บทที่ 789 -790

บทที่ 789 : ซุปเปอร์สตาร์! การแต่งกายที่แปลกประหลาดของคนทั้งเก้านั้นดึงดูดสายตาของผู้โดยสารมากมายในสนามบิน ทุกคนต่างก็พากันหันไปมองพร้อมกับชี้นิ้วไปทางกลุ่มคนเหล่านั้น และเริ่มซุบซิบกัน “ดูนั่นสิ..เขากำลังถ่ายหนังกัน!” “สงสัยจะรีบกันมาก..ถึงกับแต่งตัว ใส่วิกลงมาจากเครื่องเลย!” “จะมีละครจอมยุทธเรื่องใหม่หรือไงแต่ล่าสุดเรื่องจอมเทพกระบี่ก็เพิ่งถ่ายทำเสร็จไป และเริ่มออนแอร์แล้วด้วย!” “ไม่น่าจะใช่การถ่ายละคระนะ!ฉันแอบมองมาตั้งนานแล้ว คนพวกนั้นหน้าตาดูไม่เหมือนดาราเลย! แต่วันนี้ก็จะมีดารามาจริงๆด้วยล่ะ เพราะฉันเห็นแฟนคลับมารอรับกันเต็มสนามบินเลย!” “นั่นสิ..ฉันเองก็เห็นคนถือป้ายไฟมารอกันเต็มอีกเทอร์มินัลหนึ่งเลย” “จริงเหรอถ้างั้นฉันต้องรีบไปดูบ้างแล้ว!” แต่ระหว่างที่ผู้คนกำลังซุบซิบกันอยู่นั้นหลิงหยุนกลับกำลังนั่งกลั้นหายใจนิ่ง และจับจ้องอยู่ที่เด็กหนุ่มซึ่งกำลังเดินตรงเข้ามาทางเขา.. ‘ศัตรูของข้างั้นรึ’ ‘อีกยี่สิบก้าว..อีกสิบก้าว.. อีกแปดก้าว..’ เด็กหนุ่มผู้นั้นเดินเข้ามาใกล้หลิงหยุนมากขึ้นเรื่อยๆทั้งท่วงท่า และสีหน้าบ่งบอกว่าต้องการหาเรื่องเขาเต็มที่ สายตาเย็นชาของเด็กหนุ่มจ้องมองหลิงหยุนราวกับว่าพรัอมที่จะจู่โจมเขาได้ทุกเมื่อ.. แต่หลิงหยุนยังคงสงบนิ่งริมฝีปากของเขาแย้มยิ้มออกมาเพียงเล็กน้อย และมือยังคงโอบไหล่เกาเฉินเฉินไว้เช่นเดิม พร้อมกับแอบคิดอยู่ในใจว่า หากพวกมันไม่ยุ่งกับเขาก่อน เขาก็จะไม่ยุ่งกับพวกมัน แต่ถ้าพวกมันกล้าลงมือกับเขาในที่สาธารณะเช่นนี้ หลิงหยุนก็จะจัดการกับพวกมันเช่นกัน! แต่จู่ๆเสียงกระแอมก็ดังขึ้นจากด้านหลังของเด็กหนุ่ม และจิตหยั่งรู้ของหลิงหยุนก็จับภาพของชายชราคนหนึ่งในกลุ่มกำลังขยับปากไปมาได้ แต่ไม่สามารถอ่านออกว่าชายชราผู้นั้นกำลังพูดอะไร เด็กหนุ่มชะงักไปทันทีแล้วหันไปขยิบตาให้กับเกาเฉินเฉินที่นั่งอยู่ข้างหลิงหยุนพร้อมกับส่งยิ้มให้แต่ไม่พูดอะไร.. แต่เสียงของเด็กหนุ่มก็ดังขึ้นในหูของหลิงหยุน –สหาย..ดูเหมือนเจ้าจะไม่ธรรมดาเลยนี่ เจ้าอยู่ในขั้นใหนแล้วรึ- แต่หลิงหยุนกลับแสร้งทำเหมือนไม่ได้ยินอะไรและไม่ใส่ใจกับคำถามของเด็กหนุ่มนั่น เมื่อเด็กหนุ่มถูกหลิงหยุนเมินใส่และไม่แยแสเช่นนี้เขาก็ถึงกับโมโหจนหน้าดำหน้าแดง เด็กหนุ่มจ้องหน้าหลิงหยุนพร้อมกับส่งกระแสจิตบอกด้วยความอาฆาตแค้น “เจ้าหนู.. อย่าให้ข้าเจอเจ้าอีกครั้งก็แล้วกัน ไม่เช่นนั้นข้าต้องประมือกับเจ้าแน่!” หลิงหยุนกลับไม่สนใจและแสร้งเมินหน้าหน้าหนี แล้วหันไปมองผู้โดยสารคนอื่นๆที่เดินออกมาแทน “ฮึ่ม..!” เด็กหนุ่มเห็นว่าหลิงหยุนยังคงนิ่งเฉยไม่สนใจคำท้าทายของตนเองก็ยิ่งโมโหจนอยากจะกระโจนเข้าใส่หลิงหยุน แต่เพราะถูกห้ามไว้ จึงไม่กล้าขัดขืน และได้แต่ส่งเสียงคำรามออกมาอย่างไม่พอใจ ก่อนจะเดินกลับไปรวมกับคนอื่นๆอีกแปดคนในกลุ่ม แล้วทั้งหมดก็เดินออกจากสนามบินไปทันที “หลิงหยุน..เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ ฉันเห็นหมอนั่นเหมือนกำลังจะเดินตรงเข้ามาหาพวกเรา..” “ไม่มีอะไรหรอก..” หลิงหยุนตอบยิ้มๆพร้อมกับยกมือขึ้นลูบไหล่เกาเฉินเฉินเป็นการปลอบโยน “หลิงหยุน..เมื่อครู่นายได้ยินคนพูดกันมั๊ย เห็นว่าเดี๋ยวจะมีซุปตาร์มาลงที่สนามบินนี้ด้วยนะ นายอยากจะรอดูบ้างมั๊ยล่ะ?” เกาเฉินเฉินไม่รู้ว่าเกิดอะไรเมื่อครู่นี้เธอจึงสนใจกับเรื่องดาราดังที่กำลังจะลงเครื่องมามากกว่า และดาราดังที่กำลังจะลงเครื่องมานั้นก็ไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็นซุปเปอร์สตาร์สาวสวยที่กำลังโด่งดังที่สุดในนาทีนี้ และแทบไม่ต้องสาธยายถึงความสวยของเธอ เพราะไม่เช่นนั้นคงไม่ได้ขึ้นแท่นซุปเปอร์สตาร์อย่างแน่นอน! หลิงหยุนรีบปฏิเสธทันที“ซุปเปอร์สตาร์งั้นเหรอ ไม่ล่ะ.. เครื่องของครูกงลงเมื่อไหร่ รับครูแล้วพวกเราก็จะออกจากสนามบินทันที” เมื่อครู่ระหว่างทางที่มาท่าอากาศยานหนานหยวนนั้นตระกูลเฉินก็ได้สกัดรถของหลิงหยุนไว้ หากตระกูลเฉินส่งคนมาจับตัวเกาเฉินเฉินถึงสนามบิน หลิงหยุนก็คงเลี่ยงที่จะปะทะกับพวกมันไม่ได้ และถึงตอนนั้นก็จะยิ่งเป็นที่จับตามองของผู้คนมากมาย หลิงหยุนเอาแต่ฝึกฝนวิชาจึงไม่ค่อยได้ดูภาพยนตร์ หรือละครทีวี อีกทั้งตัวเขาเองก็ไม่ได้สนใจข่าวบันเทิงอะไรพวกนั้นด้วย ดังนั้นหลิงหยุนจึงไม่รู้จักซุปเปอร์สตาร์ที่เกาเฉินเฉินพูดถึงเลยแม้แต่น้อย แล้วก็ไม่ต้องการรู้ด้วย.. เมื่อเกาเฉินเฉินเห็นหลิงหยุนไม่สนใจที่จะอยู่ดูดาราเธอก็ได้แต่แอบผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็ยิ้มให้หลิงหยุน และไม่เซ้าซี้อะไรอีก “นี่พี่หยุน..เมื่อครู่ฉันเห็นใครไม่รู้แต่งตัวเหมือนตู้กู่โม่เลย พวกเขามากันทั้งหมดเก้าคน แล้วระหว่างที่เดินออกจากสนามบินก็ยังมองมาทางฉันด้วยนะ!” ถังเมิ่งวิ่งเลิกลั่กมาหาหลิงหยุนพร้อมกับร้องตะโกนบอกอย่างตื่นเต้นราวกับว่าได้ค้นพบโลกใบใหม่ก็ไม่ปาน.. “นายเห็นมั๊ยว่าคนพวกนั้นโดยสารรถอะไรออกไป”หลิงหยุนเริ่มสนใจกลุ่มคนประหลาดทั้งเก้ามากขึ้น จู่ๆก็มียอดฝีมือที่หาตัวจับได้ยากเช่นนี้มาที่ปักกิ่ง แสดงว่าคงต้องมีเรื่องใหญ่โตเกิดขึ้นอย่างแน่นอน! แต่ถ้าไม่ได้มีเหตุการณ์ใหญ่โตอย่างที่หลิงหยุนคาดคิดก็ย่อมหมายความว่ามีคนเชิญยอดฝีมือเหล่านี้มาที่ปักกิ่งเพื่อช่วยงานนั่นเอง.. “เห็นสิ..พอคนพวกนั้นเดินออกจากสนามบิน ก็มีรสบัสหรูหรามารอรับเลย” “แล้วนายจำทะเบียนรถได้มั๊ย”หลิงหยุนถามต่อทันที“ทะเบียนรถงั้นเหรอ!”ถังเมิ่งพึมพำออกมาพร้อมกับทำสีหน้าครุ่นคิดแต่แล้วก็ยกมือขึ้นเกาศรีษะ ถอนหายใจแล้วตอบกลับไปว่า“ดูเหมือนรถนั่นจะไม่มีป้ายทะเบียน..”“อะไรนะไม่มีป้ายทะเบียนงั้นเหรอ? เป็นไปได้ยังไงกัน?!” หลิงหยุนถึงกับงุนงงเกาเฉินเฉินที่กำลังฟังอยู่ก็รู้สึกผิดปกติเช่นกันใบหน้างดงามเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันที พร้อมกับถามถังเมิ่งย้ำอีกครั้ง“ถังเมิ่ง..นี่นายแน่ใจนะว่ารถคันนั้นไม่มีป้ายทะเบียนจริงๆ!”ถังเมิ่งเองก็คาดไม่ถึงว่าหลิงหยุนกับเกาเฉินเฉินจะสนใจคนทั้งเก้ามากขนาดนี้เขาจึงตอบกลับไปว่า“เอาจริงๆฉันก็ไม่ได้สนใจดูป้ายทะเบียนรถเท่าไหร่ เพราะมัวแต่สนใจอยู่กับทรงผมแล้วก็การแต่งตัวของพวกเขามากกว่า..”“ห๊ะ..ไม่แน่ใจงั้นเหรอ”เกาเฉินเฉินมองถังเมิ่งด้วยความหงุดหงิดจากนั้นจึงหันไปบอกกับหลิงหยุนว่า “ เป็นไปได้.. ในปักกิ่งรถบางคันก็ไม่ต้องมีป้ายทะเบียนด้วยซ้ำ เพียงแค่อาศัยเครดิตของใครบางคน ก็สามารถวิ่งไปได้ทั่วเมืองแล้ว..”“อย่างคนพวกนั้นไงล่ะ..ดูเหมือนคนพวกนั้นน่าจะเป็นยอดฝีมือของตระกูลใดตระกูลหนึ่งในหกตระกูลใหญ่อย่างแน่นอน!”แม้ตระกูลเกาจะเป็นหนึ่งในเจ็ดตระกูลใหญ่แต่เกาเฉินเฉินก็มั่นใจว่ายอดฝีมือทั้งเก้าคนนี้ไม่ใช่คนของตระกูลเกา เธอจึงเพ่งเล็งไปยังหกตระกูลที่เหลือ..หลิงหยุนเองก็คิดเช่นนั้นและยิ่งได้ฟังความเห็นของเกาเฉินเฉิน เขาก็ยิ่งมั่นใจมากยิ่งขึ้น เพียงแต่ไม่รู้ว่าเป็นคนของตระกูลใหนเท่านั้นเองแต่ก็มั่นใจว่าต้องไม่ใช่คนของตระกูลเกาและตระกูลหลิงอย่างแน่นอน!“นี่พี่หยุน..เฉินเฉิน.. เมื่อครู่ฉันเห็นมีเด็กนักเรียนถือป้ายไฟมากันด้วย ไฟลท์นี้มีซุปตาร์ด้วยเหรอ โชคดีจัง.. จะได้ชื่นชมเป็นอาหารตา!”ถังเมิ่งเปลี่ยนเรื่องและร้องบอกทั้งสองคนด้วยความตื่นเต้น..“อาหารตางั้นเหรอเชิญนายดูไปคนเดียวเถอะ!” หลิงหยุนจ้องมองแววตาที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นของถังเมิ่งพร้อมกับพูดอย่างไม่ใส่ใจเกาเฉินเฉินก็ช่วยเสริมต่อว่า“เสียใจด้วย.. ซุปเปอร์สตาร์ที่นายรอดูไม่ได้ลงที่เทอร์มินัลนี้ ถ้านายอยากจะดู ก็เชิญไปคนเดียวเถอะ! แต่ถ้าครูกงมาถึง แล้วพวกฉันหนีไปก่อนก็อย่ามาว่ากันล่ะ!”เวลานี้รอบกายหลิงหยุนมีสาวงามอยู่มากมายแล้วหลังจากที่ใคร่ครวญอย่างละเอีดรอบครอบ เกาเฉินเฉินก็ไม่อยากให้หลิงหยุนไปดูซุปเปอร์สตาร์สาวสวยเช่นกัน..เธอไม่ได้กลัวว่าหลิงหยุนจะไปตกหลุมรักซุปเปอร์สตาร์สาวแต่กลับกลัวว่าดาราสาวที่โด่งดังจะเป็นฝ่ายมาตกหลุมรักหลิงหยุนต่างหาก! และหากเป็นเช่นนั้นจริงๆ คงจะเป็นปัญหาใหญ่สำหรับเธอแน่..แต่หากเกาเฉินเฉินได้รู้ว่าครูประจำชั้นคนสวยของเธอที่กำลังจะมาถึงนั้นต่อไปในวันข้างหน้าจะกลายมาเป็นผู้หญิงของหลิงหยุนอีกหนึ่งคนแล้วล่ะก็ เธอจะรู้สึกอย่างไรนะ“แหม..ฉันก็พูดไปแบบนั้นเอง เรื่องของพี่หยุนก็ต้องสำคัญกว่าเรื่องอื่นอยู่แล้ว!”ถังเมิ่งตอบเกาเฉินเฉินและไม่กล้าพูดถึงเรื่องนี้อีก แล้วรีบบอกเรื่องของฉางหลิงแทน“เฉินเฉิน..ฉางหลิงกำลังจะมาปักกิ่ง ตอนนี้เธออยู่บนเครื่องแล้ว อีกสองชั่วโมงก็คงจะมาถึงสนามบินปักกิ่งแล้วล่ะ…”เกาเฉินเฉินได้ยินชื่อฉางหลิงก็ตื่นเต้นดีใจจนลืมเรื่องซุปเปอร์สตาร์สาวไปทันที..“จริงเหรอฉางหลิงกำลังมาที่นี่จริงๆเหรอ?”ถังเมิ่งพยักหน้า“จริงสิ! ฉางหลิงเพิ่งจะโทรบอกฉัน แล้วเครื่องก็น่าจะถึงสนามบินปักกิ่งประมาณบ่ายโมงตรง..”เมื่อเกาเฉินเฉินได้ยินว่าเพื่อนสนิทกำลังจะมาปักกิ่งเธอก็ตื่นเต้นดีใจอย่างมากและรีบกอดแขนหลิงหยุนพร้อมกับพูดขึ้นว่า“หลิงหยุน..พวกเรารับครูกงเสร็จแล้ว ก็ไปรับฉางหลิงที่สนามบินปักกิ่งนะ แล้วค่อยไปกินข้าวเที่ยงพร้อมหน้าพร้อมตากัน!”หลิงหยุนเห็นเกาเฉินเฉินมีท่าทีกระตือรือร้นเช่นนี้เขาจึงตอบกลับไปยิ้มๆ “ได้สิ! ทำตามที่คุณบอก!”ถังเมิ่งทำท่าทางคล้ายจะพูดอะไรสักอย่างกับหลิงหยุนแต่แล้วสนามบินก็ประกาศไฟลท์ที่จะลงต่อไปและแล้วกงเสียวลู่ก็มาถึง!สิ้นเสียงประกาศไม่นานนักผู้โดยสารมากมายก็พากันเดินออกมาตามทางออก ถังเมิ่งกับเกาเฉินเฉินได้แต่ยืนเขย่งเพื่อส่องหาร่างของกงเสี่ยวลู่ส่วนหลิงหยุนไม่จำเป็นต้องทำอะไรลำบากเช่นนั้นเขาเพียงแค่เปิดจิตหยั่งรู้ออกสำรวจก่อนหน้านี้ ก็สามารถจับภาพเรือนร่างที่สวยงามของกงเสี่ยวลู่ได้แล้วกงเสี่ยวลู่สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวและผูกปลายเสื้อไว้ที่เอว เน้นให้เห็นหน้าอกใหญ่โตในแบบผู้ใหญ่ของเธอให้เห็นชัดเจนมากยิ่งขึ้น และยิ่งเน้นส่วนบนมากเท่าไหร่ ก็ดูเหมือนหน้าอกใหญ่โตนั้นพร้อมที่จะพุ่งออกจากเสื้อได้ทุกเวลากงเสี่ยวลู่สวมกระโปรงเหมือนเช่นทุกครั้งแต่ครั้งนี้ไม่ใช่กระโปรงสีดำอีกแล้ว แต่เป็นสีแดงพร้อมด้วยถุงน่องสีสันสดใส และรองเท้าส้นสูง ผมยาวสยายที่มันวาวราวกับน้ำตกนั้นก็น่ามองสีหน้าของกงเสี่ยวลู่ดูเปลี่ยนไปอย่างมากไม่มีความเคร่งเครียดเหมือนเช่นเคยอีก คิ้วก็ไม่ขมวดเข้าหากันเหมือนทุกครั้ง ทำให้ความสวย และรูปร่างที่สง่างามนั้นดึงดูดสายตาของผู้คนได้มากและทันทีที่เดินออกมาสายตาของกงเสี่ยวลู่ก็กวาดหาคนที่ตนเองต้องการพบมากที่สุด..และคนคนนั้นก็คือหลิงหยุน!กงเสี่ยวลู่มองเห็นหลิงหยุนแล้วใบหน้าของเธอก็แดงและร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไม่สามารถอธิบายได้..หลังจากที่จบการศึกษาไปแล้วความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปบ้างเล็กน้อย