บทที่ 759 -760

บทที่ 759 : ฆ่าให้ตาย! ยังไม่ทันที่จะสิ้นเสียงของเฉินเจี้ยนจื่อหลิงหยุนก็เห็นร่างของเฉินเจี้ยนจื่อที่อยู่ท่ามกลางสายฝนนั้นค่อยๆ กลายเป็นเงาซ้อนๆกัน.. ‘มันใช้วิชาลวงตา!’ และแน่นอนว่าเฉินเจี้ยนจื่อจะต้องฝึกวิชาเหล่านี้มาไม่เช่นนั้นการเคลื่อนที่ของมันคงจะไม่รวดเร็วอย่างน่าอัศจรรย์เช่นนี้ เฉินเจี้ยนจื่อเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงจนร่างขอมันแยกออกเป็นเงาซ้อนกัน.. “วิชาหายตัวเสินหลัว!” ร่างสูงใหญ่ของเฉินเจี้ยนจื่อค่อยๆจางหายไปราวกับภูติผีปีศาจมีเพียงดวงตาของหลิงหยุนเท่านั้นที่มองเห็นร่างที่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วของเฉินเจี้ยนจื่อ ส่วนเหล่ากุ่ย เพียร์ซ และคนอื่นๆนั้น ต่างก็เฉินเจี้ยนจื่อหายตัวไปต่อหน้าต่อตา.. หลิงหยุนยังคงยืนนิ่งสง่างามและรีบส่งกระแสจิตบอกทั้งสามคนว่า -เฉินเฉิน.. คุณไปยืนติดผนังหินไว้ เพียร์ซ.. กางปีกปกป้องร่างของเกาเฉินเฉินไว้ เหล่ากุ่ย.. ระวังอย่าให้ศัตรูเข้ามาโจมตีได้!- ระหว่างที่สั่งทุกคนให้เตรียมพร้อมมือขวาของหลิงหยุนก็ถือกระบี่โลหิตแดนใต้ และใช้มังกรพรางร่างพุ่งขึ้นไปบนฟ้า และเป้าหมายของเขาก็คือร่างของเฉินเจี้ยนจื่อ! หลิงหยุนพุ่งเข้าหาร่างของเฉินเจี้ยนจื่อพร้อมกระบี่ในมือโดยไม่พูดอะไร.. กระบี่สีดำสนิทที่ตัดกับสายฝนสีขาวนั้นพุ่งเข้าใส่ที่ไหล่ขวาของเฉินเจี้ยนจื่อทันที! เสียงฉึกดังขึ้นกลางอากาศตามมาด้วยเสียงปะทะกันของอาวุธสองชนิดจนดังสนั่นไปทั่วทั้งบริเวณ เคร้ง.. เฉินเจี้ยนจื่อนั้นไม่สามารถหลบหลีกกระบี่ของหลิงหยุนได้ทันทำให้กระบี่ในมือของหลิงหยุนแทงเข้าที่ไหล่ขวาของตนเอง แต่เฉินเจี้ยนจื่อนั้นได้เตรียมตั้งรับไว้อยู่แล้วเขาได้เดินลมปราณไว้ที่ชุดสีม่วงเข้มนานแล้ว และพลังปราณก็ได้ซึมซับไปทั่วทั้งชุดจนกลายเป็นเสื้อเกราะสำหรับป้องกันตัวไปแล้ว! กระบี่ของหลิงหยุนที่ฟันลงไปจึงไม่ต่างจากฟันโดนหิน หรือโลหะแข็ง.. เฉินเจี้ยนจื่อหัวเราะออกมาเสียงดังเขาทำเช่นนั้นเพื่อทดสอบกำลังของหลิงหยุน และเมื่อพบว่ากำลังภายในของหลิงหยุนไม่สามารถทำลายลมปราณที่ถ่ายเทออกมาได้ เฉินเจี้ยนจื่อก็หัวเราะออกมาอย่างพึงพอใจ.. “เมื่อครู่..เป็นแค่เพียงการทดสอบเท่านั้น!” เฉินเจี้ยนจื่อพุ่งทวนที่เหลืออยู่ครึ่งหนึ่งในมือซ้ายเข้าใส่ศรีษะของหลิงหยุน.. ความเร็วของคนทั้งคู่นั้นสูสีกันมากหลิงหยุนพุ่งเข้าใช้กระบี่ฟันเฉินเจี้ยนจื่อ แต่เขาเองก็ไม่สามารถหลบทวนของเฉินเจี้ยนจื่อได้เช่นกัน! แต่ถึงกระนั้นทวนของเฉินเจี้ยนจื่อก็พลาดเป้า เพราะหลิงหยุนเอี้ยวศรีษะหลบไปทางซ้ายได้ทัน และปล่อยให้ทวนของเฉินเจี้ยนจื่อแทงพลาดไปที่ไหล่ขวาของตนเองแทน หลิงหยุนเองก็รับทวนของเฉินเจี้ยนจื่อได้ยากลำบากเช่นกันและเขาเองก็กำลังทดสอบความแข็งแกร่งของเฉินเจี้ยนจื่ออยู่เช่นกัน เวลานี้ทั้งคู่ต่างก็สู้กันอย่างเอาเป็นเอาตาย และไม่ว่าใครก็ตามที่เป็นฝ่ายพลาดท่า ก็จะต้องจบชีวิตลงทันที! “ตายซะ!” เฉินเจี้ยนจื่อแสยะยิ้มออกมาพร้อมกับร้องตะโกนบอกทันทีที่ทวนเหล็กพุ่งเข้าใส่ไหล่ซ้ายของหลิงหยุน มันก็บิดข้อมือและดึงทวนกลับมาทันที! “เจ้าฝันไปเถอะ!” ระหว่างที่หลิงหยุนเป็นฝ่ายตั้งรับและป้องกันการโจมตีจากเฉินเจี้ยนจื่อนั้น เฉินเจี้ยนกุ่ยและแวมไพร์ขั้นมาร์ควิสก็ตรงเข้าโจมตีเหล่ากุ่ยและคนอื่นๆ มังกรพรางร่าง.. หลิงหยุนทิ้งไว้เพียงแค่เงา..ส่วนร่างจริงของเขานั้นพุ่งออกไปด้วยความเร็วที่ไม่ต่างจากความเร็วแสง.. ภายในสนามต่อสู้นี้มีพื้นที่เพียงแค่สิบสีเมตรเท่านั้นในระยะห่างกันเพียงแค่สี่เมตรนี้ ทุกคนในที่นั้นต่างก็เห็นว่า ทุกๆสองเมตรจะมีร่างของหลิงหยุนปรากฏขึ้น หลิงหยุนเงื้อกระบี่ในมือขึ้น.. ชัวะ..ชัวะ.. ชัวะ.. ชัวะ.. ชัวะ.. ชัวะ.. ชัวะ.. หลิงหยุนฟันกระบี่ในมือลงไปทั้งหมดเจ็ดครั้ง.. ทวนที่เหลือครึ่งเดียวของเฉินเจี้ยนจื่อเวลานี้มีความยาวเพียงแค่หนึ่งเมตรเท่านั้นและถูกหลิงหยุนฟันจนขาดออกเป็นแปดท่อน ทั้งเจ็ดท่อนร่วงลงพื้น เหลือเพียงท่อนสุดท้ายที่ยังคงอยู่ในมือซ้ายของเฉินเจี้ยนจื่อ ในเวลาเดียวกันนั้นหลิงหยุนก็เงื้อกระบี่ในมือฟันใส่เฉินเจี้ยนกุ่ยที่ต้องการบินเข้าไปหาเกาเฉินเฉิน! เฉินเจี้ยนกุ่ยที่บินอยู่กลางอากาศนั้นเมื่อเห็นหลิงหยุนแยกออกเป็นเจ็ดร่าง และเห็นวัตถุสีดำยาวพุ่งมาที่ร่างของมัน มันก็รีบบินหลบหนีด้วยความหวาดกลัว หลิงหยุนแสยะยิ้มอย่างเหยียดหยันก่อนจะโคจรดาราคุ้มกายพุ่งเข้าใส่เฉินเจี้ยนจื่อต่อ.. หากเทียบกันแล้วเฉินเจี้ยนจื่อนั้นยังนับว่าช้ากว่าหลิงหยุนนิดหน่อย กระบี่โลหิตแดนใต้ในมือของหลิงหยุนพุ่งเข้าใส่ร่างของเฉินเจี้ยนจื่อด้วยความรวดเร็ว และรุนแรง.. และเสื้อของเฉินเจี้ยนจื่อก็ถูกกระบี่ของหลิงหยุนตัดขาด! “นี่เจ้า!” เฉินเจี้ยนจื่อสัมผัสได้ถึงอากาศที่เย็นเพราะรอยขาดนั้นเปิดออกให้เห็นเรือนร่างภายใน หลิงหยุนกระโดดขึ้นกลางอากาศอีกครั้งพร้อมกับใช้มังกรคำรามร้องตะโกนออกมา และจู่โจมใส่เฉินเจี้ยนจื่ออีกรอบ หลิงหยุนเพิ่งฟันเสื้อของเฉินเจี้ยนจื่อจนขาดทำให้เขาทั้งอับอาย และทั้งโกรธแค้น.. ‘ท่าไม่ดีแล้ว!’เฉินเจี้ยนจื่อจ้องมองสายฝนที่กระหน่ำลงมาเวลานี้เขาไม่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงกระบี่ของหลิงหยุน หรือแม้แต่เสียงฝนตก เฉินเจี้ยนจื่อถึงกับตกตะลึง และเป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกเย็นยะเยือก และรีบใช้วิชาหายตัวเสินหลัวหนีไป!ตูม!ครืน!เสียงสองเสียงดังสนั่นขึ้นพร้อมๆกันและหินก้อนใหญ่ก็เกิดรอยแยกที่ยาวกว่าสามเมตร!เฉินเจี้ยนจื่อนั้นนับว่าเป็นศัตรูที่แท้จริงของหลิงหยุนหากเปลี่ยนเป็นเฉินเจี้ยนกุ่ย รับรองว่ามันจะไม่สามารถหนีพ้นรัศมีกระบี่ของหลิงหยุนได้แน่เฉินเจี้ยนจื่อกระโดดถอยหลังหลบออกไปไกลจากนั้นเมื่อได้จังหวะก็พุ่งเข้าใส่หลิงหยุนอีกครั้ง ขาซ้ายของเขาพุ่งใส่ร่างของหลิงหยุนสุดกำลัง-ข้าว่าเจ้ารีบหาทางเข้าไปจับคนได้แล้ว!–ในระหว่างนั้นเฉินเจี้ยนจื่อก็ได้ส่งกระแสจิตบอกกับเฉินเจี้ยนกุ่ยที่บินอยู่บนท้องฟ้าหลังจากประมือกับหลิงหยุนไปหลายรอบเฉินเจี้ยนจื่อเริ่มรู้ว่าตนเองคงจะไม่สามารถสังหารหลิงหยุนได้ในช่วงเวลาสั้นๆ แม้หลิงหยุนจะอยู่ในขั้นที่ต่ำกว่า แต่กลับแข็งแกร่งกว่าตนเอง เขาจึงต้องหาทางจับตัวเกาเฉินเฉินให้ได้โดยเร็วที่สุด!ดังนั้น..เฉินเจี้ยนจื่อจึงจำเป็นต้องทำให้หลิงหยุนเกิดความกระวนกระวายใจ และขาดสมาธิ เขาจึงจะสามารถเอาชนะหลิงหยุนได้ระหว่างนั้น..แวมไพร์ทั้งหมดภายใต้คำสั่งของแวมไพร์ขั้นมาร์ควิส ก็ได้บินลงมาที่ด้านล่างของหุบเขา และมุ่งตรงไปที่เกาเฉินเฉินทันทีในขณะเดียวกันทั้งเฉินเจี้ยนกุ่ยและแวมไพร์ขั้นมาร์ควิส ต่างก็บินโฉบเฉี่ยวเพื่อรอคอยจังหวะที่หลิงหยุนเผลอ!แต่มีหรือที่หลิงหยุนจะกระวนกระวายใจจนเสียสมาธิ!ช่างน่าขันนัก!ในโลกบ่มเพาะที่ยิ่งใหญ่นั้น หลิงหยุนผ่านประสบการณ์แห่งความเป็นความตายมามากมาย!ลูกเตะพายุ..หลิงหยุนตะลึงงันเมื่อเห็นขาของเฉินเจี้ยนจื่อที่พุ่งเข้ามาด้วยความรวดเร็วสายตาของหลิงหยุนจับจ้องอยู่ที่ลูกเตะทรงพลังของเฉินเจี้ยนจื่อในขณะเดียวกันนั้นหลิงหยุนก็กระโดดถอยหลังหลบไปยืนอยู่ด้านหลังของเพียร์ซ พร้อมกับฟาดฟันกระบี่โลหิตแดนใต้ในมืออย่างบ้าคลั่ง..ชัวะ..ชัวะ..เสียงกระบี่ที่หลิงหยุนได้ถ่ายเทพลังหยินลงไปฟันเข้ากับร่างของแวมไพร์ขั้นเคานต์ทั้งสองตนจนล้มลงไป“อ๊าก..”เสียงกรีดร้องหกถึงเจ็ดเสียงดังขึ้นพร้อมกันและแวมไพร์ขั้นไวส์เคานต์ทั้งเจ็ดตนก็ถูกหลิงหยุนฟันเข้าเช่นกันจากนั้นหลิงหยุนก็เรียกยันต์เตโชออกมาหกแผ่นและจัดการสั่งยันต์ทำงานทันที..ภาพที่ปรากฏขึ้นสร้างความตกตะลึงและประหลาดใจให้กับผู้ที่พบเห็นอย่างมากพายุฝนที่กระหน่ำลงมากลับไม่สามารถดับเปลวไฟสีฟ้าที่ลุกโชนล้อมร่างของแวมไพร์ขั้นเคานต์ทั้งสองตนไว้ได้“นี่มันอะไรกัน!”เฉินเจี้ยนจื่อถึงกับตกใจและได้แต่คิดว่าหลิงหยุนยังมีลูกเล่นอะไรอีกหรือไม่แต่นี่นับว่าเป็นโอกาสที่ดีที่สุดของเฉินเจี้ยนจื่อมันกัดฟันพุ่งร่างของตนเองตรงเข้าใส่ร่างของเพียร์ซที่ยืนสยายปีกปกป้องเกาเฉินเฉินไว้ทันทีเฉินเจี้ยนจื่อเองกลับเป็นฝ่ายกระวนกระวายใจและเสียสมาธิแทน เขาใช้กำลังทั้งหมดที่มีอยู่ และต่อให้เพียร์ซซึ่งเป็นแวมไพร์ขั้นเคานต์ก็ยากที่จะต้านทานได้!และในขณะเดียวกัน..เฉินเจี้ยนกุ่ยกับแวมไพร์ขั้นมาร์ควิสก็กำลังบินลงมาเช่นเดียวกัน!“เตรียมตัวตายได้แล้ว!”หลิงหยุนร้องตะโกนออกมาและในนาทีวิกฤตนั้นหลิงหยุนก็ใช้วิชาพลังมังกร!จุดตันเถียนที่แสนพิสดารของหลิงหยุนหมุนกลับพลังวนหยิน-หยางหมุนอย่างรวดเร็วอยู่ร่างกาย และกำลังสร้างพลังวนที่รุนแรงให้เกิดขึ้นในชั่วพริบตา!รอบตัวหลิงหยุนนั้นทั้งหินและทรายต่างก็ถูกลมหมุนพัดรวมกันท่ามกลางสายฝนที่กระหน่ำลงมา จนรวมตัวกันเป็นพายุหมุนขนาดใหญ่!เฉินเจี้ยนกุ่ยที่กำลังพุ่งหมัดใส่ร่างของเพียร์ซและเฉินเจี้ยนกุ่ยกับแวมไพร์ขั้นมาร์ควิสที่กลายร่างเป็นค้างคาว ต่างก็ถูกลมหมุนรอบตัวหลิงหยุนดูดเข้าไปเช่นกัน..“พวกเจ้าตายทั้งหมดเตรียมตัวตายได้แล้ว!”บทที่ 760 : ชัยชนะที่ยิ่งใหญ่!ผู้ที่โชคร้ายสองรายแรกคือแวมไพร์ขั้นเคานต์ทั้งสองตนที่เวลานี้กำลังตกอยู่ในวงล้อมของเปลวไฟจากยันต์เตโช..และเวลานี้ในมือซ้ายที่ว่างเปล่าของหลิงหยุนก็ปรากฏดาบสีดำเล่มหนี่งซึ่งก็คือดาบพายุนั่นเอง!นี่คือดาบวิเศษ..ดาบเล่มนี้มีความยาวหนึ่งเมตรครึ่ง และกว้างเท่ากับฝ่ามือผู้ใหญ่คนหนึ่ง ตัวดาบเป็นสีดำหมดทั้งด้าม เนื้อเหล็กสีดำมีกระแสไอเย็นที่น่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านออกมา..ชัวะ!ดาบวิเศษในมือของหลิงหยุนตัดร่างของแวมไพร์ขั้นเค้านต์ทั้งสองตนขาดเป็นสองท่อนได้อย่างง่ายดายโดยแทบไม่ต้องใช้ความพยายามเลยแม้แต่น้อยเพื่อช่วยจบความเจ็บปวดที่เกิดจากเปลวไฟเผาผลาญให้กับพวกมันทั้งสองตน