บทที่ 783-784

บทที่ 783 : ประกาศกร้าว! “มาแล้ว..” หลิงหยุนตอบพร้อมกับรีบกระโดดไปหยิบชุดนอนบนเตียงทันที “เอิ่ม..” หลิงหยุนถือชุดนอนผ้าแพรอ่อนนุ่มไว้ในมือพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ปรากฏขึ้นที่ริมฝีปาก.. “ดูเหมือนว่าทิปจำนวนมากที่ให้ไปจะไม่เสียเปล่าสินะ..” สายตาของหลิงหยุนจับจ้องอยู่ที่ชุดนอนอีกหลายชุดที่วางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยอยู่บนเตียงมีทั้งสีชมพู สีแดงกุหลาบ สีม่วง แล้วก็สีเหลือง ถึงแม้จะมีสีสันแตกต่างกัน แต่เนื้อผ้านั้นไม่ได้แตกต่างกันเลย ชุดนอนทุกชุดที่วางอยู่บนเตียงล้วนแล้วแต่มีเนื้อผ้าบางเบาแล้วก็โปร่งใส! เรียกได้ว่าเป็นชุดนอนผ้าแพรเนื้อบางอย่างดีที่สวมก็เหมือนกับไม่ได้สวมนั่นล่ะ.. แต่ก็จะตำหนิพนักงานสาวคนสวยไม่ได้เพราะนี่เป็นช่วงหน้าร้อน อากาศในปักกิ่งก็ร้อนระอุราวกับอยู่ในตู้อบซาวน์น่า เธอจึงเลือกชุดนอนเนื้อบางที่สวมใส่สบายอีกทั้งยังสวยงาม และดึงดูดสายตาเช่นนี้มาให้ เชื่อว่าทั้งผู้ใส่และผู้มองก็คงจะปฏิเสธไม่ได้! และหากสาวสวยอย่างเกาเฉินเฉินได้สวมใส่ชุดนอนบางเบาเช่นนี้เดินกรีดกรายอยู่ภายในห้องเพรสซิเดนท์สูทของโรงแรมห้าดาวก็คงจะดึงเป็นภาพที่ดึงดูดสายตาของอีกฝ่ายอย่างมากเลยทีเดียว แต่ปัญหาก็คือว่า..ทั้งหลิงหยุนและเกาเฉินเฉินต่างก็ไม่ได้พบหน้ากันมานานถึงสามเดือน จึงจำเป็นที่จะต้องเริ่มทำการรื้อฟื้นความสัมพันธ์ขึ้นมาใหม่เสียก่อน และมันก็เป็นเรื่องที่ต้องใช้เวลา.. เกาเฉินเฉินเองก็เพิ่งจะฟื้นฟูสภาพจิตใจได้และคงต้องใช้เวลาอีกสักพัก.. “จะให้เฉินเฉินใส่สีอะไรดีนะ!”หลิงหยุนยืนเลือกชุดนอนด้วยความรู้สึกรักพี่เสียดายน้อง.. “หลิงหยุน..นี่นายมัวทำอะไรอยู่ ฉันอาบน้ำเสร็จแล้ว..” เสียงของเกาเฉินเฉินดังออกมาจากห้องน้ำ หลิงหยุนตัดสินใจหยิบชุดนอนผ้าแพรสีม่วงเนื้อบางและรีบวิ่งไปที่ประตูห้องน้ำทันที “เฉินเฉิน..เปิดประตูสิ!” “ห้ามนายแอบดูฉันเด็ดขาด!” เกาเฉินเฉินร้องบอกพร้อมกับค่อยๆแง้มประตูห้องน้ำออกแล้วแขนที่ขาวราวหิมะที่ชุ่มไปด้วยหยดน้ำก็ยื่นออกมา และร้องบอกเอียงอายอยู่หลังประตู.. “ส่งมาสิ!” เกาเฉินเฉินยื่นแขนออกไปแต่กลับพบว่าหลิงหยุนไม่ยอมส่งชุดนอนในมือให้ จึงได้แต่แอบคาดหวังว่าหลิงหยุนคงกำลังคิดที่จะทำอะไรสักอย่างอยู่.. “ครับ..ส่งให้เดี๋ยวนี้แล้ว!” หลิงหยุนรีบส่งชุดนอนสีม่วงในมือให้เกาเฉินเฉินแต่ก็ไม่ลืมที่จะดึงมือของเธอไว้ “นี่..ตาบ้า!” เกาเฉินเฉินคิดว่าหลิงหยุนจะดึงเธอออกไปข้างนอกจึงรีบร้องตะโกนออกมา.. “ฮ่า..ฮ่า..” หลิงหยุนหัวเราะเสียงดังก่อนจะปล่อยมือเกาเฉินเฉินแล้วเดินออกจากหน้าห้องน้ำไป.. หากหลิงหยุนต้องการทำไม่ดีเขาก็คงเปิดประตูเข้าไปในห้องน้ำตั้งนานแล้ว และไม่รอมาจนถึงตอนนี้หรอก.. หลิงหยุนเดินไปหยุดยืนอยู่ที่กระจกหน้าต่างและจ้องมองภาพของเมืองปักกิ่งในยามค่ำคืนอย่างเพลิดเพลิน “เฮ้อ..” แต่เพียงครู่เดียว..หลิงหยุนก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ราวกับว่าภาระอันหนักอึ้งที่อยู่ในใจนั้นได้ถูกวางลงเสียที! เพราะเวลานี้เกาเฉินเฉินปลอดภัยดีแล้ว! นับจากนี้ไปไม่ว่าจะเป็นตระกูลเฉิน หรือว่าตระกูลซัน หลิงหยุนก็พร้อมที่จะตอบโต้ศัตรูของเขากลับไปอย่างไร้ซึ่งความกังวลใดๆแล้ว! ในสายตาของหลิงหยุนเวลานี้มีภาพตึกสูงระฟ้าที่สว่างไสวสวยงามอยู่มากมายนับไม่ถ้วน เขาจ้องมองภาพเหล่านั้นพร้อมกับประกาศกร้าวออกมาว่า.. “ความเก่งกาจความรุ่งโรจน์ และความแข็งแกร่ง.. ทั้งหมดนี้จะต้องเป็นของข้า!” ร่างที่สมส่วนอย่างไร้ที่ติของหลิงหยุนยืนนิ่งอยู่ที่กระจกหน้าต่างมือทั้งสองข้างกำแน่น ดวงตาเป็นประกายราวกับดวงไฟคู่นั้นจ้องมองนิ่งไปข้างหน้า และริมฝีปากก็แสยะยิ้มออกมาอย่างเย็นชา เสียงประตูห้องน้ำเปิดออกเกาเฉินเฉินสวมชุดนอนสีม่วงเดินออกมาด้วยใบหน้าแดงก่ำและร้อนผ่าว.. “หลิงหยุน..นี่นายจงใจเตรียมชุดนอนบ้าๆนี้ไว้ให้ฉันสินะ!” เกาเฉินเฉินตะโกนถามพร้อมกับถลึงตาใส่หลิงหยุนแต่ใบหน้าบูดบึ้งนั้นกลับแดงก่ำด้วยความเขินอาย เกาเฉินเฉินผู้น่าสงสารเวลานี้เธอสวมชุดนอนที่สามารถมองทะลุจนเห็นเรือนร่างด้านในได้อย่างชัดเจน..หลิงหยุนได้ยินเสียงพูดดังขึ้นด้านหลังจึงหันกลับไปมองพร้อมกับทำเสียง “อื้อหือ..” และแววตาล้อเลียน..เรือนร่างของหญิงสาวที่สูงหนึ่งเมตรเจ็ดสิบผมยาวถึงเอว และเรียวขาที่ยาวสวยงาม กำลังยืนนิ่งอวดร่องอกนวลเนียนผ่านชุดนอนคอวีสีม่วง และมือก็ถือหมอนใบใหญ่ปิดช่วงล่างของตนเองไว้ ผิวขาวภายใต้แสงไฟนั้นเปลี่ยนเป็นแดงก่ำ แววตาเต็มไปด้วยความเอียงอายชุดนอนสีม่วงนั้นขับให้เกาเฉินเฉินที่สวยงามอยู่แล้วดูลึกลับน่าค้นหามากยิ่งขึ้น!และสายตาของหลิงหยุนที่จ้องมองราวกับหมาป่านั้นก็ทำให้เกาเฉินเฉินเขินอายมากยิ่งขึ้น แม้ในใจจะรู้สึกมีความสุข แต่ปากก็ร้องตะโกนออกไปด้วยน้ำเสียงดุดัน“หลิงหยุน..นี่นายกำลังคิดอะไรไม่ดีอยู่รึเปล่า ฉันตะโกนเรียกนายตั้งนาน นายไม่ได้ยินหรือยังไง?”“อะไรกัน..คุณเพิ่งจะเรียกผมเองไม่ใช่เหรอ” หลิงหยุนมัวแต่คิดอะไรเพลินจนไม่ทันได้ยินเสียงร้องเรียกของเกาเฉินเฉิน“นายนี่ร้ายนักนะ!เตรียมแต่เสื้อผ้าให้ฉัน แล้วชุดชั้นในล่ะ” เกาเฉินเฉินกัดฟันขาวดังกรอด..“อะไรนะ!ชุดชั้นในงั้นเหรอ?”หลิงหยุนอึ้งไปเล็กน้อยก่อนจะร้องออกมาอย่างตกตะลึง“อย่าบอกนะว่าคุณไม่ได้สวมชุดชั้นในเลย”“นี่..ฉันกำลังโมโหนายจริงๆนะ!”เกาเฉินเฉินกรีดร้องออกมา..ตอนอาบน้ำนั้นเธอได้จัดการโยนชุดทั้งหมดของตนเองลงถังขยะไปแล้ว!เสื้อผ้าชุดนั้นเฉินเจี้ยนกุ่ยเป็นคนซื้อมาให้เกาเฉินเฉินและเธอจำเป็นต้องใส่ แต่เวลานี้หลิงหยุนช่วยเธอออกมาได้แล้ว ต่อให้ชำระล้างด้วยยันต์ธาราไปแล้ว แต่เธอก็ขยะแขยงและไม่อยากที่จะสวมใส่มันอีกเธอไม่อยากจะจดจำช่วงเวลาฝันร้ายตลอดสามเดือนที่ผ่านมาอีก!หลิงหยุนยิ้มพร้อมกับเดินไปตรงเข้าไปหาเกาเฉินเฉินจากนั้นจึงโน้มตัวลงไปใกล้ แล้วทำท่าสูดกลิ่นหอมจากเรือนร่างของเธอ และเอ่ยชมจากใจจริง“หืมม..หอมจังเลย!”จากนั้นก็ยื่นมือออกไปโอบร่างของเกาเฉินเฉินไว้ทันที“อ๊ะ..นี่นายจะทำอะไร”แม้จะตะโกนถามออกไปด้วยความตื่นตกใจเช่นนั้นแต่ส่วนลึกเธอก็ไม่ได้รู้สึกต่อต้าน และดูเหมือนจะคาดเดาไว้ล่วงหน้าอยู่แล้ว“อากาศร้อนแบบนี้ยังต้องใส่ชุดชั้นในอีกเหรออีกอย่าง.. ผมเองก็เคยเห็นมาหมดแล้ว แต่จะว่าไปมองอีกทีก็ยังรู้สึกตื่นเต้นอยู่นะ..”หลิงหยุนพูดยิ้มๆและพาเกาเฉินเฉินเดินตรงไปที่โต๊ะอาหารทันที“มากินข้าวกันดีกว่า..อาหารเย็นหมดแล้ว!”หลิงหยุนจัดการยกเก้าอี้ไปให้เกาเฉินเฉินนั่งส่วนตัวเขาก็เดินไปนั่งฝั่งตรงข้ามพร้อมกับร้องบอกว่า“ดูสิ..มีแต่ของดีๆทั้งนั้นเลยนะ! ทั้งล็อบส์เตอร์ หูฉลาม รังนก พระกระโดดกำแพง.. หน้าที่ของพวกเราก็คือจัดการสังหารมันให้หมด!”จากนั้นหลิงหยุนก็เรียกน้ำเต้าวิเศษออกมาจากแหวนพื้นที่และจัดการหยดน้ำลายมังกรลงไปในจานพระกระโดดกำแพงสองสามหยดน้ำลายมังกรนั้นไม่เพียงให้พลังชีวิตแต่ยังมีกลิ่นที่หอมหวนอย่างมากด้วย“ว้าว..กลิ่นหอมจังเลย!”กลิ่นหอมของน้ำลายมังกรคลุ้งกระจายไปทั่วทั้งห้องเกาเฉินเฉินถึงกับต้องหยุดสูดดมกลิ่นหอมเข้าไปจนเต็มปอดพร้อมกับร้องอุทานออกมาอย่างประหลาดใจ“นี่มันอะไรเหรอทำไมถึงได้มีกลิ่นหอมแบบนี้..”เกาเฉินเฉินไม่สามารถอดทนรอต่อไปได้อีกเธอรีบหยิบช้อนสีทองขึ้นมาตักน้ำซุปเข้าปากทันที“นี่คือน้ำลายมังกร..มีประโยชน์อย่างมหาศาลเลยทีเดียว!”หลิงหยุนตอบในขณะที่ดวงตาจับจ้องอยู่แถวเนินอกขาวนวลของเกาเฉินเฉินสายตาของเขาราวกับอดอยากมานาน..“นี่..ห้ามมอง!”เกาเฉินเฉินร้องบอกอย่างเอียงอายเมื่อสังเกตเห็นสายตาของหลิงหยุน“เฉินเฉิน..คุณสวยขนาดนี้.. จะให้ผมอดใจไหวได้ยังไง”หลิงหยุนฉีกยิ้มกว้างก่อนจะใช้ตะเกียบคีบอาหารเข้าปาก..เกาเฉินเฉินทำทีเป็นโมโหแต่ความจริงแล้วไม่ได้รู้สึกอย่างนั้น เพราะทั้งหลิงหยุนและเธอก็เคยอยู่ด้วยกันสองต่อสอง และทำอะไรมากกว่านี้มาแล้ว จะเหลือก็เพียงขั้นตอนสุดท้ายเท่านั้นเกาเฉินเฉินเห็นหลิงหยุนคีบอาหารเข้าปากเธอก็คีบอาหารเข้าปากเช่นกัน และอาหารมื้อนี้สำหรับหลิงหยุนก็ช่างยอดเยี่ยมจริงๆ!บทที่ 784 : มากันหมด!อาหารตรงหน้านั้นทั้งสีสันกลิ่นหอม และรสชาติล้วนดีเยี่ยม เกาเฉินเฉินจึงกินแทบไม่หยุดหายใจ