บทที่ 787 -788

บทที่ 787 : ใครยิง.. คนนั้นตาย! กล้าพูดว่าเกาเฉินเฉินอวดต้นขาแล้วยังกล้ากักรถของหลิงหยุนอีกด้วย.. ความผิดแค่นี้ก็เพียงพอให้ชายร่างใหญ่ทั้งสองคนต้องถูกตบหน้าจนไม่สามารถกินอะไรได้ไปหลายวันเลยทีเดียวและพวกมันก็ไม่มีเวลาแม้แต่จะตั้งตัวด้วยซ้ำไป.. หลิงหยุนมักสร้างเสียงฮือฮาเช่นนี้ได้เสมอเพียงแค่เขาก้าวเท้าลงจากรถ ก็สามารถตบหน้าพวกมันไปได้ถึงสี่ฉาด นอกจากถังเมิ่งและเกาเฉินเฉินที่นั่งอยู่ในรถแล้ว ผู้คนที่เห็นเหตุการณ์โดยรอบก็ถึงกับมองตาค้าง! ร่างสง่างามของหลิงหยุนยืนยิ้มเหยียดอย่างไร้ความเกรงกลัวและไม่สนใจกับสิ่งรอบตัว ดวงตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ร่างใหญ่สองร่างที่ยังคงยืนนิ่ง.. “อ๊าก!” “โอ๊ย!” สิ้นเสียงกรีดร้องที่น่าสังเวชของชายร่างใหญ่ทั้งสองคนพวกมันก็ได้แต่คิดว่าผ่านมาครึ่งวัน.. ในที่สุดพวกมันก็ต้องเผชิญหน้ากับความยากลำบากเข้าเสียแล้ว! พวกมันล้วนแล้วแต่เป็นคนของตระกูลเฉินและการที่พวกมันต้องมาอยู่ที่นี่ ก็เพื่อทำหน้าที่คอยจัดการกับผู้ที่ไม่ให้ความร่วมมือในการตรวจค้น แต่เมื่อพบคนจริงอย่างหลิงหยุนเข้า พวกมันก็แทบไม่มีโอกาสได้พูดอะไรอีกเลย.. “เอาไงดีล่ะ..” “เจ้าหนู..นี่แกกล้าทำร้ายคนเชียวรึ!” หนึ่งในสองชายร่างใหญ่ร้องตะโกนออกมาพร้อมกับชี้หน้าหลิงหยุน ในเมืองหลวงแห่งนี้มีเพียงกลุ่มคนชั้นล่างกลุ่มเล็กๆเท่านั้น ที่จะไม่รู้ว่าคฤหาสน์ที่อยู่ทางด้านทิศตะวันตกเฉียงใต้ของปักกิ่งหลังนี้เป็นคฤหาสน์ของตระกูลเฉิน อีกทั้งที่นี่ก็ยังเป็นเขตอิทธิพลของตระกูลเฉิน มีหรือที่ใครจะกล้าเข้ามาสร้างความวุ่นวายได้! แต่ยังไม่ทันที่ชายร่างใหญ่จะพูดจบดีเสียงเพียะ.. เพียะ.. เพียะ.. เพียะ.. ทั้งสีครั้งก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งบริเวณ จากนั้นหลิงหยุนก็ยกขาขึ้นเตะชายร่างใหญ่ซ้ำอีกครั้ง! เกาเฉินเฉินที่นั่งอยู่บนรถถึงกับแอบคิดอยู่ในใจว่าตราบใดที่เป็นคนตระกูลเฉิน หลิงหยุนไม่เคยคิดที่จะปราณีเลยแม้แต่น้อย ไม่ว่าจะต่อหน้าหรือลับหลังผู้คน! สีหน้าของหลิงหยุนเปลี่ยนเป็นเย็นชาและหันไปทางชายร่างใหญ่พร้อมกับพูดด้วยท่าทีสงบนิ่ง “ฉันจะถามอีกครั้ง..จะปล่อยให้รถของฉันผ่านไปได้หรือยัง ถ้ายัง.. ฉันจะจัดการให้พวกแกไปนอนกลิ้งกับพื้นแทน!” “เอ่อ..”ชายร่างใหญ่ถึงกับตกตะลึง และได้แต่อ้ำอึ้ง เขาเพิ่งจะรู้ตัวว่าเด็กหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาผู้นี้ไม่ใช่คนธรรมดาสามัญอย่างแน่นอน! นับว่ามันเองก็คาดเดาได้ถูกต้องเพราะคนธรรมดาคงจะไม่สามารถมองออกว่าพวกมันอยู่ในขั้นโฮ่วเทียน-7 แล้ว! แต่ในเสี้ยววินาทีนั้น..เสียงคลิ๊ก.. คลิ๊ก.. ก็ดังขึ้นไปทั่วทั้งบริเวณเช่นกัน และมันก็คือเสียงสับไกปืนของเหล่าตำรวจที่อยู่ในเหตุการณ์ เวลานี้ตำรวจทุกนายต่างก็เล็งปืนมาทางหลิงหยุน! -ถังเมิ่ง..นายอยู่บนรถ ไม่ต้องลงมา!- หลิงหยุนส่งกระแสจิตบอกถังเมิ่งแล้วจึงเดินเข้าไปหาตำรวจที่กำลังตรวจสอบเอกสารของถังเมิ่งอยู่ “เอกสารนั่นมีปัญหาอะไรงั้นรึคุณตำรวจ!”หลิงหยุนเข้าไปใกล้พร้อมกับร้องตะโกนถามเสียงดัง “เอ่อ..ไม่.. ไม่มีปัญหาอะไร!” ตำรวจจราจรลังเลเล็กน้อย ก่อนจะรีบตอบหลิงหยุนไปตามความจริง “ถ้าไม่มีอะไรก็คืนเอกสารนั่นมาแล้วปล่อยพวกเราไปได้แล้ว!” หลิงหยุนไม่เสียเวลาพล่ามไร้สาระอีก เขาสั่งตำรวจให้คือเอกสาร และปล่อยพวกเขาไปทันที “เอ่อ..”ตำรวจจราจรถึงกับอึ้งไป.. ปกติแล้วพวกเขารับคำสั่งโดยตรงจากผู้บังคับบัญชาของตนเองเท่านั้นและครั้งนี้พวกเขาก็ได้รับคำสั่งให้มาทำหน้าที่ตรวจรถราที่ผ่านไปผ่านมาหน้าคฤหาสน์ตระกูลเฉิน แต่เวลานี้ตระกูลเฉินกลับส่งคนของตนเองมากำกับดูแล และสร้างความวุ่นวายจนทำให้ทุกอย่างล่าช้าไปอย่างมาก อีกทั้งตอนนี้เจ้าของรถในที่เกิดเหตุก็ยังเร่งเร้าให้เขารีบปล่อยรถ ตำรวจเองก็ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดี เจ้าหน้าที่ตำรวจมองหลิงหยุนทีและหันไปมองชายร่างใหญ่ที่อยู่ข้างตนเองที ในใจก็ได้แต่คิดว่าวันนี้ช่างเป็นวันที่โชคร้ายมากจริงๆ “ปล่อยมันไปไม่ได้นะ!” ชายร่างใหญ่ลังเลเล็กน้อยก่อนจะร้องบอกเจ้าหน้าที่ตำรวจ และยกมือขึ้นชี้หน้าหลิงหยุน “เจ้าหนู..ฉันขอเตือนแกไว้ก่อน ตำรวจที่อยู่ที่นี่เป็นตำรวจจริง แล้วปืนในมือของพวกเขาก็เป็นของจริง ถ้าแกกล้าขัดขืนล่ะก็.. รับรองว่าตำรวจยิ่งแกจริงๆแน่!” หลิงหยุนฟังแล้วก็ได้แต่ถามกลับไปอย่างไม่แยแส“ยิงข้านี่นะ” จนถึงเวลานี้หลิงหยุนก็ยังไม่เห็นตำรวจเจ็ดแปดนายอยู่ในสายตาเลยแม้แต่นิดเดียว.. “แน่จริงก็ยิงเลยสิ!ฉันเองก็ไม่เชื่อว่าตำรวจจะกล้ายิง..” “ถ้าไม่เชื่อ..พวกแกก็ลองสั่งให้ตำรวจยิงฉันดูสิ!” หลิงหยุนยิ้มเล็กน้อยพร้อมกับคิดในใจว่าหากตำรวจคนใหนกล้ายิงปืนใส่เขาแล้วล่ะก็ รับรองได้เลยว่ามันจะไม่มีโอกาสได้ลืมตาขึ้นมาดูตะวันอีกครั้งแน่!หลิงหยุนหันไปมองตำรวจจราจรอีกครั้งดวงตาของเขาเป็นประกายขึ้นมาวูบหนึ่งขณะที่ร้องบอกเจ้าหน้าที่ตำรวจ“ผมให้เวลาพวกคุณอีกแค่ครึ่งนาทีถ้ายังไม่ปล่อยให้รถของพวกเราผ่านไปแล้วล่ะก็ อย่าหาว่าผมโหดร้ายก็แล้วกัน!”อีกไม่นานเครื่องของกงเสี่ยวลู่ก็จะลงจอดแล้วหลิงหยุนจึงไม่ต้องการเสียเวลาอยู่ที่นี่นานมากไปกว่านี้ชายร่างใหญ่คนหนึ่งที่ถูกหลิงหยุนจัดการจนลงไปนอนดิ้นขลุกขลักอยู่ที่พื้นกำลังพยายามที่จะดึงโทรศัพท์ออกมาโทรหาใครบางคนหลิงหยุนเพียงแค่แสยะยิ้มพร้อมกับเคลื่อนลมปราณส่งผ่านนิ้วชี้ไปที่กลางหลังของชายร่างใหญ่ทันที!และครั้งนี้ก็รุนแรงกว่าครั้งก่อนหน้านี้มากมือขวาของมันถึงกับสั่นเทิ้มจนต้องปล่อยโทรศัพท์ตกลงกระแทกกับพื้นทันทีทุกคนที่ได้เห็นเหตุการณ์ต่างก็พากันตกตะลึงและแววตาของพวกเขาล้วนเต็มไปด้วยความหวาดผวา คนขับรถคันอื่นที่พากันลงมามุงดูนั้น ก็ถึงกับถอยออกไปอย่างรวดเร็ว“ยังไม่ลุกขึ้นอีกงั้นรึไม่อายผู้คนหรือยังไงกัน?”หลิงหยุนร้องบอกและเมื่อสังเกตเห็นแววตาหวาดผวาของตำรวจจราจร เขาก็จงใจใช้มังกรพรางร่างที่รวดเร็วเคลื่อนที่กลับไปที่รถดังเดิม แล้วจึงร้องบอกตำรวจว่า..“ผมขอเตือนไว้ก่อน..ถ้าใครกล้ายิง ผมไม่รับรองความปลอดภัยของชีวิต!”หลิงหยุนพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือกก่อนจะเดินไปเปิดประตูรถขึ้นไปนั่ง แล้วร้องสั่งถังเมิ่งว่า“ไปกันได้แล้ว!”“พี่หยุน..นี่พี่ปราณีแล้วใช่มั๊ย”ถังเมิ่งพูดยิ้มๆ พร้อมกับหันไปชายร่างใหญ่หน้าโง่เหล่านั้น แล้วรีบขับรถแลนด์โรเวอร์ออกไปทันทีตอนที่อยู่จิงฉูถังเมิ่งเคยพบเห็นเรื่องแบบนี้ของหลิงหยุนมามากแล้วและรู้ว่าทุกครั้งที่หลิงหยุนลงมือ คนที่ได้พบเห็นก็จะต้องตกตะลึงแบบนี้ทั้งตำรวจที่มีอาวุธครบมือและคนของตระกูลเฉิน ต่างก็ทำได้เพียงแค่จ้องมองรถของหลิงหยุนที่กำลังแล่นออกไปด้วยความตกตะลึง“ใครกันน่ะ!ช่างกล้าจริงๆ!”“หมอนั่นแน่มาก!แต่ดูจากทะเบียนรถแล้วไม่ใช่รถที่ปักกิ่ง แต่กลับกล้ามาสร้างความปั่นป่วนที่นี่!”ชายร่างใหญ่ยืนกุมใบหน้าที่บวมเปล่งของตนเองอย่างไม่สนใจเลือดที่กำลังไหลกลบปากเขาจ้องมองรถของหลิงหยุนที่เคลื่อนออกไปพร้อมกับยกโทรศัพท์ขึ้นกดโทรออก“เจ้านาย..พบปัญหาแล้ว! มีรถคันหนึ่งข้างในมีเด็กสาวอยู่หนึ่งคน และเด็กหนุ่มอีกสองคน ตอนนี้พวกเราถูกหนึ่งในเด็กหนุ่มทำร้ายเพราะมันไม่ยอมให้ตรวจค้นรถ แล้วก็ไม่รู้ว่ากำลังภายในของมันอยู่ขั้นใหน แม้แต่เราสองคนก็ยังไม่สามารถรับมือกับมันได้เลย!”“รถคันนั้นกำลังมุ่งหน้าไปทางตะวันออกและเลขทะเบียนรถของมันก็คือ..”………ในเวลานั้นรถแลนด์โรเวอร์ของหลิงหยุนก็เลี้ยวออกไปทางด้านซ้ายและขับไปได้ไกลราวหนึ่งกิโลเมตรแล้ว“พี่หยุน..ที่นั่นอาจมีกล้องวงจรปิด แล้วก็อาจบันทึกภาพไว้หมดแล้ว..” ถังเมิ่งขับรถไปด้วยความเร็วสูง แต่ก็ไม่ลืมที่จะร้องเตือนหลิงหยุนและแน่นอนว่ากล้องวงจรปิดนั้นก็ได้บันทึกภาพการเคลื่อนไหว และทะเบียนรถของหลิงหยุนไว้ได้หมด..“อืมม..ฉันรู้!”หลิงหยุนโอบไหล่เกาเฉินเฉินพร้อมตอบกลับไปด้วยท่าทีสงบนิ่งเช่นเคยแต่ในใจกลับคิดว่าต่อไปเขาคงจะไม่สามารถขับรถคันนี้ไปใหนมาใหนในตอนกลางวันได้อีกแล้ว เพราะคงจะต้องถูกจับตามองอย่างแน่อนยุคสมัยนี้เทคโนโลยีก้าวหน้ามากไม่ว่าที่ใหนก็มีกล้องวงจรปิดอยู่เต็มไปหมด หากมีคนต้องการติดตามตัวเขา ก็เป็นเรื่องที่ง่ายนิดเดียวเวลานี้หลิงหยุนเองก็ยังไม่ได้ศึกษาเรียนรู้ระบบเทคโนโลยีชั้นสูงเหล่านี้อย่างจริงจังจึงไม่มีความรู้ที่จะป้องกันการตรวจจับจากเครื่องมือเหล่านี้วิธีเดียวที่เขาจะทำได้ในตอนนี้คือจัดการใช้เข็มซัดทำลายกล้องพวกนั้นทิ้งเสีย แต่วิธีนี้ก็ไม่เหมาะที่จะทำในเวลากลางวันแสกๆเช่นนี้ เพราะนั่นจะทำให้เกิดปัญหาตามมาอีกมากมายแต่ก่อนที่จะเดินทางมาปักกิ่งนั้นฉินตงเฉี่วยก็ได้เคยบอกกับหลิงหยุนว่า เมื่อมาถึงปักกิ่งให้เขาไปพบกับฉินเหว่ย..ฉิยเหว่ยเป็นคนของกลุ่มเทพอินทรีย์เขาเป็นคนที่เก่งในเรื่องเทคโนโลยีสมัยใหม่มาก หากหลิงหยุนได้รับคำแนะนำจากฉินเหว่ย หลิงหยุนก็จะใช้ชีวิตอยู่ในเมืองหลวงได้ง่ายขึ้นแต่หลิงหยุนเองก็มีวิธีอื่นอย่างเช่นการปลอมตัวเพียงแต่เขาขี้เกียจที่จะทำเท่านั้นเอง และสำหรับหมออมตะที่เก่งกาจอย่างหลิงหยุน ก็เป็นไม่ใช่เรื่องยากที่จะปรุงยา หรือใช้การเดินลมปราณ เพื่อเปลี่ยนแปลงโครงร่างของตนเองในการปลอมตัวไม่ถึงสิบนาที..รถแลนด์โรเวอร์ของหลิงหยุนก็เลี้ยวซ้ายไปตามป้ายจราจร และขับตรงไปทางทิศเหนือมุ่งหน้าสู่ท่าอากาศยานหนานหยวน..