากลางดึก อีกทั้งยังมีพายุฝนกระหน่ำลงมาอย่างหนัก จึงไร้ซึ่งเงาของผู้คน.. บริเวณที่หลิงหยุนและคนอื่นๆลงไปซ่อนตัวนั้นมีลักษณะเดี๋ยวแคบเดี๋ยวกว้างคล้ายกับสี่เหลี่ยมคางหมูคว่ำ ที่นี่ไม่เพียงเป็นภูมิประเทศที่เหมาะแก่การซ่อนตัวแล้ว ยังเหมาะที่จะใช้เป็นแดนสังหารอีกด้วย หลังจากที่ผ่านการต่อสู้มาระยะหนึ่งเวลานี้หลิงหยุนก็พยายามฟื้นฟูลมปราณในร่างกาย และก็สามารถฟื้นฟูลมปราณคืนได้ถึงยี่สิบส่วนแล้ว เพราะจุดตันเถียนของเขานั้นสามารถสร้างพลังหยิน-หยางได้รวดเร็วอย่างน่าอัศจรรย์ เพียร์ซยังคงบินขนานไปกับพื้นดินก่อนจะค่อยๆร่อนลงสู่พื้นดิน หลังจากที่บินต่ำลงไปในหุบเขาราวสามสิบเมตร มันก็กระพือปีกบินตรงไปยังน้ำตก ด้านหลังน้ำตกนั้นมีหน้าผ้าชันอยู่ และฝนก็ไม่สาดเข้าไปไม่ถึง หุบเขาแห่งนี้ลึกถึงหนึ่งร้อยเมตรและเมื่อเพียร์ซบินลงไปลึกจนเหลืออีกเพียงแค่ยี่สิบเมตรจะถึงพื้น หลิงหยุนก็กระโดดลงจากแผ่นหลังของเพียร์ซพร้อมเกาเฉินเฉิน.. “ช่างเป็นภูมิประเทศที่ยอดเยี่ยมนัก!” หลิงหยุนยิ้มเล็กน้อย..หุบเขาแห่งนี้ลึกหนึ่งร้อยเมตร จิตหยั่งรู้ของเขาจึงปกคลุมถึงด้านบนหุบเขาพอดี ดังนั้นไม่ว่าใครก็ตามที่เข้ามาในหุบเขาแห่งนี้ ก็จะอยู่ในรัศมีจิตหยั่งรู้ของหลิงหยุนทันที จากการคัดเลือดสนามต่อสู้ของหลิงหยุนแต่ละแห่งนั้นบ่งบอกว่าเขาไม่ใช่พวกที่หลับหูหลับตาสู้ แต่เขามักจะมองหาสถานที่ และจังหวะที่ตนเองเป็นฝ่ายได้เปรียบอยู่เสมอ แม้หลิงหยุนจะดูมั่นใจในตัวเองจนเข้าขั้นผยอง แต่เขาก็เป็นคนเฉลียวฉลาดอย่างมาก!“พวกมันต้องหนีลงไปที่หุบเขาด้านล่างนี้อย่างแน่นอน!”ด้านบนของหุบเขานั้นเหล่าแวมไพร์ทั้งสิบสองตนต่างก็พากันกระซิบกระซาบกัน แวมไพร์ขั้นเคานต์ทั้งสองตนหันไปมองหน้ากัน และรีบออกคำสั่งว่า“พวกเจ้าทั้งสามบินลงไปดูด้านล่างไปดูว่ามีรอยเท้าของพวกมันหรือไม่ จะได้กลับไปรายงานท่านมาร์ควิสได้ถูกต้อง..”แวมไพร์ขั้นไวส์เคานต์ทั้งสามตนนั้นแม้จิตใจจะจงรักภักดี และเชื่อฟังคำสั่งของเจ้านายอย่างไม่มีเงื่อนไข แต่ลึกๆนั้นย่อมรู้สึกหวาดกลัวตามธรรมชาติ และรู้ว่าการลงไปด้านล่างหุบเขาในครั้งนี้ ย่อมหมายถึงการจากไปอย่างไม่มีวันกลับนั่นเอง!ฟิ้ว..ลูกธนูเงินสามดอกพุ่งทะลุม่านสายฝนขึ้นมาจากหุบเขาด้านล่างและเสียบเข้าที่ศรีษะของแวมไพร์ขั้นไวส์เคานต์ทั้งสามตนอย่างแม่นยำ!ค้างคาวทั้งสามตัวส่งเสียงกรีดร้องอย่างน่าสยดสยองแล้วร่างของพวกมันก็ตกลงไปในสายน้ำที่เชี่ยวกราด และจมหายไปในกระแสน้ำวนทันทีลูกธนูทั้งสามดอกที่พุ่งขึ้นมานั้นทำให้แวมไพร์ที่เหลือต่างก็พากันหดหัว และบินหนีไปอย่างรดวเร็ว..“พวกมันสามตัวถูกยิงตกลงไปที่หุบเขาด้านตะวันออก!”แน่นอนว่าลูกธนูทั้งสามดอกของหลิงหยุนนั้นเปิดเผยที่ซ่อนตัวของเขาและพรรคพวกให้ศัตรูได้รู้..“พวกเจ้าเฝ้าอยู่ที่นี่ก่อนข้าจะกลับไปรายงานท่านมาร์ควิส..” แวมไพร์ขั้นเคานต์ตนหนึ่งร้องบอก และรีบหันหลังบินกลับไปทันที ส่วนแวมไพร์ขั้นเคานต์อีกหนึ่งตนนั้นมีสีหน้าคล้ายอยากจะร้องไห้ และดูเหมือนว่ามันอยากจะหนีออกไปจากที่นี่..ด้านล่างของหุบเขาขนาดใหญ่นี้หลิงหยุนถือคันธนูทองไว้ในมือขวาพร้อมกับร้องตะโกนออกมาอย่างดีอกดีใจ“ฮ่า..ฮ่า.. พวกมันถูกยิงตายอีกสาม เวลานี้เหลือแวมไพร์เพียงแค่สิบตนหากรวมมาร์ควิสด้วย”ท่ามกลางความมืดมิดเกาเฉินเฉินยิ้มออกมาพร้อมกับยกมือขาวซีดของเธอขึ้นเช็ดน้ำฝนออกจากใบหน้าของหลิงหยุน“นายระวังตัวด้วยล่ะ..”เกาเฉินเฉินร้องบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเกาเฉินเฉินเช็ดหน้าให้หลิงหยุนด้วยความอ่อนโยนและเปี่ยมไปด้วยความรัก เวลานี้ในใจของเธอมีเพียงหลิงหยุนคนเดียวเท่านั้น เกาเฉินเฉินมีความสุขอย่างมากที่ชายร่างใหญ่ตรงหน้านี้กำลังต่อสู้เพื่อเธอ!“เฉินเฉิน..ให้รางวัลผมแค่นี้เองเหรอ!” หลิงหยุนเอื้อมแขนซ้ายไปโอบร่างเกาเฉินเฉินไว้พร้อมกับพูดขึ้นอย่างผิดหวังเกาเฉินเฉินเม้มริมฝีปากเล็กน้อยแล้วจึงเผยอยิ้ม และเอื้อมมือไปโอบเอวหลิงหยุนไว้ พร้อมกับเขย่งเท้าขึ้นจูบริมฝีปากของเขาทันทีดวงตาคู่สวยของเธอจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของหลิงหยุนพร้อมกับกระซิบถามเสียงเบา “รางวัลแค่นี้พอมั๊ย”หลิงหยุนตอบกลับอย่างอารมณ์ดี..“ต่อให้ไม่พอ ก็คงทำอะไรมากกว่านี้ไม่ได้ ฮ่า.. ฮ่า..”เกาเฉินเฉินถึงกับหน้าแดงด้วยความเขินอายและไม่กล้าพูดอะไรอีก..เหล่ากุ่ยหัวเราะเสียงเบาในขณะที่แผ่นหลังของเพียร์ซกระเพื่อมไม่หยุดเช่นกัน ดวงตาของมันจ้องมองหลิงหยุนด้วยความศรัทธาที่เต็มเปี่ยม..เมื่อคืนนี้..หลิงหยุนก็ได้แสดงให้เพียร์ซเห็นถึงความสามารถ และความแข็งแกร่งของเขา จนเพียร์ซเองถึงกับตกตะลึงอย่างที่สุด และไม่รู้ว่าจะสรรหาคำใดมาอธิบายความรู้สึกของมันได้“เพียร์ซ..”“ครับ..ลูกพี่ที่เคารพ” เพียร์ซตอบรับอย่างรวดเร็ว“ฟังนะ..ไม่ว่าศัตรูของเราจะเก่งกาจสักแค่ใหน เจ้าจะต้องไม่ยอมแพ้ จะต้องหาหนทางปกป้องเหล่ากุ่ยกับเกาเฉินเฉิน และพาพวกเขาหนีออกไปจากที่นี่ให้ได้!”“เจ้าไม่ต้องพะวงกับศัตรูที่จะไล่ล่าเจ้าหากเจ้าบินอยู่ในระดับความสูงที่หนึ่งร้อยเมตร ข้าจะเป็นคนจัดการกับศัตรูที่ไล่ล่าเจ้าให้เอง!”หลิงหยุนตัดสินใจร้องสั่งเพียร์ซแต่ทั้งเกาเฉินเฉินและเหล่ากุ่ยต่างก็กระวนกระวายใจขึ้นมาทันที“ไม่..พวกเราต้องหนีไปพร้อมกัน!”เกาเฉินเฉินปฏิเสธเสียงดังทันทีเธอเพิ่งจะได้พบหน้าชายอันเป็นที่รัก แต่จู่ๆจะให้เธอทิ้งหลิงหยุนไว้ แล้วหนีไปเพียงลำพัง การทำเช่นนั้นยิ่งเจ็บปวดกว่าการที่เธอถูกเฉินเจี้ยนกุ่ยจับตัวไปอีกครั้งเสียอีก!หลิงหยุนเพิ่งจะพูดจบก็ได้ยินเสียงสัญญาณอันตราย จึงรีบส่งเกาเฉินเฉินให้กับเหล่ากุ่ยพร้อมกับสั่งว่า..“เหล่ากุ่ย..ศัตรูตัวจริงของข้าปรากฏตัวแล้ว! ท่านช่วยคุ้มครองเกาเฉินเฉินให้ข้าด้วย!”ระหว่างที่พูด..หลิงหยุนก็เอนตัวไปทางซ้ายเพื่อฟังเสียงของศัตรูที่กำลังตรงมาที่หุบเขาแห่งนี้ เขาได้ยินเสียงการใช้วิชาตัวเบาที่ล้ำเลิศของศัตรู และคิดว่าน่าจะมีหนึ่งหรือสองคน!ฟิ้ว..ลูกธนูที่แหลมคมอีกสามดอกพุ่งขึ้นไปกลางอากาศ“เยี่ยม!”เสียงดังออกมาจากเงาสีดำที่อยู่ฝั่งตรงข้ามของหุบเขาในมือของคนผู้นั้นถือทวนยาวสองเมตร และกำลังกวัดแกว่งปกป้องลูกธนูที่ยิงออกมาเสียงเหล็กดังกริ๊งกระทบกันถึงสามครั้งและลูกธนูทั้งสามดอกของหลิงหยุนก็ถูกเฉินเจี้ยนจื่อใช้ทวนปัดตกพื้นไป..