บทที่ 805-606

บทที่ 805 : อยากรู้! “เชิญ..เชิญทุกท่านด้านในเลยครับ!” เมื่อชายวัยกลางคนเห็นความกระตือรือร้นที่จะเจ้าไปทำอาหารของเถ้าแก่ซันสีหน้าและแววตาของเขาก็เปลี่ยนเป็นเคารพนอบน้อม และรีบโค้งตัวเชื้อเชิญหลิงหยุนและคนอื่นๆให้เข้าไปนั่งรอในห้องทันที เหลียงเฟิงอี้และกงเสี่ยวลู่ก็ได้แต่หันไปมองหน้ากันอย่างตกตะลึงแล้วก็ได้แต่คิดในใจว่าพวกเธอจะได้กินอาหารมื้อนี้จริงๆอย่างนั้นหรือ และยิ่งไปกว่านั้น.. ยังจะได้กินฟรีอีกด้วย! หลิงหยุนสามารถสร้างความอัศจรรย์ใจได้ทุกครั้งจริงๆและในที่สุดครั้งนี้เขาก็สามารถหลอกล่อให้เถ้าแก่ซันยอมทำอาหารได้สำเร็จ! หลิงหยุนเดินเข้าไปในห้องอย่างไม่มีพิธีรีตองเขาเดินนำเข้าไปห้องเป็นคนแรก และเลือกนั่งตรงเก้าอี้ที่อยู่ทางด้านทิศเหนือซึ่งหันหน้าไปทางทิศใต้ เกาเฉินเฉินและฉางหลิงเดินตามเข้าไปนั่งประกบซ้ายขวาของหลิงหยุนส่วนกงเสี่ยวลู่ก็นั่งข้างเกาเฉินเฉิน และเหลียงเฟิงอี้นั่งข้างฉางหลิง ถังเมิ่งเป็นคนสุดท้ายที่เดินเข้าไปในห้องและเลือกนั่งตรงข้ามหลิงหยุน สีหน้าของเขาบ่งบอกว่ากำลังกลั้นหัวเราะอย่างเต็มที่ มีเพียงแค่อยู่กับหลิงหยุนเท่านั้นจึงจะสามารถพบพานเรื่องตื่นเต้นอัศจรรย์ใจเช่นนี้ได้ และถังเมิ่งก็รู้สึกสนุกกับชีวิตแบบนี้เป็นอย่างมาก เหลียงเฟิงอี้นั่งมองหลิงหยุนและถังเมิ่งซึ่งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วจึงหันไปตำหนิหลิงหยุน “หลิงหยุน..เธอนี่จริงๆเลย! พวกเราเพิ่งจะลงเครื่องมา แต่กลับต้องมาพบเจอเรื่องอะไรแบบนี้.. แล้วทำไมจะต้องมากินที่นี่ด้วย!” หลิงหยุนไม่สนใจคำพูดของเหลียงเฟิงอี้และไม่คิดที่จะอธิบายอะไร เพราะเธอเองก็เคยเห็นเขาทุบบ้านทั้งสองหลังของเถียนป๋อเตามาแล้ว หลิงหยุนจึงเพียงแค่มองเหลียงเฟิงอี้ยิ้มๆ แต่ไม่พูดอะไร.. เหลียงเฟิงอี้เห็นหลิงหยุนทำเป็นนิ่งเฉยจึงได้แต่กัดริมฝีปากแน่น แต่ในที่สุดก็พูดขึ้นว่า.. “ฉันได้ยินคนพวกนั้นโทรแจ้งตำรวจแล้วอีกไม่นานตำรวจก็คงจะมาถึง ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้กินอาหารมื้อนี้หรือเปล่า” พูดง่ายๆก็คือว่าหากตำรวจมาถึงที่นี่ หลิงหยุนก็คงถูกรวบตัวไปโรงพัก และทุกคนก็คงไม่ได้กินข้าวเพราะต้องตามหลิงหยุนไปโรงพักด้วยนั่นเอง หลิงหยุนสัมผัสได้ถึงความหวาดกลัวที่แฝงอยู่ในคำพูดของเหลียงเฟิงอี้เขาจึงยิ้มให้พร้อมกับพูดขึ้นว่า “เอาน่า..คุณไม่ต้องเป็นห่วงอะไรทั้งนั้น ตอนนี้ผมเองก็ยังไม่ค่อยหิว เดี๋ยวจะทำหน้าที่เป็นบอดี้การ์ดให้กับทุกคน พวกคุณนั่งกินข้าวกันให้สบายใจได้เลย ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นข้างนอก เดี๋ยวผมจะเป็นคนออกไปจัดการเอง!” หลิงหยุนไม่เพียงพูดกับเหลียงเฟิงอี้แต่ยังเป็นการสื่อสารให้กับทุกคนที่อยู่บนโต๊ะคลายความกังวลไปด้วย.. หลิงหยุนไม่ได้รู้สึกหิวจริงๆอย่างที่พูดเขามีพลังชีวิตอยู่เต็มเปี่ยม นอกเหนือจากอาการอ่อนเพลียเล็กน้อยซึ่งเป็นผลที่ตามมาจากการใช้วิชาพลังมังกรแล้ว หลิงหยุนก็ไม่ได้มีปัญหาอื่นอะไร ระหว่างที่ทุกคนกำลังพูดคุยกันอยู่นั้นพนักงานเสริฟของร้านตัวจริงทั้งสี่คนก็เดินออกมาจากด้านหลัง หญิงสาวทั้งสี่คนล้วนมีหน้าตาสะสวยงดงามทั้งสิ้น แต่ละคนนั้นสูงไม่ต่ำกว่าหนึ่งเมตรเจ็ดสิบเซ็นติเมตร.. และที่หลิงหยุนรู้สึกประทับใจมากที่สุดก็คือชุดที่ทุกคนสวมใส่นั่นเอง!พนักงานเสริฟสาวทั้งสี่คนนั้น ต่างก็แต่งกายในแบบหญิงสาวชาววังโบราณ ทั้งเสื้อผ้า หน้า ผม และรอยยิ้ม ล้วนแล้วแต่สร้างความตื่นเต้นให้กับผู้ที่ได้พบเห็นอย่างมาก “ที่นี่ดูราวกับเป็นห้องเสวยของราชวงศ์ในสมัยโบราณ..” นอกเหนือจากเกาเฉินเฉินแล้วคนอื่นๆรวมทั้งหลิงหยุต่างก็ตื่นเต้นกับสิ่งที่ได้เห็นจนแววตาเป็นประกาย! “แม่เจ้าโว้ย..รู้สึกราวกับเป็นฮ่องเต้!” ถังเมิ่งเองก็ไม่เคยสัมผัสบรรยากาศเช่นนี้มก่อนเขาถึงกับตกตะลึง และแทบละสายตาจากบริกรสาวไม่ได้ และเพิ่งเข้าใจว่าเพราะเหตุใดที่นี่จึงเป็นที่นิยมชมชอบของเหล่าชนชั้นสูง หลิงหยุนเองก็ตกตะลึงเช่นกัน..แต่ไม่ใช่เพราะเห็นสาวงามปรากฏตัวพร้อมกัน เขาตกตะลึงเพราะภาพของสาวงามที่ปรากฏตรงหน้านั้น ทำให้เขานึกถึงโลกบ่มเพาะที่ยิ่งใหญ่นั่นเอง ทั้งผมเผ้าหน้าตา และชุดที่สวมใส่นั้น แม้จะแตกต่างจากหญิงในโลกบ่มเพาะที่ยิ่งใหญ่อยู่บ้าง แต่ก็ให้ความรู้สึกคล้ายๆกับได้กลับไปที่นั่น หลิงหยุนนั้นถอดแว่นกันแดดออกนานแล้วสาวเสริฟทั้งสี่จึงสามารถมองเห็นสายตาที่จ้องมองมาไม่กระพริบของหลิงหยุนได้ชัดเจน พวกเธอจึงได้แต่เขินอาย.. หลิงหยุนกำลังนึกถึงใครอีกหลายคนและอะไรอีกหลายอย่างที่อยู่บนดาวเคราะห์อีกดวงหนึ่งซึ่งเรียกว่าโลกบ่มเพาะที่ยิ่งใหญ่! ‘ข้าคงจะไม่เอาใหนจริงฝึกฝนผ่านมานานกว่าสามเดือนแล้ว แต่จนป่านนี้ยังไม่สามารถเข้าสู่ขั้นพลังชี่ได้อีก!’ หลิงหยุนได้แต่นึกเย้ยหยันตนเองพร้อมกับถอนหายใจ“เฮ้อ.. ข้าจะได้กลับไปที่นั่นอีกหรือไม่นะ!” นาทีที่สาวเสริฟทั้งสี่คนปรากฏตัวนั้นนอกเหนือจากเกาเฉินเฉินแล้ว คนอื่นๆต่างก็พากันจ้องมองพวกเธอด้วยความตกตะลึง จึงไม่มีใครสังเกตุเห็นหลิงหยุนที่กำลังตกอยู่ในภวังค์ แต่แน่นอนว่าเกาเฉินเฉินนั้นสังเกตเห็นอากัปกิริยาของหลิงหยุนทั้งหมดเธอถึงกับโกรธจนหน้าแดง และได้แต่นึกเสียใจที่พาหลิงหยุนมากินอาหารที่ร้านนี้.. ในขณะที่หลิงหยุนกำลังจ้องมองสาวเสริฟทั้งสี่คนนั้นเกาเฉินเฉินเองก็กำลังจ้องมองหลิงหยุนด้วยความหงุดหงิด! เธอจึงแอบยื่นมือไปหยิกเนื้อที่เอวของหลิงหยุน แต่ก็ต้องผิดหวังเพราะเวลานี้รูปร่างของหลิงหยุนนั้นไม่มีไขมันส่วนเกินเลยแม้แต่นิดเดียว นิ้วของเธอจึงไม่สามารถคว้าเนื้อที่เอวติดขึ้นมาได้! แต่ถึงกระนั้นก็ทำให้หลิงหยุนหลุดจากภวังค์ได้และรีบพูดแก้เก้อ.. “เอ่อ..อืมม.. ร้านนี้สวยมากจริงๆ!” หลิงหยุนหน้แดง และกระแอมเบาๆเป็นการปกปิด “นายท่าน..จะรับเครื่องดื่มเป็นอะไรดีคะ”“ผมขอเหล้าที่ดีที่สุดของร้าน..”ในเมื่ออาหารมื้อนี้ฟรีหากหลิงหยุนไม่ดื่มก็คงน่าขันสิ้นดี!แม้ว่าชุดของพนักงานเสริฟสาวทั้งสี่คนจะมีสีสันแตกต่างกันไปแต่ก็เป็นชุดแบบเดียวกัน! คอเสื้อที่ผ่าลึกนั้นเผยให้เห็นเนินเนื้อสีขาวอมชมพูทั้งสองข้าง และเมื่อสังเกตเห็นว่าสายตาของหลิงหยุนกำลังจ้องมองมานั้น เธอก็ถึงกับหน้าแดงขึ้นมาทันที“นายท่านได้โปรดรอสักครู่นะคะ..”หลังจากที่ร่างของสาวเสริฟในชุดสีม่วงค่อยๆเดินหายไปด้านในเพื่อเตรียมเครื่องดื่มให้นั้นหลิงหยุนก็หันไปมองเกาเฉินเฉินที่กำลังจ้องเขาตาเขม็ง..‘ถ้าเฉินเฉินใส่ชุดนี้คงจะดูเหมือนหญิงสูงศักดิ์ในสมัยโบราณ..’‘ถ้ากงเสี่ยวลู่สวมชุดแบบนี้ก็คงจะงดงามไม่แพ้เฉินเฉิน!’‘แต่ถ้าเป็นเหลียงเฟิงอี้สวมชุดนี้นางคงจะงดงามไม่ต่างจากฮองเฮา..’‘แต่ฉางหลิงไม่เหมาะกับชุดโบราณพวกนี้ เจ้าตัวเตี้ยเกินไป!’หลิงหยุนมัวแต่คิดวิจารณ์สาวๆที่นั่งร่วมโต๊ะอยู่เงียบๆหญิงสาวคนอื่นเมื่อได้เห็นสายตาของหลิงหยุนก็ได้แต่ก้มหน้าเอียงอาย มีเพียงเหลียงเฟิงอี้เท่านั้นที่สบตากับหลิงหยุน พร้อมกับส่งสายตาเตือนหลิงหยุนให้เลิกคิดลามก..หลิงหยุนถึงกับหัวเราะร่วนจากนั้นจึงเปลี่ยนมาเปิดจิตหยั่งรู้สำรวจดูด้านนอกทันที..วันนี้เรื่องกินเป็นเรื่องเล็กสำหรับหลิงหยุนแต่เรื่องใหญ่ที่สุดสำหรับวันนี้ก็คือการอาศัยเฉินเซินกวาดล้างตระกูลเฉิน เขาจึงต้องจับตามองสถานการณ์ภายนอกอย่างใกล้ชิดรถทั้งสามคันยังคงจอดอยู่เหมือนเดิมส่วนฟ่านลู่ปิงและผู้ช่วยยังคงนั่งกระวนกระวายใจอยู่ที่เบาะหลังรถหรูเช่นเคย และได้แต่บ่นพึมพำอะไรบางอย่าง“คุณปิงคะ..ถ้าตำรวจมาพวกเราควรทำยังดีคะ”“เธอถามฉันแล้วฉันจะถามใคร วันนี้เป็นวันที่โชคร้ายจริงๆ รู้งี้ฉันไม่มาก็ดี น่าโมโหนัก!”ฟ่านลู่ปิงทั้งโมโหทั้งกระวนกระวายใจแต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่น เพราะเธอเองก็ไม่กล้าออกไปจากที่นี่ เธอเป็นถึงดาราโด่งดัง แต่ต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์ที่น่าอึดอัดเช่นนี้..“คุณปิง..เด็กหนุ่มนั่นเก่งมากเลยนะคะ คุณเคยรู้จักเขามาก่อนหรือเปล่าคะ”“นี่..ฉันไม่เคยรู้จักคนจองหองแบบนั้น!”ดูเหมือนผู้ช่วยสาวจะค่อนข้างหวาดกลัวเธอพูดกับฟ่านลู่ปิงว่า “คุณปิงคะ.. ฉันว่าเด็กคนนั้นแทบไม่เห็นใครอยู่ในสายตาเลย แล้วก็ไม่พูดอะไรพร่ำเพรื่อไร้สาระด้วย ทางที่ดีเมื่อตำรวจมา พวกเราก็รีบอธิบายเรื่องทั้งหมดให้ตำรวจฟัง แล้วรีบออกไปจากที่นี่กันดีกว่า!”ฟ่านลู่ปิงคล้ายจะเห็นด้วยแต่หลังจากที่ครุ่นคิดอะไรบางอย่างก็พูดขึ้นมาว่า “เธอไม่ต้องกลัวไป! ฉันว่าเด็กนั่นคงสนใจแต่เฉินเซินเท่านั้น แม้แต่เด็กหนุ่มสี่คนนั่นเขายังไม่สนใจเลย เขาคงไม่ทำอะไรเราสองคนหรอก!”“ฉันเองก็อยากจะรอดูว่าเด็กหนุ่มที่ยะโสโอหังคนนี้จะจัดการกับปัญหายังไงเหมือนกัน!”ที่ฟ่านลู่ปิงไม่ยอมไปนั้นก็เพราะอยากจะรู้ว่าหลิงหยุนจะจัดการกับเรื่องนี้ยังไงต่างหาก!คำสนทนาของหญิงสาวทั้งสองคนนั้นหลิงหยุนได้ยินชัดเจนทุกคำพูดและได้แต่แอบหัวเราะอยู่ในใจพร้อมกับคิดว่า‘ข้าไม่เพียงสนใจว่าน้ำจะลึกเพียงใดแต่ยังจะกวนให้ขุ่นอีกด้วย!’‘แต่หากฟ่านลู่ปิงสวมชุดแบบนี้นางคงจะงดงามไม่น้อยทีเดียว!’หลิงหยุนนั้นไม่รู้ว่าฟ่านลู่ปิงเคยรับบทเป็นหยางกุ้ยเฟยและความงดงามของเธอนั้นก็เป็นที่ประทับอกประทับใจของชาวจีนจำนวนมากอีกด้วย“ตำรวจมาแล้ว!”จากนั้นหนึ่งในสี่หนุ่มเพลย์บอยก็ร้องตะโกนออกมอย่างตื่นเต้น!บทที่ 806 : เล่นกันหน่อย!ร้านอาหารแห่งนี้ตั้งหันหน้าไปทางทิศเหนือและด้านหน้าร้านก็เป็นสวนขนาดย่อม..รถตำรวจสามคันเปิดไซเรนเสียงดังกำลังวิ่งตรงเข้ามาอย่างรวดเร็วระหว่างทางก่อนจะมาถึงนั้น จึงมีเสียงดังหวอ.. หวอ.. มาตลอดทางจากสี่แยกมาถึงที่ถนนทางเข้าซึ่งอยู่ด้านหน้าร้านนั้นห่างกันเพียงแค่ห้าร้อยเมตรเท่านั้นรถตำรวจทั้งสามคันจึงมาถึงบริเวณหน้าร้านอาหารอย่างรวดเร็ว เมื่อรถจอด.. ตำรวจทั้งแปดนายก็เดินลงจากรถด้วยสีหน้าเคร่งเครียด“หัวหน้ามู่มาด้วยตัวเองแบบนี้คุณชายเฉินต้องปลอดภัยแน่!”ตำรวจนายหนึ่งเดินเข้าไปหาคุณชายสามที่มีสีหน้ากระวนกระวายและทันทีที่เห็นหน้าหัวหน้ามู่ คุณชายสามก็ร้องตะโกนออกมาอย่างดีอกดีใจ..มู่เทียนโฉ่ว..ชายหนุ่มวัยสามสิบแปดปี เป็นรองสารวัตรของสถานีตำรวจในพื้นที่นี้ ร่างสูงใหญ่แข็งแรงนั้นอยู่ในชุดเครื่องแบบตำรวจ“เกิดอะไรขึ้นเหรอครับถึงได้โทรหาผม”