บทที่ 795-796

บทที่ 795 : เปิดเผย! หากจะอธิบายรูปลักษณ์ของเหลียงเฟิงอี้ด้วยคำเพียงหนึ่งคำก็เห็นจะไม่มีคำใหนเหมาะสมเท่ากับคำว่า.. มีเสน่ห์! แต่นั่นก็ไม่ใช่คุณลักษณะของเหลียงเฟิงอี้เพียงผู้เดียวเท่านั้นความมีเสน่ห์นี้ยังเป็นคุณลักษณะของพี่สาวอย่างเหลียงเฟิ่งจินอีกด้วย.. แต่เสน่ห์ของทั้งคู่นั้นก็มีความแตกต่างกันอยู่บ้างเหลียงเฟิ่งจินนั้นเป็นนักเปียโนของคณะดนตรีประจำมณฑล เสน่ห์ของเธอจึงอยู่ที่ความสง่าเรียบหรูที่ผู้คนทำได้แค่มอง แต่ไม่อาจเข้าใกล้ได้.. ส่วนเหลียงเฟิงอี้นั้นเป็นศัลยแพทย์ของโรงพยาบาลประจำมณฑลเสน่ห์ของเธอจึงเกิดจากความเป็นมิตรที่ไม่ต่างจากแม่เหล็กแรงสูงที่ดึงดูดผู้คนรอบตัวได้อย่างง่ายดาย.. ช่วงแขนที่ขาวราวหิมะและนิ้วมือเรียวยาวสวยงามของทั้งคู่นั้น หากหญิงสาวทั้งสองคนเปลี่ยนจากอาชีพที่ทำอยู่นั้นมาเป็นนางแบบมือแล้วล่ะก็ รายได้ของคนทั้งคู่คงต้องสูงกว่านางแบบมือทั่วไปอย่างแน่นอน วันนี้เหลียงเฟิงอี้ได้เปลี่ยนทรงผมจากที่เคยเกล้ามวยดูสวยสง่าแบบผู้ใหญ่มาเป็นปล่อยผมยาวสยายประบ่า ทำให้ดูสวยงามและดึงดูดสายตาชายหนุ่มน้อยใหญ่ที่อยู่ภายในสนามบินเป็นอย่างมาก เหลียงเฟิงอี้สวมชุดกระโปรงแซกแขนกุดสีแดงเพลิงสั้นแนบลำตัวเผยให้เห็นส่วนโค้งส่วนเว้า ต้นแขน และเรียวขาที่งดงาม หลิงหยุนจ้องมองเรือนร่างที่เย้ายวนของเหลียงเฟิงอี้พร้อมกับเลือดในกายที่พลุ่งพล่านและต้องใช้ความอดทนอดกลั้นอย่างสูงที่จะไม่ใช้เนตรหยิน-หยางสำรวจเรื่องร่างของเธอ เอื๊อก.. ในเวลาเดียวกันนั้นเองเสียงกลืนน้ำลายอึกใหญ่ก็ดังขึ้นข้างๆตัวหลิงหยุน เขาจึงใช้จิตหยั่งรู้สำรวจดูทันที และพบว่าถังเมิ่งกำลังยืนตัวแข็งพร้อมกับลูกกระเดือกในลำคอกำลังขยับขึ้นลงไม่หยุด เลือดกำเดาแทบไหลพุ่งออกจากจมูก “โอ๊ย..ใครเตะก้นฉัน!” ถังเมิ่งร้องออกมาอย่างเจ็บปวด และรีบยกมือปิดก้นตัวเองทันที “เฉินเฉิน..” “ฉางหลิง..” ฉางหลิงร้องเรียกเกาเฉินเฉินพร้อมกับวิ่งตรงเข้าไปหาเธอทันทีและเวลานี้เพื่อนสนิททั้งสองคนต่างก็กอดกันกลมอยู่กลางสนามบิน.. “เฉินเฉิน..ฉันเป็นห่วงเธอแทบตายแน่ะ!” “ฉางหลิง..ฉันเองก็คิดถึงเธอมากเหมือนกัน!” เกาเฉินเฉินกอดกันแน่นพร้อมกับกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจต่างฝ่ายต่างก็ระบายความรู้สึกคิดถึงกันอย่างมีความสุข.. “ครูกง..” หลังจากที่เพื่อนสนิทกอดกันจนหายคิดถึงแล้วฉางหลิงก็ปล่อยมือจากเกาเฉินเฉิน และวิ่งเข้าไปหาอ้อมแขนที่อบอุ่นของกงเสี่ยวลู่ “ฉางหลิง..ครูขอแสดงความยินดีด้วย! เธอทำคะแนนสอบเอนทรานซ์ได้ดีมากทีเดียว ในที่สุดเธอก็สามารถเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยที่ตั้งใจได้แล้วสินะ!” กงเสี่ยวลู่ยิ้มพร้อมกับพูดให้กำลังใจฉางหลิง.. หลิงหยุนได้แต่ยืนนิ่งพูดไม่ออกเมื่อเห็นฉางหลิงโผเข้าสู่อ้อมกอดของกงเสี่ยวลู่โดยไม่สนใจตนเอง.. แต่ระหว่างนั้นทั้งฉางหลิงและเกาเฉินเฉินที่ยืนกอดกงเสี่ยวลู่พร้อมกับเอียงศรีษะซบไหล่เธออยู่นั้น ต่างก็จ้องมองหลิงหยุนด้วยแววตาลึกซึ้ง “สวัสดีจ้าเฉินเฉิน..” เหลียงเฟิงอี้ที่เดินโปรยยิ้มออกมาพร้อมฉางหลิงนั้นเอ่ยทักทายเกาเฉินเฉินโดยไม่สนใจหลิงหยุนกับถังเมิ่งเลยแม้แต่น้อย “สวัสดีค่ะคุณน้า!” ทั้งเกาเฉินเฉินและฉางหลิงต่างก็เป็นเพื่อนสนิทกันมานานถึงสามปีเกาเฉินเฉินจึงดูสนิทสนมกับเหลียงเฟิงอี้มากพอควร จากนั้นเหลียงเฟิงอี้ก็หันไปทักทายกงเสี่ยวลู่ที่ยืนอยู่..หญิงสาวทั้งสองคนต่างก็จ้องมองกันและกันด้วยแววตาชื่นชม.. “วันนี้ครูกงสวยมากเลยทีเดียว..” “คุณหมอเหลียงก็สวยมากเหมือนกันค่ะ..” ทั้งคู่ต่างก็เคยพบเจอกันในวันเปิดคลินิกของหลิงหยุนมาก่อนแล้วหลังจากจับมือทักทายกับกงเสี่ยวลู่แล้ว ในที่สุดเหลียงเฟิงอี้ก็หันไปมองหลิงหยุน ดวงตาสวยงามของเธอนั้นจ้องมองหลิงหยุนด้วยความโมโห และตำหนิ.. “หลิงหยุน..เธอทำแบบนี้ได้ยังไงกัน ตั้งแต่สอบเอนทรานซ์เสร็จก็หายหน้าหายตา ไม่ไปเยี่ยมเยียนฉางหลิงบ้างเลย นี่นายเป็นแฟนแบบใหนกัน?” ………กงเสี่ยวลู่ถึงกับตกตะลึง..เกาเฉินเฉินเองก็ถึงกับอึ้งไปและใบหน้าก็เปลี่ยนเป็นซีดขาว ส่วนถังเมิ่งก็ได้แต่ยืนนิ่งทำอะไรไม่ถูก!ไม่มีใครคาดคิดว่าเหลียงเฟิงอี้จะโพล่งเรื่องนี้ออกมาทันทีที่ได้พบหน้าหลิงหยุนทุกคนจึงได้แต่ยืนนิ่งทำอะไรไม่ถูก..“น้าหญิง..นี่น้าพูดอะไรออกมา”ฉางหลิงได้ฟังถึงกับกระอักกระอ่วนทำอะไรไม่ถูกและรู้ว่สถานการณ์เริ่มไม่ดีแล้ว เธอจึงรีบปล่อยแขนเกาเฉินเฉินพร้อมกับทำท่าทางคล้ายจะอธิบายอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้..เหลียงเฟิงอี้พูดไม่ผิด..หลังจากที่หลิงหยุนและฉางหลิงจูบกันกลางทะเลสาปจิงฉูในคืนนั้น ทั้งเหลียงเฟิงอี้และแม่ของเธอจึงได้ล่วงรู้ว่าทั้งคู่นั้นรักกัน..และเป็นไปแทบไม่ได้เลยที่จะให้ฉางหลิงถอนตัวจากหลิงหยุนแล้วเป็นฝ่ายเดินถอยออกมา แต่ถึงกระนั้นเวลาเช่นนี้ก็ยังไม่ใช่เวลาเหมาะสมที่จะเปิดเผยความสัมพันธ์ของเธอกับหลิงหยุน..“เงียบเถอะค่ะ!นี่น้ากำลังทำอะไร.. รู้ตัวมั๊ย”ฉางหลิงดิ้นรนตามหลิงหยุนมาถึงปักกิ่งเธอในฐานะน้าสาวจะไม่สามารถพูดอะไรได้เชียวหรือ“เธอนั่นล่ะเงียบ!ดิ้นรนจะตามแฟนมาปักกิ่งให้ได้แบบนี้ น้าจะพูดอะไรบ้างไม่ได้หรือยังไง วันๆก็เอาแต่พูดถึงหลิงหยุน น้าฟังจนหูชาไปหมดแล้ว..”เมื่อถูกฉางหลิงห้ามเหลียงเฟิงอี้จึงยิ่มพล่ามออกมาหมด..วันนี้เป็นวันที่พ่อแม่ของฉางหลิงไปหย่าร้างกัน..แม้ฉางหลิงจะไม่รู้ แต่มีหรือที่เหลียงเฟิงอี้ซึ่งเป็นน้องสาวของเหลียงเฟิ่งจินจะไม่รู้เรื่องนี้เหลียงเฟิงอี้นั้นรักฉางหลิงไม่น้อยไปกว่าแม่แท้ๆของเธอการที่เหลียงเฟิ่งจินตัดสินใจหย่าร้างนั้น แม้ตัวเธอเองจะรู้สึกโล่งอก แต่ก็อดโมโหไม่ได้ที่ต้องเห็นครอบครัวของพี่สาวแตกแยก และฉางหลิงก็ต้องกลายมาเป็นลูกกำพร้าพ่อเช่นนี้ อีกทั้งฉางหลิงก็ยังมาหลงรักหลิงหยุนซึ่งทำเหมือนฉางหลิงไม่มีค่าแบบนี้ มีหรือที่เหลียงเฟิงอี้จะอดทนอดกลั้นต่อไปได้อีก และทันทีที่พบหน้าหลิงหยุน เธอก็พูดจาตำหนิหลิงหยุนทันที!ความสัมพันธ์ของเกาเฉินเฉินและหลิงหยุนนั้นเหลียงเฟิงอี้เองก็รู้ดีเธอจึงไม่ต้องการให้หลานสาวคนสนิทต้องมีชะตากรรมเช่นเดียวกับพี่สาวของเธอ!แม้เหลียงเฟิงอี้จะรับรู้ถึงความแข็งแกร่งและเก่งกาจของหลิงหยุนดีและรู้เรื่องที่มีหญิงสาวมากมายตกหลุมรักเขา แม้จะรู้ว่าเป็นเรื่องที่เธอเองก็ไม่สามารถหยุดยั้งได้ แต่เธอก็ไม่เข้าใจเช่นกันว่า เหตุใดหญิงสาวเหล่านั้นยังคงภูมิอกภูมิใจที่จะได้บอกกับใครๆว่าเธอเป็นแฟนของหลิงหยุน! แม้กระทั่งตัวฉางหลิงเองก็เช่นกัน..การที่เหลียงเฟิงอี้ทำเช่นนี้ก็เพราะต้องการให้หลิงหยุนเห็นความสำคัญของฉางหลิงบ้าง.. ก็เท่านั้นเอง!ฉางหลิงเองก็ตกใจจนพูดอะไรไม่ออกและทำอะไรไม่ถูก จึงได้แต่เหลือบมองหลิงหยุนด้วยแววตาตระหนกตกใจ ก่อนจะหันกลับไปมองเกาเฉินเฉินด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ..เกาเฉินเฉินกัดริมฝีปากล่างแน่นจนแทบห้อเลือดและเธอก็กำลังสับสนจนไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้เช่นกัน!‘ฉางหลิงเป็นแฟนหลิงหยุนอย่างงั้นเหรอ!นี่มัน..’กงเสี่ยวลู่ได้แต่นึกสับสนอยู่ในใจและเมื่อค่อยๆปะติดประต่อเรื่องราวได้ เธอก็หันไปมองหน้าหลิงหยุนทันที..‘เจ้าเด็กวายร้าย..กล้ารังแกครู แล้วก็ยังไม่บอกให้ครูสักนิดว่ามีเพื่อนในห้องเป็นแฟนถึงสองคน..’เวลานี้หญิงสาวทั้งสี่คนกำลังยืนรอให้หลิงหยุนพูดอะไรออกมาทุกคนต่างก็จ้องมองหลิงหยุนราวกับว่าเขาเป็นนักโทษคดีอาชญากรรมอย่างไรอย่างนั้น..แต่เพียงแค่ประเดี๋ยวเดียว..หลิงหยุนก็กลับมาอยู่ในท่าทีที่สงบนิ่งเช่นเคย เขายังคงนิ่งเฉย ก่อนจะหันไปพูดกับเหลียงเฟิงอี้ช้าๆ“ใครบอกล่ะว่าผมไม่ใส่ใจฉางหลิงเราสองคนเข้าใจกันดี”หลังจากตอบเหลียงเฟิงอี้ไปแล้วหลิงหยุนก็ก้าวเท้าเดินไปยืนอยู่ตรงหน้าฉางหลิงพร้อมกับส่งยิ้มหวานให้ จากนั้นจึงเอื้อมมือขวาออกไปโอบเอวฉางหลิงดึงร่างของเธอเข้ามาในอ้อมแขน แล้วจ้องมองด้วยสายตาอ่อนโยนในเวลาเดียวกันนั้นมือซ้ายของหลิงหยุนก็เอื้อมออกไปโอบเอวเกาเฉินเฉินไว้อีกข้าง และดึงร่างของเธอเข้ามาในอ้อมแขนเช่นกันหลิงหยุนโอบร่างของเกาเฉินเฉินกับฉางหลิงไว้คนละข้างแล้วพูดขึ้นว่า..“เอาล่ะ..ไปกันได้แล้ว!”หลิงหยุนเดินโอบร่างสองสาวออกไปโดยไม่สนใจฉางหลิงที่ดิ้นรนอยู่ในอ้อมแขนแล้วเดินนำทุกคนออกไปด้านนอกเมื่อเห็นท่าทางที่ไม่รู้ร้อนรู้หนายเช่นนี้ของหลิงหยุนกงเสี่ยวลู่ก็ถึงกับอึ้งไป แม้แต่ถังเมิ่งเองก็เช่นกัน!และแทบไม่ต้องพูดถึงเหลียงเฟิงอี้!บทที่ 796 : เอาคืน!“เจ้าเด็กตัวแสบนี่..ไม่ว่าจะทำอะไรก็มักเหนือความคาดหมายทุกครั้งเชียว!”