บทที่ 773-774

บทที่ 773 : เหล่าสาวงามโกรธเกรี้ยว! ปัง!เคร้ง! เสียงปึงปังดังสนั่นไปทั่วทั้งบ้านและเวลานี้เสี่ยวเม่ยหนิงก็ได้ทำลายข้าวของในห้องรับแขกจนเกือบจะหมดอยู่แล้ว! “เอ่อ..อันนั้นโยนไม่ได้เด็ดขาด!” ท่านเสี่ยวหมอเทวดาที่กำลังนั่งนิ่งมองเสี่ยวเม่ยหนิงอาละวาดปาข้าวของอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ที่สวนด้านนอกรีบร้องตะโกนห้าม และพุ่งเข้าไปในห้องรับแขกด้วยความเร็วราวกับลูกธนูที่พุ่งออกจากคันธนู มือทั้งสองข้างที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นยื่นออกไปรับแจกกันดอกไม้สีฟ้าที่ถูกทุ่มลงบนพื้นได้ทันเวลาพอดี.. จากนั้นจึงค่อยๆนำมันกลับไปวางไว้ที่เดิมท่านหมอเสี่ยวเหยียบลงบนเศษแก้ว และเศษกระเบื้องที่กระจัดกระจายอยู่เต็มพื้นด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด เด็กสาวตัวแสบกลับมาบ้านได้เพียงครู่เดียวข้าวของภายในห้องรับแขกมากมายก็ลงมาแตกกระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น ท่านหมอเสี่ยวจ้องมองใบหน้าที่โกรธจนเขียวของเด็กสาวตัวแสบริมฝีปากและฟันของเธอขบกันแน่น ดวงตาคู่สวยที่ฉายแววโกรธเกรี้ยวนั้นไม่ต่างจากลูกสิงห์โตที่ดุดัน.. แต่นี่นับว่าเป็นเพียงการแสดงความโกรธเกรี้ยวเพียงเล็กน้อยของเด็กสาวตัวแสบเท่านั้น! และก็มีเพียงเหตุผลเดียวที่จะทำให้เด็กสาวร้ายกาจอย่างเสี่ยวเม่ยหนิงขุ่มเคืองใจได้ถึงเพียงนี้นั่นก็คือผลคะแนนสอบที่เป็นศูนย์ของหลิงหยุน! “ไม่มีทางที่ผลสอบของพี่หลิงหยุนจะเป็นศูนย์ไปได้มันเป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน!” เสี่ยวเม่ยหนิงร้องตะโกนใส่ท่านหมอเสี่ยวด้วยความโกรธและเสียงของเธอนั้นก็ดังพอที่จะได้ยินไปสามบ้านเจ็ดบ้าน.. แต่ยังนับว่าโชคดีที่บ้านของท่านหมอเสี่ยวอยู่ในหมู่บ้านของคนที่มีฐานะร่ำรวยคุณภาพของวัสดุในการก่อสร้างจึงดีพอที่จะเก็บเสียงกรีดร้องของเสี่ยวเม่ยหนิงได้ “หลานอาละวาดพอหรือยังถ้าระบายความโกรธจนพอแล้ว ก็มานี่..” ท่านเสี่ยวหมอเทวดาได้แต่ส่ายหน้าไปมาพร้อมกับจ้องมองหลานสาวด้วยแววตาที่สงบนิ่งก่อนจะยื่นแขนออกไปคว้ามือเล็กๆของเสี่ยวเม่ยหนิง และพาเดินออกไปที่สวนด้านนอก แต่ภายในใจกลับรำพึงรำพัน‘หลิงหยุน.. เจ้าเด็กตัวแสบ! วันนี้ตาแก่อย่างข้าต้องเสียของมีค่าไปตั้งมากมาย ไว้ข้าจะไปคิดบัญชีกับเจ้าทีหลัง! เจ้าจะต้องชดใช้ค่าเสียหายทั้งหมดให้ข้า!’ “พี่หลิงหยุนเก่งจะตายคะแนนสอบออกมาเป็นศูนย์ได้ยังไง พี่หลิงหยุนควรจะต้องได้คะแนนเต็มด้วยซ้ำไป! น่าโมโหจริงๆ!” เสี่ยวเม่ยหนิงยังคงไม่หายโมโห จึงร้องตะโกนออกมาอย่างขุ่นเคืองใจ ท่านหมอเสี่ยวเดินกลับไปนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ไผ่ตามเดิมดวงตาของเขาจ้องมองหลานสาวสุดที่รักพร้อมกับพูดออกมาอย่างนึกขัน “ผลสอบเอนทรนซ์ของหลิงหยุนออกมาเป็นศูนย์แบบนี้เห็นได้ชัดว่ามีคนรนหาที่ตาย แล้วหลานจะต้องโกรธอะไรมากมาย” เสี่ยวเม่ยหนิงฟาดฝ่ามือออกไปอย่างโกรธแค้นพร้อมกับกัดฟันกรอดแล้วจึงพูดขึ้นว่า.. “ฮึ่ม..อย่าให้ข้ารู้นะว่าเป็นฝีมือของใคร ไม่อย่างนั้นข้าต้องฆ่ามันตายแน่!” ท่านเสี่ยวหมอเทวดายิ้มแล้วตอบกลับไปว่า “ดูเหมือนว่าคงไม่ต้องรอให้ถึงมือเจ้าหรอก..” ระหว่างที่พูดนั้นท่านหมอเสี่ยวเองก็ได้แต่นึกอัศจรรย์ใจอยู่เงียบๆ เพราะเวลานี้ด้วยวิชาหลิงซีที่เสี่ยวเม่ยหนิงฝึกฝนนั้น ทำให้เธอสามารถเข้าสู่ขั้นเซียงเทียน-4 ได้อย่างรวดเร็ว นับว่าก้าวหน้าได้รวดเร็วอย่างน่าเหลือเชื่อ! “พี่ใหญ่ล่ะคะท่านปู่ข้าจำได้ว่านางกลับมาพร้อมข้านี่..” เสี่ยวเม่ยหนิงร้องถามออกมาทันทีเมื่อพบว่าเหมี่ยวเสี่ยวเหมาไม่อยู่ในบ้านแล้ว.. ท่านหมอเสี่ยวจึงตอบกลับไปทันที“พี่สาวของเจ้าไม่เหมือนกับเจ้านี่.. เวลานี้ออกไปข้างนอกพร้อมกับเจ้าทองอ้วนแล้ว!” …………. ตูม! ยามค่ำคืนบนเขาหยกด้านใต้ในเมืองจิงฉูนั้นเวลานี้คนธรรมดายากนักที่จะเข้าไปได้ เพราะได้มียอดฝีมือที่เก่งกาจสร้างค่ายกลลวงตาขึ้นมา ทำให้ผู้คนที่ผ่านไปผ่านมาเห็นเป็นเพียงป่าทึบเท่านั้น แต่ภายในค่ายกลนั้นกลับมีสภาพไม่ต่างจากเหมืองดินที่ถูกระเบิดถล่มหลายลูก ต้นไม้สีเขียวในรัศมีหนึ่งร้อยเมตรล้มระเนระนาดและภายในราวกับมีทะเลเพลิง เพราะมีลูกไฟขนาดเกือบหนึ่งเมตรจำนวนมากมายลอยอยู่กลางอากาศ สิ้นเสียงล้มครืนของต้นไม้ขนาดใหญ่ ก็ตามมาด้วยลูกไฟที่เผาผลาญทุกสิ่งทุกอย่าง.. และนี่นับว่าเป็นลูกไฟที่มีอานุภาพเหนือกว่ายันต์เตโชของหลิงหยุนมากนัก! ท่ามกลางลูกไฟจำนวนมากมายนับไม่ถ้วนนั้นสาวน้อยรูปร่างสวยงามมีเสน่ห์กำลังเคลื่อนที่ไปรอบๆทะเลเพลิงอย่างรวดเร็ว พร้อมกับซัดฝ่ามือออกไปด้านหน้า และทุกครั้งที่ฝ่ามือถูกซัดออกไป ก็จะมีลูกไฟที่น่าหวาดกลัวพุ่งออกมาด้วย! และนี่คือวิชาจิ้งจอกระเริงไฟ! ดวงตาคู่งามและมีเสน่ห์ของไป๋เซียนเอ๋อบ่งบอกว่ากำลังโกรธเกรี้ยวอย่างมากและภาพความพังพินาศที่เห็นเวลานี้ นับว่าน่าตระหนกตกใจยิ่งกว่าภาพความพังพินาศที่บ้านของท่านหมอเสี่ยวเสียอีก เพียงแต่ภายในป่าแห่งนี้ ไม่มีทรัพย์สินที่มีมูลค่าเหมือนเช่นห้องรับแขกของท่านหมอเสี่ยว ไป๋เซียนเอ๋ออยู่ในชุดสีดำซึ่งตัดเย็บจากผ้าแพรไหมดำของหลิงหยุนและด้วยรูปร่างที่งดงามอย่างมากของไป๋เซียนเอ๋อ ทำให้การเคลื่อนไหวไปรอบๆกองเพลิงของนางนั้น ดูงดงามราวกับเทพธิดาที่ลงมาจุติบนผืนโลก ไป๋เซียนเอ๋อเป็นสุนัขจิ้งจอกและหลังจากที่กลายร่างแล้ว ก็ไม่ใครรู้ว่านางอยู่ในขั้นใดแล้ว นางเฝ้าฝึกฝนวิชาจิ้งจอกสวรรค์เหินอยู่ทุกวี่ทุกวัน และแม้แต่ตัวไป๋เซียนเอ๋อเองก็ไม่เคยล่วงรู้ขั้นกำลังภายในของตนเองเช่นกัน! “เจ้าต้องตาย!”ไป๋เซียนเอ๋อร้องตะโกนออกมาพร้อมกับซัดฝ่ามือทั้งสองข้างออกไปและลูกไฟขนาดใหญ่ซึ่งมีเส้นผ่าศูนย์กลางราวครึ่งเมตรก็พุ่งออกมาจากฝ่ามือทันที!ครืน!ต้นไม้ขนาดใหญ่ทั้งสองต้นถูกเปลวไฟเผาผลาญจนล้มครืนลงมา..“นั่นใคร!”ไป๋เซียนเอ๋อเงยหน้ามองขึ้นไปบนฟ้าสูงจากพื้นไปราวหนึ่งร้อยเมตร มีดักแด้ทองคำตัวอ้วนกลมกำลังบินอยู่กลางอากาศ ดูเหมือนมันกำลังตกใจและหวาดกลัวกับเปลวไฟที่อยู่ด้านล่างจนไม่กล้าบินลงมาฟรึบ!ไป๋เซียนเอ๋อพุ่งตัวออกไปด้านหน้าราวสองสามร้อยเมตรก็ออกจากป่าทึบไป และได้พบกับเหมี่ยวเสี่ยวเหมาซึ่งสวมชุดกระโปรงสีเขียวยืนรออยู่“พี่เสี่ยวเหมา..พี่หาที่นี่พบได้อย่างไรกัน”ตอนนี้ไป๋เซียนเอ๋อค่อนข้างสนิทสนมและคุ้นเคยกับเหมี่ยวเสี่ยวเหมา เพราะเหมี่ยวเสี่ยวเหมาเป็นเจ้าของเจ้าทองอ้วน จึงทำให้นางสนิทสนมผูกพันกับเหมี่ยวเสี่ยวเหมาไปด้วย“น้องเซียงเอ๋อ..หากข้ามาไม่ทัน ป่าทั้งเขาคงต้องถูกเจ้าเผาทิ้งจนหมดแน่! และนักดับเพลิงทั้งเมืองจิงฉูคงต้องแห่กันมาที่นี่อย่างแน่นอน..”เหมี่ยวเสี่ยวเหมามองหน้าไป๋เซียนเอ๋อพร้อมกับพูดจาหยอกเย้าพร้อมกับยกมือขึ้นกลางอากาศ และเจ้าทองอ้วนก็บินลงมาเกาะที่ไหล่ของเธอทันทีแววตาของเจ้าทองอ้วนดูสั่นไหวเล็กน้อยมันกำลังจ้องมองหญิงสาวที่สวยงดงามนี้ด้วยความตกใจกลัว..“เจ้าหายโมโหหรือยัง”เหมี่ยวเสี่ยวเหมายิ้มให้ไป๋เซียนเอ๋อพร้อมกับเอ่ยถาม“อืมม..”นอกเหนือจากหลิงหยุนแล้วน้อยนักที่ไป๋เซียนเอ๋อจะยอมพูดคุยกับผู้ใด และนางมักจะใช้สีหน้าสื่อสารแทนคำพูด..“เจ้าโมโหอาละวาดอยู่ที่นี่ไปก็ไร้ประโยชน์ข้าว่าเราออกไปสืบหาความจริงเรื่องนี้จะดีกว่า!”เหมี่ยวเสี่ยวเหมานั้นชื่นชอบในความบริสุทธิ์ใสซื่อของไป๋เซียนเอ๋อเป็นอย่างมากเพราะมันเป็นสิ่งที่หาได้ยากนักบนโลกใบนี้“ได้สิ!”ดวงตาคู่งามของไป๋เซียนเอ๋อเป็นประกายด้วยความยินดี“ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็ตามข้ามา!”เหมี่ยวเสี่ยวเหมาพูดยังไม่ทันจบร่างงดงามของเธอก็พุ่งขึ้นไปบนยอดไม้ พร้อมกับใช้วิชาตัวเบากระโดดข้ามต้นไม้ออกไปไกลถึงหนึ่งร้อยเมตรในคืนวันเทศกาลเชงเม้งนั้นเหมี่ยวเสี่ยวเหมาก็เป็นอีกหนึ่งคนที่หลิงหยุนได้ถ่ายเทพลังอมตะในพู่กันจักรพรรดิลงไปในร่างกายให้ และด้วยความมุ่งมั่นและขยันหมั่นเพียรในการฝึกฝนอย่างไม่ย่อท้อ เวลนี้เหมี่ยวเสี่ยวเหมาก็สามารถเข้าสู่ระดับสูงสุดขั้นโฮ่วเทียน-9 ได้แล้ว และอีกเพียงครึ่งระดับก็จะเข้าสู่ขั้นเซียงเทียน..แต่ไป๋เซียนเอ๋อนั้นเพียงแค่ก้าวเท้าออกไปราวกับกำลังเดินเล่นอย่างสบายๆร่างของนางก็ตามร่างของเหมี่ยวเสี่ยวเหมาไปได้ทันแล้ว“พี่เสี่ยวเหมา..นี่พวกเราจะไปที่ใหนกันงั้นรึ”“ก็ไปหาคนที่จะตอบคำถามของเราได้ยังไงล่ะ..”เหมี่ยวเสี่ยวเหมาตอบและจุดหมายปลายทางของเธอก็คือบ้านของหลี่ยี่เฟิง!เหมี่ยวเสี่ยวเหมานั้นเป็นเด็กสาวที่มาจากเผ่าเหมี่ยวเจียงซึ่งเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์เธอฝึกฝนทั้งวรยุทธ การแพทย์ และการใช้พิษ เธอเรียนอยู่ห้องเดียวกับหลิงหยุนมานาน และรู้ถึงความสามารถของหลิงหยุนเป็นอย่างดี เธอจึงมั่นใจว่าหลิงหยุนไม่มีทางได้คะแนนสอบเป็นศูนย์อย่างแน่นอน และเรื่องนี้ก็ทำให้เธอโกรธอย่างมากเช่นกัน!…………ในบ้านหรูกลางหุบเขาด้านตะวันตกเฉียงเหนืองของเมืองจิงฉู..เวลานี้อาปิงหัวหน้าแก๊งมังกรเขียวกำลังยืนอยู่ในห้องรับแขกของบ้านหลังนี้และท่าทางของเขาก็ดูคล้ายกับภรรยาที่กำลังถูกข่มเหงรังแก บรรยากาศภายในบ้านนั้นตึงเครียดจนแม้แต่จะหายใจยังไม่กล้า..และเวลานี้..ภายในบ้านหลังนี้ก็อึมครึมน่ากลัวยิ่งกว่าบ้านของท่านหมอเสี่ยวเสียอีก!หลงหวู่สวมเสื้อยืดคอวีและกางเกงยีนส์รัดรูป กำลังยืนร้องตะโกนเสียงดังไม่หยุด รอบตัวเธอราวกับมีเปลวไฟร้อนรุ่มระอุอยู่ตลอดเวลา“แก๊งมังกรเขียวมีพี่น้องอยู่ตั้งมากมายแทรกซึมอยู่ทั่วทุกมุมของเมืองจิงฉู มีตั้งแต่คนร่ำรวยไปจนถึงขอทาน แต่กลับไม่มีปัญญาสืบหาว่าคะแนนสอบเอนทรานซ์ของหลิงหยุนเป็นศูนย์ได้ยังไง แล้วนายจะเป็นหัวหน้าแก๊งมังกรเขียวไปทำไมกัน?”“ตอบฉันมาสิ..ตอบฉันมาเดี๋ยวนี้!”หลงหวู่ร้องตะโกนถามเสียงดังพร้อมกับชี้หน้าอาปิงในยามค่ำคืนที่เงียบสงัดเช่นนี้ เสียงตะโกนของหลงหวู่จึงดังไปไกลหลายไมล์..“เอ่อ..พี่หลงหวู่! การสอบเอนทรานซ์อยู่ในการดูแลของกระทรวงศึกษา มันห่างไกลเกินกว่าที่แก๊งมังกรเขียวจะเข้าไปถึง ห่างไกลมาก..”อาปิงได้แต่นึกสาปแช่งถังเมิ่งอยู่ในใจเพราะการที่เขาต้องมาพบกับหายนะครั้งนี้โดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว ก็เพราะถังเมิ่งเดินทางไปปักกิ่ง ไม่เช่นนั้นคนที่ต้องมายืนอยู่ตรงนี้เวลานี้ก็ต้องเป็นถังเมิ่ง ไม่ใช่เขา!หรือไม่อย่างน้อยก็ทั้งเขาและถังเมิ่งที่จะต้องมายืนอยู่ตรงนี้ด้วยกันแต่อย่างน้อยเขาก็ยังมีเพือน!