บทที่ 807 -808

บทที่ 807 : ใช้นิ้วหนีบกระสุนปืน! หลิงหยุนไม่พูดพล่ามไร้สาระแต่กลับกลายเป็นว่าแต่ละคำพูดที่เขาพูดออกมานั้นฟังดูช่างอหังการอย่างมาก.. ในเวลานี้การใช้กำปั้นพูดดีกว่าการใช้ปากพูดมากนัก! มู่เทียนโฉ่วถึงกับยืนตัวแข็งเป็นต้นไม้และเป็นอีกครั้งที่เขาต้องอยู่ในอาการตกตะลึง! เจ้าหน้าที่ตำรวจทั้งสามนายที่นั่งอยู่บนพื้นและกำลังสำรวจอาการบาดเจ็บของเฉินเซินกับไห่ซานอยู่ก็ถึงกับอึ้งไปเช่นกัน ทั้งหมดหันหน้าไปมองพร้อมๆกันว่าใครกันนะช่างพูดจายะโสโอหังได้เช่นนี้.. ภาพที่ตำรวจทั้งสามนายเห็นนั้นคือภาพของเด็กหนุ่มสวมแว่นกันแดด ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาว และกางเกงขายาวสีดำ กำลังยืนถือขวดเหล้าด้วยท่าทางสบายๆ สีหน้าสงบนิ่งไร้ความตื่นตระหนกใดๆ การพูดจากับตำรวจด้วยคำพูดและอากัปกิริยาเช่นนี้มันคืออะไรทำร้ายผู้อื่นจนบาดเจ็บเช่นนี้ ต่อให้ทำไปเพื่อป้องกันตัว ตำรวจก็สามารถนำตัวกลับไปโรงพักขังได้สักสองสามวัน แต่เด็กหนุ่มคนนี้กลับจองหองถึงขั้นไล่พวกเขากลับไป? ยิ่งไปกว่านั้น..เมื่อฟังจากน้ำเสียงของอีกฝ่ายแล้ว เห็นได้ชัดเจนว่าเขาไม่ได้พยายามที่จะอธิบายใดๆด้วยซ้ำไป แต่กำลังออกคำสั่งกับเจ้าหน้าที่ตำรวจ! คำพูดของหลิงหยุนนั้นหากแปลความหมายตรงๆก็คือว่า‘นี่ไม่ใช่เรื่องของคุณ กรุณาอย่าแส่ แล้วก็รีบออกไปจากที่นี่ซะ!’ “นี่แก..” มู่เทียนโฉ่วได้ฟังถึงกับโมโหจนควันออกหู..จากนั้นจึงยกมือขึ้นชี้ไปทางเฉินเซินกับไห่ซานพร้อมกับร้องตะโกนว่า “คุณจะยอมรับมั๊ยว่า..คุณเป็นคนทำร้ายผู้บาดเจ็บสองคนที่นอนอยู่บนพื้นนี่” หลิงหยุนไม่พูดอะไร..แต่กลับยกขวดเหล้าขึ้นกระดกใส่ปาก จากนั้นก็พยักหน้าราวกับไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร มู่เทียนโฉ่วเห็นท่าทางไม่แยแสของหลิงหยุนก็ร้องตะโกนถามต่อว่า“คุณรู้มั๊ยว่ากำลังทำผิดกฏหมาย” หลิงหยุนยิ้มและตอบกลับไปทันทีเช่นกัน “คิดว่ารู้.. ว่าแต่ใครมีปัญหางั้นเหรอ” มู่เทียนโฉ่วโกรธมากพร้อมกับร้องสั่งหลิงหยุน“ถ้างั้นก็ดี.. ในเมื่อยอมรับว่าทำร้ายร่างกายผู้อื่นจนได้รับบาดเจ็บสาหัส ก็ตามผมกลับไปได้เลย!” หลิงหยุนยิ้มพร้อมกับถามยียวน“ตามคุณไป ไปใหนไม่ทราบ?” มู่เทียนห่าวเห็นหลิงหยุนพูดจายียวนกวนประสาทก็ได้แต่กัดฟันข่มความโกรธพร้อมตอบกลับไปว่า “รู้แล้วยังจะแกล้งถาม..ก็ไปสถานีตำรวจน่ะสิ!” หลิงหยุนตอบกลับไปยิ้มๆ“ที่ผมพูดกับคุณก่อนหน้านี้ คุณไม่ได้ฟังเลยหรือยังไง” “ไม่เป็นไร..ผมจะสละเวลาพูดให้คุณฟังชัดๆอีกครั้ง.. ตั้งใจฟังให้ดีล่ะ!” “เรื่องวันนี้คุณไม่สามารถควบคุมและจัดการอะไรได้ แล้วคุณก็ออกไปจากที่นี่ได้แล้ว!” ในเวลาเดียวกันนั้นเกาเฉินเฉินและคนอื่นๆที่อยู่ด้านในรวมทั้งพนักงานเสริฟสาวทั้งสี่คน ก็กำลังตะกายหน้าต่างสังเกตุดูเหตุการณ์ภายนอกอยู่ สายตาทุกคู่จับจ้องอยู่ที่หลิงหยุนและมู่เทียนโฉ่วที่กำลังปะทะฝีปากกัน.. เช่นเดียวกับที่ประตูด้านหน้าหนุ่มเพลย์บอยทั้งสี่คน รวมทั้งฟ่านลู่ปิงกับผู้ช่วยของเธอ ต่างก็กำลังยืนดูเหตุการณ์อยู่หน้าประตูเช่นกัน ท่าทางและคำพูดที่ไม่เกรงกลัวผู้ใดของหลิงหยุนนั้นทำให้มู่เทียนโฉ่วถึงกับเริ่มวิตกกังวล.. แต่เมื่อหันไปมองเจ้าหน้าที่ตำรวจอีกเจ็ดนายที่มาด้วยมู่เทียนโฉ่วก็สามารถเรียกความเชื่อมั่นกลับมาได้ จากนั้นจึงร้องสั่งหลิงหยุนอีกครั้ง “ขอบัตรประชาชนของคุณให้ผมด้วย!แล้วคุณเป็นใครมาจากใหน” นี่เป็นคำถามปกติที่เจ้าหน้าที่ตำรวจจะต้องสอบถามตามขั้นตอนอยู่แล้วเพียงแต่ก่อนหน้านี้ยังไม่ทันที่มู่เทียนโฉ่วจะได้พูดอะไร ก็ถูกหลิงหยุนสกัดไว้ก่อนแล้ว เมื่อมีโอกาส เขาจึงรีบสอบถามตามขั้นตอนทันที “ผมไม่มีเวลาแล้วก็ไม่มีอารมณ์ที่จะมานั่งตอบคำถามของคุณ!” หลิงหยุนปฏิเสธด้วยน้ำเสียงเย็นชาเขาเกลียดพิธีรีตองของโลกใบนี้เป็นอย่างมาก และนี่ความแตกต่างระหว่างโลกใบนี้กับโลกบ่มเพาะที่ยิ่งใหญ่ เมื่ออายุครบสิบแปดปีบัตรประชาชนเป็นสิ่งที่จะบ่งบอกสถานะของคุณว่าเป็นใครมาจากใหน ซึ่งในโลกบ่มเพาะที่ยิ่งใหญ่นั้นไม่เห็นจำเป็นต้องมีปัญหามากมายเช่นนี้เลย! หากถังเมิ่งไม่บอกเขาไว้ก่อนว่าบัตรประชาชนนั้นเป็นสิ่งจำเป็นในการซื้อตั๋วเดินทาง จองที่พัก แล้วก็อื่นๆอีกมากมายแล้วล่ะก็ เขาคงจัดการเผามันทิ้งไปนานแล้ว.. ในเมื่อเห็นหลิงหยุนไม่ให้ความร่วมมือถามอะไรก็ไม่ตอบเช่นนี้ มู่เทียนโฉ่วจึงพูดขึ้นว่า “นี่คุณกำลังขัดขืนการปฏิบัติหน้าที่ของเจ้าหน้าที่ตำรวจอยู่นะ!” หลิงหยุนฉีกยิ้มจนเห็นฟันขาวก่อนจะตอบกลับไปว่า “ดูท่าคุณจะจับผมให้ได้สินะ.. ฟังนะ! ทำตามที่ผมบอกจะดีที่สุด ไม่อย่างนั้นคุณจะต้องโชคร้ายแน่!” มู่เทียนโฉ่วไม่สามารถอดรนทนต่อไปได้อีก“นี่.. คุณทำร้ายร่างกายคนอื่นกลางวันแสกๆไม่พอ ยังจะขัดขืนและไม่ให้ความร่วมมือกับเจ้าหน้าที่ตำรวจในการสอบสวนอีก ผมว่าคุณจะกล้าเกินไปแล้ว!” “พวกคุณจับตัวเขาไปที่สถานีตำรวจเพื่อสอบปากคำเดี๋ยวนี้!” “ครับ!” เมื่อได้รับคำสั่งจากมู่เทียนโฉ่วเจ้าหน้าที่ตำรวจทั้งสามนายก็ลุกขึ้นยืน และตรงเข้าไปหาหลิงหยุนทันที ยังไม่ทันที่จะก้าวถึงตัวของหลิงหยุนดีทั้งสามคนก็รู้สึกได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่เกิดขึ้นกับตนเอง.. ร่างของหลิงหยุนแทบไม่ขยับเขยื้อนมีเพียงนิ้วมือสองสามนิ้วเท่านั้นที่พุ่งเข้าใส่ร่างของเจ้าหน้าที่ตำรวจทั้งสามที่เดินเข้ามาหาด้วยความรวดเร็ว หลิงหยุนไม่ต้องการที่จะทำร้ายใครเขาจึงกะน้ำหนักมือให้เบาที่สุด เพื่อสกัดไม่ให้เจ้าหน้าที่ตำรวจทั้งสามนายสามารถเคลื่อนไหวได้ในช่วงเวลาสั้นๆนี้ “นี่..” “อะไรกัน!” “เห้ย..” สิ้นเสียงร้องอุทานที่ดังออกมาพร้อมกันทั้งสามเสียงนั้นร่างของเจ้าหน้าที่ตำรวจทั้งสามนายก็ร่วงลงไปกองกับพื้นทันที และทั้งสามคนก็รู้สึกว่าร่างกายอ่อนเพลียจนไม่สามารถขยับเขยื้อนร่างกายได้อีกเลยหลิงหยุนยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมและกำลังกระดกเหล้าเข้าปากอย่างสบายอารมณ์ จากนั้นจึงหันไปบอกมู่เทียนโฉ่วว่า“อยากลองดีกับผมอีกมั๊ย”“นี่..”มู่เทียนโฉ่วถึงกับตกตะลึงและอึ้งไปทันที!“แก..แกกล้าจับตำรวจงั้นเหรอ” มู่เทียนโฉ่วร้องออกมาอย่างตกใจหลิงหยุนส่ายหน้าพร้อมกับตอบไปว่า“อย่ามากล่าวหากันอย่างนั้นสิคุณตำรวจ! คุณก็เห็นว่าผมไม่ได้ขยับตัวไปใหนเลย! พวกเขาร่วงลงไปกองกับพื้นเอง เกี่ยวอะไรกับผมไม่ทราบ”“นี่แก..แกต้องใช้เวทย์มนต์คาถาแน่ๆ”มู่เทียนโฉ่วตกใจและด้วยสัญชาติญาณเขารีบคว้าปืนที่อยู่ข้างเอวขึ้นมาทันที..เจ้าหน้าที่ตำรวจอีกสี่นายที่อยู่ด้านนอกเมื่อเห็นเพื่อนร่วมอาชีพทรุดลงไปกองกับพื้นเช่นนั้น แทบไม่ต้องรอคำสั่งการแต่อย่างใด ทั้งหมดหยิบปืนออกมาและเล็งไปทางหลิงหยุนทันที“อย่าขยับเขยื้อน!ไม่งั้นถูกยิงแน่!”ทันทีที่สิ้นเสียงคำสั่งของเจ้าหน้าที่ตำรวจหลิงหยุนก็ก้าวเท้าออกไปด้านหน้าสามก้าวพร้อมกับพูดขึ้นอย่างท้าทาย“ผมจะขยับ..พวกคุณจะทำอะไรผมได้”ถังเมิ่งที่วิ่งตามออกมาข้างนอกเมื่อได้เห็นการกระทำที่ท้าทายของหลิงหยุน ก็ถึงกับขมวดคิ้วแน่นด้วยความงุนงง..‘นี่พี่หยุนเป็นอะไรไปนี่มันเกิดอะไรขึ้น? ก่อนจะมาปักกิ่งยังพูดอยู่เลยว่าต้องทำตัวเงียบๆ แต่ดูวันนี้สิ! นี่พี่หยุนกำลังจะทำให้ตัวเองกลายเป็นจุดสนใจของคนทั้งปักกิ่ง!’‘ขนาดตำรวจยังไม่ยอมให้หน้าแบบนี้นี่พี่หยุนต้องการอะไรกันแน่!’ในบรรดาเจ้าหน้าที่ตำรวจทั้งสี่นายที่อยู่ด้านนอกนั้นตำรวจหญิงนายหนึ่งที่ไม่เคยเห็นอะไรเช่นนี้มาก่อน ถึงกับตกใจกลัวจนนิ้วสั่นไปโดนไกปืนเข้า!และแน่นอนว่าลูกระสุนที่พุ่งออกจากลำกล้องปืนนั้นย่อมรวดเร็วเกินกว่าที่ใครจะมีปฏิกิริยาใดๆได้ทัน!ในขณะนั้น..หลิงหยุนจัดการเปิดหยั่งรู้ และเนตรหยินหยาง พร้อมกับโคจรดาราคุ้มกายขั้นสุดทันทีนิ้วในมือซ้ายของหลิงหยุนที่ขยับได้รวดเร็วยิ่งกว่าอะไรนั้นยื่นออกไปหนีบลูกกระสุนที่พุ่งออกมาได้อย่างน่ามหัศจรรย์!มันคือปฏิกิริยาตอบโต้ที่รวดเร็วเกินกว่ามนุษย์ธรรมดามาก!หลังจากที่จัดการใช้มือเปล่าหนีบลูกกระสุนที่พุ่งมาด้วยความเร็วมากแล้วหลิงหยุนก็เรียกมันเข้าไปเก็บไว้ในแหวนพื้นที่ทันที“ร้อนมากทีเดียว!”หลิงหยุนสัมผัสได้ถึงความร้อนที่แผ่ซ่านออกมาจากลูกกระสุนปืนที่ถูกยิงออกมาความจริงแล้วต่อให้หลิงหยุนไม่ใช้นิ้วมือหนีบกระสุนปืนไว้ ลูกกระสุนก็ไม่สามารถยิงทะลุร่างของหลิงหยุนได้อยู่แล้ว แต่อาจจะถากและกระเด็นออกไปทางด้านหลังแทนดังนั้นหากเขาไม่ใช้นิ้วจับกระสุนไว้ เหลียงเฟิงอี้ซึ่งอยู่ด้านหลังก็อาจโดนลูกหลงเข้าไปได้..เมื่อครั้งที่เข้าสู่ด่านกลางของขั้นปรับร่างกายนั้นหลิงหยุนเพียงแค่สามารถพุ่งหลบลูกกระสุนของตี้ปาได้ แต่เวลานี้ในระดับสูงสุดขั้นปรับร่างกาย-9 หลิงหยุนจึงสามารถใช้นิ้วหนีบลูกกระสุนปืนได้อย่างง่ายดาย“นี่เจ้ากล้ายิงข้างั้นรึ!”หลิงหยุนรู้ว่าเจ้าหน้าที่ตำรวจหญิงนายนั้นไม่ได้ตั้งใจที่จะยิงแต่ก็อดที่จะโมโหไม่ได้ จึงใช้มังกรพรางร่างเข้าไปยืนอยู่ตรงหน้าตำรวจหญิงอย่างรวดเร็ว ปากกระบอกปืนในมือของเธอยังมีควันพวยพุ่งออกมาอยู่เลย“ให้ข้าได้พักบ้าง!”หลิงหยุนจับปืนในมือของตำรวจทั้งสี่นายโยนทิ้งและกระแสลมปราณที่พุ่งออกจากนิ้วทั้งสี่ของหลิงหยุน ก็ทำให้เจ้าหน้าที่ตำรวจทั้งสี่นายถึงกับล้มก้นจำเบ้าลงกับพื้นเลยทีเดียวนอกจากหนีบลูกกระสุนแล้วยังแย่งปืนจากมือเจ้าหน้าที่ตำรวจอีกด้วย แต่ขั้นตอนทั้งหมดนี้ผ่านไปด้วยความรวดเร็วปานสายฟ้า และเมื่อร่างของหลิงหยุนกลับไปยืนที่เดิมนั้น เงาของเขาในที่นั้นยังไม่ทันได้จางหายไปเลยด้วยซ้ำ..และด้านนอกก็มีเสียงรถพยาบาลเปิดไซเรนดังกึกก้อง..ใบหน้าเย็นชาของหลิงหยุนหันไปทางมู่เทียนโฉ่วพร้อมกับพูดขึ้นว่า“รถพยาบาลกำลังมาที่นี่ ข้าจะให้โอกาสเจ้ากับคนอื่นๆออกไปจากที่นี่อีกครั้ง แต่ถ้าไม่.. ก็อย่าตำหนิข้าก็แล้วกัน!”บนโลกใบนี้ไม่บ่อยนักที่คนธรรมดาจะได้พบเจอเรื่องราวที่แปลกประหลาดและเหลือเชื่อเช่นนี้! ไม่เช่นนั้นทุกคนคงจะไม่ตกตะลึงดังเช่นที่เป็นอยู่ตอนนี้มู่เทียนโฉ่วเองก็ไม่รู้ว่าตนเองนั้นโชคดีหรือว่าโชค้ายกันแน่ที่มีโอกาสได้พบเจอเรื่องแปลกประหลาดเหลือเชื่อเช่นนี้ด้วยตาตัวเอง เขาได้แต่นิ่งเงียบไป..ที่ผ่านมากอีกฝ่ายย้ำกับเขาอยู่เสมอว่า..นี่ไม่ใช่เรื่องที่เขาจะสามารถควบคุม และจัดการได้!มู่เทียนโฉ่วรีบเก็บปืนทันทีพร้อมกับโชว์ฝ่ามือให้หลิงหยุนดูว่าในมือของเขานั้นไม่มีปืนแล้ว!“ผู้ได้รับบาดเจ็บอยู่ใหน”เจ้าหน้าที่จากรถพยาบาลหลายคนวิ่งตรงเข้าไปด้านในสวนพร้อมกับถามหาผู้บาดเจ็บทันที..“ไม่มีอะไรแล้วล่ะ..ผมมู่เทียนโฉ่ว เป็นรองสารวัตรของสถานีตำรวจที่ดูแลพื้นที่นี้ ผู้ใต้บังคับบัญชาของผมสองคนหัวใจวาย พวกคุณช่วยพาพวกเขาขึ้นรถออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!”มู่เทียนโฉ่วรู้สึกเสียหน้าอย่างมากและต้องการออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้ เขาแทบอยากให้เรื่องในวันนี้เป็นเพียงแค่ความฝันด้วยซ้ำไป!“ส่วนเจ้าสองคนนี้ใครกล้าเคลื่อนย้าย.. ต้องตายสถานเดียว!”และแน่นอนว่ากำปั้นนั้นได้ผลกว่าคำพูดหลายเท่านัก..หลิงหยุนยกขวดเหล้าในมือขึ้นจิบอีกครั้ง แล้วจึงเดินออกไปด้านนอกพร้อมพึมพำออกมาว่า“ในที่สุดพวกเจ้าก็มาสินะ!”หลิงหยุนไม่รอช้ารีบเปิดจิตหยั่งรู้ออกสำรวจทันทีเขาพบว่าที่ถนนทั้งซ้ายทั้งขวานั้น มีรถสีดำกำลังแล่นเข้ามาด้านละสามคัน รวมทั้งหมดหกคัน..หลิงหยุนรีบส่งกระแสจิตบอกถังเมิ่งและคนอื่นๆให้อยู่แต่ภายในร้าน ไม่ให้ออกมาบริเวณสวนด้านหน้าโดยเด็ดขาดและแน่นอนว่าครั้งนี้เป็นยอดฝีมือที่ตระกูลเฉินส่งมาอย่างไม่ต้องสงสัย!