บทที่ 761-762

บทที่ 761 : ปลิดชีพ! “ข้าเป็นใครไม่สำคัญ..แต่สำคัญกว่าคือเจ้าจะต้องตายอีกในไม่ช้านี้!” หลิงหยุนจ้องมองเฉินเจี้ยนจื่อพร้อมตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชาแต่ในแววตากลับแฝงไว้ด้วยความรู้สึกสงสาร.. ความจริงแล้ว..หลิงหยุนกับเฉินเจี้ยนจื่อเพิ่งจะเคยพบกันคืนนี้เป็นครั้งแรก และไม่เคยเป็นศัตรูหรือมีเรื่องบาดหมางส่วนตัวกันมาก่อน เฉินเจี้ยนจื่ออายุสามสิบกว่าปี แต่สามารถมีกำลังภายในที่สูงส่งเช่นนี้ นับว่าพรสวรรค์ของเขานั้นไม่ธรรมดาเลยทีเดียว แต่เพียงแค่ประมือกับหลิงหยุนได้ไม่นานเป็นครั้งแรกทั้งคู่เพิ่งจะได้เรียนรู้ฝีมือของกันและกัน แต่กลับต้องมาถูกหลิงหยุนฆ่าตายเสียแล้ว เช่นนี้จะไม่ให้หลิงหยุนรู้สึกสงสารได้อย่างไร และเวลานี้..เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นระหว่างหลิงหยุนกับตระกูลเฉิน และตระกูลหลิงกับตระกูลเฉินนั้น ก็บานปลายใหญ่โตเกินกว่าจะคิดถึงเรื่องความคับข้องใจส่วนตัว.. หลิงหยุนจำเป็นต้องทำลายตระกูลเฉินไปทีละน้อยเขาจึงไม่สามารถเมตตา หรือใจอ่อนกับเฉินเจี้ยนจื่อได้ อีกทั้งหลิงหยุนก็รู้ดีว่าหากคืนนี้เขาเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ทั้งเกาเฉินเฉิน และคนอื่นๆที่อยู่ข้างหลัง ก็จะต้องมีชะตากรรมที่น่าเวทนายิ่งกว่าเฉินเจี้ยนจื่ออย่างแน่นอน เฉินเจี้ยนจื่อเข้าใจคำพูดของหลิงหยุนได้ดีเขาเองก็เข้าใจความจริงในข้อนี้เช่นกัน และด้วยความเป็นคนทะนงตัว เฉินเจี้ยนจื่อจึงได้แต่ใช้มือกำบาดแผลที่ไหล่ไว้ และพูดออกมาอย่างยะโสโอหัง.. “ข้ารู้ว่าเจ้าเองก็ไม่ธรรมดาถึงแม้วิชาของเจ้าจะดูลึกลับน่าอัศจรรย์เพียงใด แต่หากคิดจะสังหารข้านั้น ก็คงไม่ง่ายนัก!” “เอ็ดเวิร์ด..แวมไพร์ขั้นมาร์ควิสขอบคุณเจ้านายที่ได้ให้กำเนิดข้าใหม่ และข้ายินยอมที่จะเป็นบริวารที่จงรักภักดีของท่านตลอดไป!” และเพราะเอ็ดเวิร์ดนั้นเป็นแวมไพร์ขั้นมาร์ควิสอยู่แล้วกระบวนการต่างๆจึงกินเวลาไม่นานมากนัก.. “ที่แท้เจ้าก็มีชื่อว่าเอ็ดเวิร์ดงั้นรึเอาล่ะ.. เจ้าไปหาเพียร์ซ และทำหน้าที่ปกป้องหญิงสาวผู้นั้น เจ้าอย่าเพิ่งถามอะไรข้าตอนนี้ แล้วก็ไม่ต้องกังวลเรื่องอื่นๆ” หลิงหยุนหันกลับไปมองดวงตาที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นตกใจผสมกับความหวาดกลัวของเอ็ดเวิร์ดและสั่งให้มันไปทำหน้าที่คุ้มครองปกป้องเกาเฉินเฉิน หลังจากที่หลิงหยุนได้แวมไพร์ขั้นเคานต์มาสองตนและขั้นไวส์เคานต์มาอีกสองตน เขาก็ไม่ได้ต้องการแวมไพร์มาเป็นบริวารอีก แต่เอ็ดเวิร์ดนั้นต่างกัน เหตุผลที่หลิงหยุนไม่สังหารมัน ก็เพราะความเฉลียวฉลาดในการต่อสู้ของเอ็ดเวิร์ดนั่นเอง หลังจากผ่านกระบวนการที่ทำให้กลายเป็นบริวารของหลิงหยุนนั้นอาการบาดเจ็บต่างๆของเอ็ดเวิร์ดก็หายเป็นปลิดทิ้ง มันไม่เพียงแค่รู้สึกราวกับได้เกิดใหม่ แต่ยังได้รับประโยชน์เพิ่มขึ้นอีกมากมายด้วย แต่เวลานี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาพูดเรื่องเหล่านี้ หลิงหยุนจึงสั่งให้มันไปทำหน้าที่สำคัญก่อน หลิงหยุนเดินลมปราณเพิ่มกำลังภายในขึ้นอีก.. เวลานี้เฉินเจี้ยนจื่อได้รับบาดเจ็บสาหัสส่วนเฉินเจี้ยนกุ่ยก็บินหนีขึ้นไปซ่อนตัวบนท้องฟ้า เฉินเจี้ยนจื่อที่อยู่ตรงหน้าหลิงหยุนทำหน้าที่พี่ชายปกป้องน้องชายอย่างสุดความสามารถ หลิงหยุนยังไม่สามารถลงมือสังหารเฉินเจี้ยนกุ่ยได้ในตอนนี้เขาจึงไม่สนใจมันอีก แต่เฉินเจี้ยนจื่อนั้นต่างกัน เขาเป็นศัตรูตัวฉกาจของหลิงหยุน และหลิงหยุนจำเป็นที่จะต้องจัดการถอนรากถอนโคนตระกูลเฉิน หลิงหยุนและเฉินเจี้ยนจื่อต่างก็จ้องหน้ากันและทันใดนั้นร่างสูงใหญ่ของเฉินเจี้ยนจื่อก็พุ่งเข้าใส่หลิงหยุนทันที! “ฝ่าเท้าฟ้าคำรามฝ่ามือผนึกสวรรค์” เฉินเจี้ยนจื่อยังคงใช้พลังปราณเป็นเกราะคุ้มกันร่างกายและใช้วิชาฝ่าเท้าฟ้าคำรามก้าวเข้าไปหาหลิงหยุน แต่ละก้าวที่ก้าวออกไปนั้นจะเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว และพื้นดินสะเทือน ในขณะที่มือก็ร่ายรำเพลงฝ่ามือผนึกสวรรค์พุ่งใส่หลิงหยุน! ในช่วงนาทีแห่งความเป็นความตายนี้เฉินเจี้ยนจื่อจำเป็นต้องใช้วรยุทธทั้งหมดที่ตนร่ำเรียนมา “ระวังตัวด้วย!” วรยุทธของเฉินเจี้ยนจื่อนั้นดุดันจนเหล่ากุ่ยถึงกับตกใจเขารีบร้องตะโกนบอกหลิงหยุนทันที “งั้นรึ!” หลิงหยุนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาเขาเดินเข้าไปหาเฉินเจี้ยนจื่อพร้อมกับร่ายรำเพลงหมัดปีศาจเถียนกัง และฝ่ามือสวรรค์ใส่เฉินเจี้ยนจื่อเช่นกัน! หากเฉินเจี้ยนจื่อคิดจะหนีหลิงหยุนก็จะลงมือสังหารเขาด้วยกระบี่โลหิตแดนใต้ และกระบี่มังกรขาวทันที เฉินเจี้ยนจื่อเองก็ไม่ยอมแพ้ และเลือกที่จะสู้กับหลิงหยุนอย่างสุดใจ และนั่นทำให้หลิงหยุนพอใจอย่างมาก เปรี้ยง..เปรี้ยง.. ท่ามกลางสายฝนที่ซัดสาดและสายฟ้าที่ฟาดลงมานับสิบครั้ง ร่างสูงใหญ่ทั้งสองร่างเข้าปะทะกันอย่างดุเดือด.. หลิงหยุนเป็นฝ่ายได้เปรียบเขาจึงอาศัยจังหวะที่ได้เปรียบนี้ทำให้จุดตันเถียนของตนเองหมุนกลับ เพื่อจะได้สามารถดูดเอาพลังปราณในร่างกายของเฉินเจี้ยนจื่อในจังหวะที่ปะทะกันได้ ในการต่อสู้ครั้งนี้กำลังภายในของเฉินเจี้ยนจื่อลดกำลังลงกว่าเดิมมากเขาสัมผัสได้ว่ากำลังภายในระดับสูงสุดขั้นเซียงเทียน-8 นั้น ได้ลดระดับลงมาอยู่ในระดับกลางแล้ว.. ส่วนหลิงหยุนเองก็สัมผัสได้ว่ากำลังภายในของตนเองนั้นแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมมาก และเวลานี้ดูเหมือนเขาจะสามารถเข้าสู่ขั้นพลังชี่ได้ในอีกไม่นาน.. แต่ถึงกระนั้นหลิงหยุนก็ไม่สามารถสังหารเฉินเจี้ยนจื่อได้ในระเวลาสั้นๆนี้ ‘ขั้นเซียงเทียน-8นับว่าแข็งแกร่งมากทีเดียว!’ หลิงหยุนได้แต่แอบตกใจอยู่เงียบๆ ระหว่างที่ประมือกันนั้นหลิงหยุนได้แอบทดสอบความแข็งแกร่งของเฉินเจี้ยนจื่อ และเปรียบเทียบกับตนเองในหลายๆด้านอยู่เนืองๆ เพื่อที่ว่าจะสามารถเตรียมการให้พร้อมสำหรับการต่อสู้ในวันข้างหน้า เวลานี้หลิงหยุนได้แอบพินิจพิเคราะห์อยู่ในใจเงียบๆหากเขาไม่มีกระบี่โลหิตแดนใต้ ไม่มีกระบี่มังกรขาว และไม่มีดาบพายุ หรือไม่มีของวิเศษอื่นๆ เขาก็คงทำได้เพียงแค่เสมอกับยอดฝีมือระดับกลางขั้นเซียงเทียน-8 เท่านั้น กำลังภายในในขั้นเซียงเทียน-8นั้นยังแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ แล้วเช่นนี้ขั้นเซียงเทียน-9 จะแข็งแกร่งเช่นไร! “จอมยุทธบนโลกใบนี้นับว่าไม่อ่อนแอเลยตรงข้ามกลับแข็งแกร่งอย่างมากด้วยซ้ำไป!” และนี่คือบทสรุปที่หลิงหยุนได้หลังจากการต่อสู้ในครั้งนี้.. แต่ระหว่างนั้นหลิงหยุนก็สังเกตเห็นว่าที่หุบเขาด้านบนนั้นมียอดฝีมือมาสมทบอีกหลายคน..“พวกเจ้ารีบลงไปช่วยพี่สองเร็วเข้า!”เฉินเจี้ยนกุ่ยร้องตะโกนเสียงดังฝ่าสายฝนจนลอยไปเข้าหูหลิงหยุนยอดฝีมือตระกูลเฉินมาสมทบอีกมากมาย..สีหน้าของหลิงหยุนเปลี่ยนไปทันทีและคิดว่าคงจะต่อสู้ต่อไปเช่นนี้ไม่ได้อีกแล้ว ใครจะไปรู้ว่าตระกูลเฉินจะส่งใครมาอีกบ้าง และหากผู้ที่มามีฝีมือสูงส่งกว่าเฉินเจียนจื่อ หลิงหยุนคงต้องเป็นฝ่ายถูกสังหารแน่!“พี่สอง..หมอนั่นมันไม่ใช่คนธรรมดา พวกเรารีบออกไปจากที่นี่กันดีกว่า..”เฉินเจี้ยนกุ่ยไม่กลัวว่าหลิงหยุนจะได้ยินมันบินขึ้นไปบนหุบเขา และมั่นใจว่าลูกธนูของหลิงหยุนนั้นไม่สามารถยิงโดนมันได้ มันร้องตะโกนออกมาเสียงดังหลังจากที่ได้ประมือกับหลิงหยุนหลายต่อหลายครั้งเฉินเจี้ยนกุ่ยก็ตระหนักว่าชายหนุ่มสวมผ้าคลุมหน้าสีดำผู้นี้คงจะเป็นเจ้ากรรมนายเวรของเขา และไม่ว่าเขาจะแข็งแกร่งเพียงใด ก็คงจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหลิงหยุนอยู่ดีเฉินเจี้ยนกุ่ยนั้นไม่ต่างจากสุนัขจิ้งจอกมันไม่เคยสนใจความเป็นความตายของเหล่าแวมไพร์ แต่นี่เป็นพี่สองของมันเอง และยังเป็นหนึ่งในเสาหลักของตระกูลเฉิน จึงไม่สามารถปล่อยให้เขาเป็นอะไรไปได้ดังนั้นเป้าหมายของเฉินเจี้ยนกุ่ยจึงต้องเปลี่ยนจากการนำตัวเกาเฉินเฉินกลับไปมาเป็นการช่วยพี่ชายของเขาแทน!“คุณชายสอง..พวกเรามาช่วยท่านแล้ว!”ยอดฝีมือทั้งสามคนกระโดดลงมากลางอากาศพุ่งตรงเข้าใส่หลิงหยุนและเฉินเจี้ยนจื่อที่กำลังต่อสู้กันทันที“พวกเจ้าอย่าเข้ามา..”เฉินเจี้ยนจื่อนั้นรู้ดีว่าหลิงหยุนเก่งกาจเพียงใดเขารู้ดีว่ายอดฝีมือที่พ่อของเขาส่งมาช่วยนั้นฝีมือยังต่ำเกินไป และไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหลิงหยุน หากพวกเขายังขืนเข้ามาก็จะตายเสียเปล่า..แต่ถึงแม้เฉินเจี้ยนจื่อจะร้องเตือนก็สายไปแล้วแต่ต่อให้ห้าม นักรบตระกูลเฉินก็ยังต้องเข้ามาช่วยอยู่ดี..ยอดฝีมือที่เข้ามาสมทบใหม่นั้นล้วนแล้วแต่อยู่ในรัศมีจิตหยั่งรู้ของหลิงหยุน เขาจึงแสยะยิ้มออกมาอย่างไม่ยี่หระ..หลิงหยุนฟาดฝ่ามือสวรรค์ใส่เฉินเจี้ยนจื่อบังคับให้เขาต้องล่าถอยไปอยู่ที่แก่งเชี่ยวด้านหลังจากนั้นร่างของหลิงหยุนที่ใช้วิชาเงาลวงตาก็พุ่งขึ้นกลางอากาศ และกวัดแกว่งกระบี่สีดำในมือขึ้นไปบนท้องฟ้าราวกับม่านสีดำ..“อ๊าก..”ยอดฝีมือทั้งสิบสามคนที่พุ่งลงมานั้นถูกกระบี่ของหลิงหยุนสังหารตายในทันที พวกมันไม่มีเวลาแม้แต่จะกรีดร้องออกมา ก็ถูกหลิงหยุนพรากวิญญาณออกจากร่างไปเสียแล้ว!“พี่สอง..ท่านรีบหนีเร็วเข้า!” เฉินเจี้ยนกุ่ยที่อยู่บนหุบเขาก็เอาแต่ร้องตะโกนให้เฉินเจี้ยนจื่อรีบหนีออกมา..“พี่ของเจ้าหนีไปใหนไม่ได้ทั้งนั้น!”หลิงหยุนร้องบอกเฉินเจี้ยนกุ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาพร้อมกระบี่ในมือทั้งสองข้างกระโดดกลับเข้าไปหาเฉินเจี้ยนจื่ออีกครั้ง“เพราะข้าจะส่งเจ้าไปลงนรก!”หลิงหยุนใช้มังกรคำรามร้องบอกพร้อมกับกวัดแกว่งกระบี่ทั้งสองเล่มเข้าห้ำหั่นเฉินเจี้ยนจื่ออย่างไม่ปราณี ประกอบกับวิชาพลังมังกรที่หลิงหยุนเพิ่มกำลังขึ้นเป็นเจ็ดเท่า ทำให้กระบี่ของหลิงหยุนทั้งรวดเร็วและรุนแรงจนแม้แต่สายฝนก็ไม่อาจรดลงบนตัวกระบี่ได้“วิชาระฆังทองคุ้มกาย”การเคลื่อนที่ที่รวดเร็วอย่างน่าอัศจรรย์ของหลิงหยุนประกอบกับพลังคลื่นเสียงที่รุนแรงของมังกรคำราม ทำให้เฉินเจี้ยนจื่อไม่สามารถรับมือกับกระบี่ในมือของหลิงหยุนที่กระหน่ำลงมาได้ และเป็นไปไม่ได้เลยที่จะหลบหลีกได้ทัน เฉินเจี้ยนจื่อจึงหงายมือขวาทั้งสองข้างดันขึ้นสู่ท้องฟ้าใช้วิชาระฆังทองคุ้มกายทันที..ตูม!ชัวะ!แต่วิชาระฆังทองคุ้มกายของเฉินเจี้ยนจื่อนั้นก็ไม่สามารถป้องกันกระบี่ของหลิงหยุนได้กระบี่ที่ทรงอานุภาพของหลิงหยุนฟันเข้าใส่กลางหน้าผากของเฉินเจี้ยนจื่อทันที..“อ๊าก..”หลังจากที่หายใจไม่ออก..ร่างสูงใหญ่ของเฉินเจี้ยนจื่อก็มีเลือดไหลออกมาเป็นทางยาวจากบนลงล่าง-ก่อนที่เจ้าจะลงนรก..ข้าจะบอกเจ้าให้รู้ว่าคนที่สังหารเจ้าก็คือนายน้อยสี่แห่งตระกูลหลิงชื่อว่าหลิงหยุน!–หลิงหยุนส่งกระแสจิตร้องบอกเฉินเจี้ยนจื่อก่อนที่มันจะสิ้นใจตาย..เลือดของเฉินเจี้ยนจื่อไหลอาบร่างและร่างกายซีกซ้ายและซีกขวาก็ค่อยๆแยกออกจากกัน..บทที่ 762 : จับเป็น!เฉินเจี้ยนจื่อ– ยอดฝีมือขั้นเซียงเทียน-8 ลูกคนที่สองของเฉินไห่เผิง ถูกหลิงหยุนสังหารด้วยการฟันร่างแยกออกจากกันเป็นสองซีก!“พี่สอง!”นักรบตระกูลเฉินอีกสี่คนที่ตามลงมาด้านล่างหุบเขาก็ได้พบกับภาพที่หลิงหยุนสังหารเฉินเจี้ยนจื่อ พวกมันทั้งสี่คนต่างก็กำอาวุธในมือแน่นพร้อมกับร้องตะโกนออกมาพร้อมกัน“ฆ่ามัน!”หลิงหยุนไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง..เข็มเงินในมือของเขาพุ่งเข้าใส่ร่างของนักรบตระกูลเฉินทั้งสี่คน และสังหารหนึ่งในนั้นตายทันที ส่วนอีกสามคนโดนเข้าที่จุดสำคัญ พวกมันต่างก็กรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด..ชัวะ..ชัวะ.. ชัวะ..หลิงหยุนใช้มังกรพรางร่างพร้อมกระบี่มังกรขาวในมือร่ายรำเพลงกระบี่นวสังหารเข้าใส่นักรบที่เหลือทั้งสามคน