บทที่ 791 -792

บทที่ 791 : กระจ่าง! ไม่เพียงเหลือแค่หนึ่งคะแนนจะได้คะแนนเต็มแต่ยังมีคะแนนสูงเป็นอันดับหนึ่งของมณฑลเจียงหนานด้วย! และแทบไม่ต้องสงสัย..นั่นคือผลการสอบของหลิงหยุนซึ่งหลี่เทียนขโมยไปเป็นผลงานของตนเอง! ทั้งหลิงหยุนและถังเมิ่งเพียงแค่ได้ฟังกงเสี่ยวลู่พูด ก็เข้าใจทุกอย่างได้ในทันที แล้วทั้งสองคนก็ถึงกับหัวเราะกันจนน้ำหูน้ำตาไหล “นี่ถังเมิ่ง..นายขับรถให้มันดีๆหน่อยสิ! แล้วพวกนายสองคนเป็นอะไรกัน จู่ๆก็หัวเราะออกมาอย่างกับคนบ้าแบบนั้น?!” เกาเฉินเฉินเห็นถังเมิ่งขับรถแทบไม่มองถนนก็รีบร้องตะโกนแทรกเสียงหัวเราะของทั้งคู่ขึ้นมาทันที.. “หลิงหยุน..มีอะไรเหรอ” กงเสี่ยวลู่ถามด้วยความแปลกใจ หลิงหยุนยังคงไม่สามารถหยุดหัวเราะได้เขาต้องใช้เวลากลั้นหัวเราะอยู่นานกว่าจะสามารถสงบสติอารมณ์ และตอบกงเสี่ยวลู่ได้ “ครูกงครับ..ครูยังไม่รู้อะไร หลี่เทียนมันขี้โกง.. คะแนนสูงสุดในมณฑลเจียงหนานนั่นก็ไม่ใช่ของมัน.. ฮ่า.. ฮ่า..” หลิงหยุนได้แต่คิดว่าหลี่เทียนช่างโง่สิ้นดีที่กล้าขโมยผลสอบของเขาไปเป็นของตัวเอง แต่ที่มันกล้าทำเช่นนั้น ก็คงเพราะคิดว่ามีคนใหญ่คนโตสนับสนุนอยู่เบื้องหลังนั่นเอง “ขี้โกงงั้นเหรอนี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” กงเสี่ยวลู่ถามขึ้นอีกครั้งด้วยความงุนงง หลิงหยุนยิ้มและตอบกลับไปทันที“หลี่เทียนมันไม่ได้เข้าสอบน่ะสิ!” หลิงหยุนอุตส่าห์ตั้งใจและเตรียมตัวมาอย่างดีเพื่อการสอบเอนทรานซ์ครั้งนี้แต่กลับกลายเป็นว่าได้ศูนย์ทุกวิชา ส่วนหลี่เทียนที่ไม่ได้เข้าสอบ กลับได้คะแนนสูงสุดในสายศิลป์ของมณฑลเจียงหนาน! แบบนี้ไม่เรียกว่าขี้โกงแล้วจะให้เรียกว่าอะไรเล่า “ห๊ะ..อะไรนะ!” “หลี่เทียนไม่ได้เข้าสอบเอนทรานซ์งั้นเหรอนี่เธอแน่ใจนะ?!” เกาเฉินเฉินกับกงเสี่ยวลู่ต่างก็ร้องอุทานออกมาพร้อมกันอย่างตกใจและหากไม่ใช่เพราะกำลังนั่งอยู่ในรถ กงเสี่ยวลู่คงต้องกระโดดลุกขึ้นตัวลอยไปแล้ว.. หลิงหยุนหันหลังไปหากงเสี่ยวลู่กับเกาเฉินเฉินพร้อมกับพูดขึ้นว่า“ไม่ต้องตื่นเต้นตกใจขนาดนั้น..” หลิงหยุนหยุดยิ้มเล็กน้อยก่อนจะพูดต่ออย่างมั่นใจ “ผมต้องแน่ใจอยู่แล้ว!เพราะผมกับหลี่เทียนรวมทั้งฉีเสี่ยวชิงได้สอบห้องเดียวกัน!” “ไม่เพียงแค่ผมเท่านั้นนะ..แต่นักเรียนจากโรงเรียนมัธยมจิงฉูหลายคนก็สอบห้องเดียวกับผมอีกหลายคน ทุกคนต่างก็เป็นพยานในเรื่องนี้ได้!” ดวงตาทั้งสองข้างของหลิงหยุนเป็นประกายขึ้นมาทันทีระหว่างนั้นวิธีการมากมายที่จะใช้จัดการแก้ปัญหาเรื่องนี้ก็ผุดขึ้นมาในหัวของเขามากมาย กงเสี่ยวลู่ได้ฟังถึงกับตกใจสุดขีด!หลังจากครุ่นคิดครู่หนึ่งจึงร้องถามขึ้นมาอย่างตื่นเต้น “ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่าคะแนนของหลี่เทียนก็ต้องเป็นผลสอบของเธอใช่มั๊ย!” กงเสี่ยวลู่ไม่คลางแคลงใจเลยแม้แต่น้อยเพราะเธอรู้จักความสามารถและศักยภาพของหลิงหยุนดี ก่อนหน้าที่จะมีการสอบเอนทรานซ์นั้น กงเสี่ยวลู่ได้มอบหมายให้ครูในแต่ละวิชาจัดทำข้อสอบที่ยากที่สุดให้หลิงหยุนทดลองทำ และผลปรากฏว่าคะแนนของหลิงหยุนนั้นออกมาดีเยี่ยมทุกวิชา! แม้กระทั่งเรียงความทั้งภาษาจีนและภาษาอังกฤษหลิงหยุนก็สามารถเขียนออกมาได้ดีเยี่ยม ส่วนเรียงความภาษาจีนนั้นเขาก็สามารถเขียนออกมาได้มากกว่าแปดร้อยตัวอักษรเลยทีเดียว.. อย่าลืมว่าหลิงหยุนนั้นเป็นถึงปรมาจารย์ในการสร้างค่ายกล! การเขียนเรียงความนั้นก็ไม่ต่างจากการสร้างค่ายกล..แต่ละตัวอักษรที่หลิงหยุนจรดปลายปากกาลงไปนั้น ล้วนแล้วแต่ใช้วิธีการเดียวกันกับการสร้างค่ายกล หากผู้ใดได้อ่านเรียงความที่เขียนด้วยลายมือของหลิงหยุน ก็จะต้องเคลิบเคลิ้มไปกับตัวอักษรที่งดงามอย่างยากที่จะถอนตัว.. ครูที่ทำหน้าที่ตรวจข้อสอบวิชานี้ระหว่างที่อ่านเรียงความที่เขียนโดยหลิงหยุนนั้น ก็ถึงกับตื่นตาตื่นใจราวกับได้ดูภาพวาดที่แสนงดงาม.. และหลิงหยุนก็เป็นคนเฉลียวฉลาดและเจ้าเล่ห์ มีหรือที่เขาจะไม่ใช้ประโยชน์จากความสามารถพิเศษนี้กับเรียงความของตนเอง หลิงหยุนมั่นใจว่าใครก็ตามที่ได้อ่านเรียงความที่เขาเขียนแล้วล่ะก็จะต้องตกตะลึงในตัวอักษรที่งดงามดั่งภาพวาดของเขา และหลังจากได้อ่านก็จะเกิดความรู้สึกเสน่หาขึ้นในใจเป็นพิเศษ และความเสน่หานี้ก็จะนำพาให้ครูผู้ตรวจมอบคะแนนที่สูงที่สุดให้กับเขาอย่างแน่นอนหรืออาจจะให้คะแนนเต็มด้วยซ้ำไป! เช่นเดียวกันกับวิชาที่ต้องเขียนวิเคราะห์อย่างประวัติศาสตร์และการเมือง.. และคนที่จะสามารถเอาชนะฉีเสี่ยวชิงได้ด้วยคะแนนที่เชือดเฉือนนั้นก็คงจะเป็นใครอื่นไปไม่ได้นอกจากลูกศิษย์ที่เก่งกาจของกงเสี่ยวลู่.. หลิงหยุน! “นี่ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปได้หรือเป็นไปไม่ได้ แต่มันเป็นเรื่องธรรมดา!” หลิงหยุนยืนยันกับหญิงสาวทั้งสองคนอีกครั้ง“หมอนั่นสอบห้องเดียวกับผมจริงๆ! และแทบไม่ต้องสอบสวนอะไร ผมอยากรู้เพียงแค่ว่าพวกมันเปลี่ยนชื่อในกระดาษข้อสอบของผมตอนใหนเท่านั้น”การที่ผู้อำนวยการฝ่ายการศึกษาประจำมณฑลเจียงหนานจะสั่งให้ผู้อำนวยการสำนักงานการศึกษาประจำเมืองจิงฉูทำเรื่องอะไรแบบนี้ นับว่าเป็นเรื่องที่ง่ายยิ่งกว่าปลอกกล้วยเข้าปากเสียอีก!“แต่..สถานที่ที่เก็บกระดาษข้อสอบในการสอบเอนทรานซ์ก็มีมาตรการป้องกันอย่างเข้มงวด พวกเขาจะทำได้ยังไงกัน แล้วเรื่องนี้ก็เป็นความผิดอาญาเชียวนะ!”กงเสี่ยวลู่ร้องถามออกมาอย่างตกใจและรู้สึกงุนงงสับสนราวกับว่าโลกกำลังจะแตก!ถังเมิ่งตอบยิ้มๆ“ครูกงครับ.. ครูคงยังไม่รู้ว่าลุงของหลี่เทียนก็คือผู้อำนวยการฝ่ายการศึกษาประจำมณฑลเจียงหนานคนปัจจุบัน..”“ห๊ะ..อะไรนะ! หลี่.. หลี่จิ่วเจียงนี่นะ?!” กงเสี่ยวลู่ร้องออกมาอย่างตกใจพร้อมกับยกมือขึ้นปิดปากตนเองไว้“ไม่เพียงแค่หลี่จิ่วเจียงเท่านั้นนะครับแต่ยังมีผู้อำนวยการสำนักงานการศึกษาประจำจิงฉู – หลู่กวนหวังอีกคนที่ร่วมมือด้วย!”ถังเมิ่งต้องเล่าย้อนไปตั้งแต่เรื่องการเดิมพันร้อยล้านระหว่างเสียเจิ้นเหยินกู่หยุนฟะ และหลิงหยุน ตามด้วยเรื่องของจิวเฟิ่งหัวซึ่งเป็นน้องสะใภ้ของหลู่กวนหวัง ที่ได้ถูกหลิงหยุนเปิดโปงความลับจนต้องถูกขับออกจากการเป็นครู แล้วก็เรื่องของหลี่เทียน..ทั้งกงเสี่ยวลู่และเกาเฉินเฉินต่างก็นั่งฟังด้วยความตื่นเต้น..ถังเมิ่งต้องใช้เวลาเล่าเรื่องทั้งหมดนานกว่าสิบนาทีจากนั้นจึงถามกงเสี่ยวลู่ว่า “เรื่องทั้งหมดก็เป็นแบบนี้ล่ะ ตอนนี้ครูคงจะเข้าใจเรื่องราวทุกอย่างแล้วใช่มั๊ยครับ”กงเสี่ยวลู่ถึงกับอึ้งไปก่อนที่จะพึมพำออกมา“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้เอง.. เรื่องนี้ครูเองก็เป็นต้นเหตุด้วยเหมือนกัน..”หากไม่ใช่เพราะเธอ..หลิงหยุนก็คงจะไม่ไปยุ่งเรื่องส่วนตัวของหวังเว่ยเฉิงกับจิวเฟิ่งหัว จนต้องมีปัญหากับหลู่กวนหวัง แล้วก็หลู่เจิ้งเทียนหลิงหยุนสังเกตเห็นใบหน้าเคร่งเครียดของกงเสี่ยวลู่ที่ดูเหมือนกำลังตำหนิตัวเองเขาจึงรีบพูดขึ้นว่า..“ครูอย่าคิดมากไปเลยครับ!เรื่องทั้งหมดเกิดจากตัวผมเอง เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าคนพวกนี้จะเหลี่ยมจัดถึงกับร่วมมือกันทำให้ผลคะแนนสอบเอนทรานซ์ของผมออกมาเป็นแบบนี้..”จากนั้นแววตาของหลิงหยุนก็เปลี่ยนเป็นเย็นชาพร้อมกับยิ้มออกมาอย่างน่ากลัว“แต่ก็ดี..ผมจะได้จัดการคิดบัญชีใหม่กับบัญชีเก่ารวบยอดเลยทีเดียว..”ในเมื่อทุกอย่างกระจ่างชัดออกมาเป็นเช่นนี้แล้วก็ได้เวลาที่หลิงหยุนจะต้องจัดการทุกอย่างเสียที!ทันทีที่หลิงหยุนพูดจบโทรศัพท์มือถือของถังเมิ่งก็ดังขึ้นพอดี เขายกขึ้นดูแล้วร้องบอกหลิงหยุนว่า“พี่หยุน..ลุงซ่งโทรมาจะรับมั๊ย”แน่นอนว่าต้องเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับเดิมพันหนึ่งร้อยล้านเวลานี้เสียเจิ้นหยินรู้แล้วว่าหลิงหยุนได้คะแนนสอบเอนทรานซ์เป็นศูนย์ ทั้งคู่ต่างก็ส่งคนมาขอให้ซ่งเจิ้งหยางมอบเงินเดิมพันทั้งหมดให้กับพวกมันหลิงหยุนพึมพำขึ้นว่า“ดูเหมือนว่าพวกมันสองคนจะโผล่หัวออกมาได้แล้วสินะ! สองคนนั่นคงอยากจะได้เนื้อชิ้นใหญ่นี้มากจนถึงกับยอมปรากฏตัว ดูท่าพวกมันคงจะยังไม่ยอมแพ้ง่ายๆสินะ!”ถังเมิ่งขมวดคิ้วพร้อมกับหันไปถามหลิงหยุน.. “พี่หยุน..พวกเราจะทำยังไงดี”ถังเมิ่งถามพร้อมกับยกนิ้วชูขึ้นมาหนึ่งนิ้วเป็นการส่งสัญญาณถามหลิงหยุนว่าจะยอมยกเงินหนึ่งร้อยล้านให้สองคนนั่นไปง่ายๆแบบนี้อย่างนั้นหรือหลิงหยุนส่ายหน้ายิ้มๆเขายื่นมือไปคว้าโทรศัพท์มือถือมาจากถังเมิ่ง และกดรับสายของซ่งเจิ้งหยางทันที“ลุงซ่ง..นี่หลิงหยุนพูดครับ!”ทันทีที่ได้ยินเสียงของหลิงหยุนซ่งเจิ้งหยางก็ถึงกับตื่นเต้น และรีบกระซิบกระซาบบางอย่างกับหลิงหยุนสองสามคำ หลิงหยุนจึงรีบตอบกลับไปว่า“ลุงซ่ง..ลุงไม่ต้องกังวลใจไป! ตอนนี้คนที่จะมาเอาเงินก็อยู่ต่อหน้าลุงแล้ว ลุงหยิบสัญญาเดิมพันขึ้นมาอ่านให้พวกเขาฟัง ผมรับรองว่าพวกเขาจะไม่มีทางเอาเงินกลับไปได้แน่!”“ห๊ะนี่หมายความว่ายังไงกัน?!”ซ่งเจิ้งหยางร้องถามออกมาด้วยความประหลาดใจในเมื่อคะแนนสอบเอนทรานซ์ของหลิงหยุนเป็นศูนย์ ย่อมไม่สามารถเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยหยานจิงได้ตามที่เดิมพันไว้อย่างแน่นอน แล้วเหตุใดอีกฝ่ายจึงจะเอาเงินเดิมพันกลับไปไม่ได้“หรือว่าเธอได้เตรียมตัวไว้ก่อนล่วงหน้าแล้วงั้นเหรอ!”หลิงหยุนตอบกลับอย่างอารมณ์ดี“ลุงซ่ง.. ถ้าผมจำไม่ผิด ในสัญญาเดิมพันได้ระบุไว้ว่า หลังจากสิ้นสุดการประกาศผลอย่างเป็นทางการระยะหนึ่งแล้ว การเดิมพันจึงจะถือว่าเป็นอันสิ้นสุด”“ตอนนี้ผลการสอบเอนทรานซ์ก็เพิ่งจะประกาศออกมาดูเหมือนพวกมันจะรีบร้อนเกินไป!”ในการร่างสัญญาเดิมพันครั้งนั้นทั้งสองฝ่ายก็ได้เห็นตรงกันว่าเงินเดิมพันหนึ่งร้อยล้านจะส่งมอบให้กับผู้ที่เป็นฝ่ายชนะหลังจากที่มหาวิทยาลัยหยานจิงเปิดรับนักศึกษาที่สอบเข้าได้แล้วอย่างเป็นทางการเท่านั้นซ่งเจิ้งหยางทั้งตื่นเต้นและดีใจอย่างมากแต่ก็อดที่จะถามหลิงหยุนไม่ได้ “หลิงหยุน.. แต่คะแนนสอบของเธอเป็นศูนย์นี่ แล้วจะเข้ามหาวิทยาลัยหยานจิงได้ยังไง!”หลิงหยุนหัวเราะแล้วตอบกลับไปว่า“แล้วทำไมคนที่สอบได้ศูนย์คะแนนจะเข้ามหาวิทยาลัยหยานจิงไม่ได้ล่ะครับ”บทที่ 792 : คิดบัญชี!ซ่งเจิ้งหยางได้ฟังคำพูดที่แสนจะโอหังของหลิงหยุนก็ได้แต่อึ้ง..