บทที่ 817 -818

บทที่ 817 : หลานสะใภ้! ประวัติทั้งหมดของหลิงหยุนนั้นถูกเก็บบันทึกไว้ที่เมืองจิงฉูส่วนหนึ่งและการที่หลิงหยุนกลับไปจิงฉูครั้งนี้ เขาก็ไม่ได้ตั้งใจจะไปเก็บประวัติของตนเองในเมืองจิงฉูเท่านั้น แต่ยังตั้งใจจะไปเก็บประวัติของตนเองทั้งหมดที่อยู่ในมณฑลเจียงหนานอีกด้วย! นอกจากนี้เขายังคิดถึงหนิงหลิงยู่ฉินตงเฉี่วย หลินเมิ่งหาน เหยาลู่ หนิงน้อย หลงหวู่ แล้วก็ไป๋เซียนเอ๋อมากด้วย.. เหล่ากุ่ยถึงกับมีสีหน้าลำบากใจเมื่อได้ยินว่าหลิงหยุนคิดจะกลับจิงฉู.. “นายน้อยสี่..ถ้านายน้อยกลับไปเช่นนี้ แล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับท่าน ข้าจะรับผิดชอบไหวได้อย่างไรกัน!” เหล่ากุ่ยรู้ดีว่าหากหลิงหยุนกลับไปจิงฉูคงจะไม่ปลอดภัยนัก และอาจทำให้หลิงลี่เป็นห่วงมาก เหล่ากุ่ยนั้นคิดอะไรลึกซึ้งกว่าหลิงหยุนมากเวลานี้หลิงหยุนขึ้นชื่อว่าเป็นคนของตระกูลฉิน และฉินจิวยื่อก็เป็นผู้ที่เลี้ยงดูเขามานานถึงสิบแปดปี จึงยากนักที่ใครจะตัดสายสัมพันธ์นี้ขาดได้! เหล่ากุ่ยนั้นรู้ดีว่าการที่ฉินตงเฉี่วยยอมให้หลิงหยุนมาปักกิ่งเพื่อรับรู้บรรพบุรุษที่แท้จริงของตนเองนั้นไม่ใช่เพราะนางเห็นแก่หน้าตระกูลหลิง แต่เป็นเพราะนางรู้ว่าหลิงหยุนนั้นแข็งแกร่งเกินกว่าที่นางจะห้ามปรามได้ต่างหาก.. อีกทั้งเวลานี้..ไม่ว่าจะเป็นตระกูลหลง หรือตระกูลเย่ ทั้งสองตระกูลต่างก็ส่งคนของตนเองไปผูกสัมพันธไมตรีกับตระกูลฉินเรียบร้อยแล้ว เมื่อเป็นเช่นนี้หลิงหยุนจึงไม่ใช่เด็กเล็กๆในสายตาของคนตระกูลฉินอีกต่อไป และหากกลับไปจิงฉูครั้งนี้ตระกูลฉินเกิดต้องการรั้งตัวหลิงหยุนไว้ไม่ให้กลับมาปักกิ่งอีกเล่า เขาจะทำเช่นไร? เมื่อคิดได้เช่นนี้เหล่ากุ่ยจึงไม่ต้องการให้หลิงหยุนกลับไปจิงฉูอีก.. หลิงหยุนได้ฟังคำพูดของเหล่ากุ่ยก็ได้แต่ยกมือขึ้นเกาศรีษะพร้อมพูดกับเหล่ากุ่ยว่า “ท่านจะให้ข้าทำเช่นไร! หรือจะให้ข้ากลับไปโดยที่ไม่บอกท่านปู่งั้นรึ?” เหล่ากุ่ยรู้ตัวดีว่าไม่สามารถห้ามปรามหลิงหยุนได้จึงได้แต่ถามย้ำอีกครั้ง.. “นายน้อยสี่..ท่านต้องการที่จะกลับไปจิงฉูจริงๆงั้นรึ” หลิงหยุนพยักหน้า“แน่นอน.. อีกอย่างจิงฉูกับปักกิ่งก็อยู่ใกล้กันแค่นี้ การเดินทางก็สะดวกสบาย บินแค่สองชั่วโมงก็ถึงแล้ว! ข้าจะบินกลับไปกลับมาเมื่อไหร่ก็ย่อมได้..” เหล่ากุ่ยถึงกับถอนหายใจแล้วรีบกระวีกระวาดดึงเครื่องมือสื่อสารชนิดพิเศษออกมา พร้อมกับบอกวิธีใช้ให้กับหลิงหยุนทราบ แล้วย้ำว่า.. “นายน้อยสี่..ท่านใช้เครื่องสื่อสารนี้คุยกับนายผู้เฒ่าได้โดยตรงเลย!” หลิงหยุนจ้องมองเครื่องมือสื่อสารครู่หนึ่งจึงร้องถามขึ้นด้วยความสงสัย“เหตุใดไม่ใช้โทรศัพท์มือถือเล่า มันน่าจะสะดวกกว่าไม่ใช่รึ?!” เหล่ากุ่ยตอบกลับยิ้มๆ“เรื่องนี้ก็คล้ายๆกับเรื่องบัตรประชาชนนั่นล่ะ.. โทรศัพท์มือถือพวกนี้ สำนักงานรักษาความมั่นคง หรือองค์กรพิเศษอย่างหน่วยเทพอินทรีย์สามารถดักฟังการพูดคุย หรือแม้แต่ข้อความที่ส่งหากันได้อย่างง่ายดาย..” หลิงหยุนถึงกับงุนงง“แล้วเครื่องมือนี้ปลอดภัยงั้นรึ!” จู่ๆหลิงหยุนก็นึกถึงเครื่องมือสื่อสารชนิดพิเศษที่องค์กรนักฆ่าและหน่วยเทพอินทรีย์ใช้ ทั้งหมดล้วนแตกต่างจากที่คนธรรมดาทั่วไปใช้ “มันเป็นระบบสื่อสารคนละชนิดกันเครื่องมือสื่อสารชนิดพิเศษนี้ตั้งแต่ผู้นำระดับมณฑลไปถึงระดับรัฐมนตรี พวกเขาต่างก็ใช้เครื่องมือสื่อสารชนิดพิเศษนี้ และไม่มีทางที่ใครจะสามารถดักฟังได้..” หลิงหยุนฟังแล้วแทบอยากโยนโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในแหวนพื้นที่ของตนเองทิ้งไปทันทีและได้แต่คิดว่าเทคโนโลยีชั้นสูงของโลกใบนี้สะดวกก็จริง แต่ก็เป็นอันตรายถึงตายได้เลยทีเดียว! บัตรประชาชนโทรศัพท์มือถือ ใบขับขี่ ทะเบียนรถ หรือแม้แต่ IP address ของผู้คนในยุคนนี้ หากใครตกเป็นเป้าหมายแล้วล่ะก็ สิ่งเหล่านี้ก็ไม่ต่างจากเครื่องมือให้พวกเขาตามสืบค้นได้อย่างง่ายดาย “นับว่าโชคดีที่ข้าเองก็ไม่ค่อยได้ใช้โทรศัพท์มือถือบ่อยนักแล้วก็ไม่ค่อยเล่นอินเทอร์เน็ตด้วย! นี่ข้ามีญาณรู้ล่วงหน้าด้วยหรือนี่.. ฮ่า.. ฮ่า..” พูดจบหลิงหยุนก็หยิบเครื่องมือสื่อสารขึ้นมาติดต่อหาชายชราทันที.. “ท่านปู่..นี่ข้าเอง – หลิงหยุน!” “หลิงหยุนงั้นรึ!นี่เจ้าใช้เครื่องมือสื่อสารของเหล่ากุ่ยได้อย่างไรกัน?” น้ำเสียงของชายชราเต็มไปด้วยความตื่นเต้นดีใจอย่างเห็นได้ชัด “ท่านปู่..ข้าต้องรีบกลับไปจิงฉูแล้ว คงไม่ได้ไปลาท่านปู่ด้วยตัวเอง ข้าลาท่านปู่เลยก็แล้วกัน” หลิงลี่ได้ยินถึงกับกระโจนลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที“อะไรนะ! เจ้าจะกลับจิงฉูงั้นรึ? มีเรื่องด่วนอะไรหรือไม่? หรือเป็นเพราะเรื่องผลการสอบเอนทรานซ์นั่น?!” หลิงหยุนเข้าใจความรู้สึกของชายชราดีเขาเอาใจใส่หลิงหยุนถึงเพียงนี้ มีหรือที่จะไม่รู้ว่าผลการสอบเอนทรานซ์ของหลิงหยุนเป็นศูนย์.. หลิงหยุนถึงกับถอนหายใจเมื่อได้ยินหลิงลี่พูดต่อว่า..“หากเป็นเรื่องเล็กน้อยแค่นั้น เจ้าก็ไม่จำเป็นจะต้องกลับจิงฉู เจ้าบอกข้ามาว่าอยากจะเข้ามหาวิทยาลัยใหน ข้าจะจัดการเรื่องนี้ให้เจ้าเอง!” หลิงหยุนได้แต่แอบคิดในใจว่า‘มันเป็นความต้องการของท่านแม่กับหลิงยู่ต่างหากเล่า.. ตัวข้าไม่ต้องการเรียนที่ใดทั้งนั้น..’ “ท่านปู่..ข้าไม่ได้กลับจิงฉูเพราะเรื่องผลสอบเอนทรานซ์ เรื่องนั้นข้าไม่ใส่ใจด้วยซ้ำไป! ข้ากลับไปเพื่อทำธุระบางอย่าง..” หลิงลี่ถึงกับกระวนกระวายใจอย่างมากจนต้องร้องถามออกมา“ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็บอกปู่มาว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แล้วปู่จะจัดการให้กับเจ้าเอง!” หลิงหยุนถึงกับพูดไม่ออกเขามองเหล่ากุ่ยแล้วก็ได้แต่ยิ้ม จากนั้นจึงตอบหลิงลี่ไปว่า “ท่านปู่.. มันไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรอย่างที่ท่านกังวลหรอก ข้าก็แค่จะกลับไปพาหลานสะใภ้มาคาราวะท่านปู่เท่านั้นเอง..” แน่นอนว่าหลิงหยุนไม่ได้กลับไปด้วยเหตุผลเพียงแค่นี้แน่!เพียงแต่นั่นเป็นข้ออ้างที่ดีที่สุดที่เขาคิดได้ในเวลานี้!“ฮ่า..ฮ่า.. ฮ่า..”หลิงลี่ได้ฟังถึงกับหัวเราะเสียงดังออกมาจากนั้นจึงทำเสียงล้อเลียนหลานชาย “ฮ่า.. ฮ่า.. แต่เจ้าต้องรับปากปู่ว่าจะพาหลานสะใภ้มาพบปู่พร้อมๆกันทุกคน ไม่เช่นนั้นปู่ก็ไม่อนุญาตให้เจ้ากลับไป!”“เอ่อ..!”หลิงหยุนได้แต่แอบคิดในใจว่าหากเขาพามาทั้งหมดจริงๆ ห้องรับแขกของหลิงลี่คงจะไม่พอต้อนรับแน่“ครับท่านปู่..ข้าจะพยายาม..”หลิงหยุนทำอะไรไม่ได้นอกจากต้องโกหกหลิงลี่คำโตต่อไป..หลิงลี่หัวเราะเสียงดังอีกครั้งและหลังจากหยอกล้อหลิงหยุนต่ออีกสองสามคำ เขาก็ขอคุยกับเหล่ากุ่ยต่อ..“นายน้อยสี่..จะให้ข้าติดตามท่านไปด้วยหรือไม่!” เหล่ากุ่ยร้องถามหลิงหยุนรีบโบกมือห้าม..“ไม่จำเป็น.. เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ข้ากลับไปจัดการคนเดียวได้ ที่นี่ยังมีเรื่องต้องสะสางอีกมากมาย ท่านต้องอยู่ที่นี่ดูแลท่านปู่ และคอยช่วยท่านปู่สะสางเรื่องต่างๆจะดีกว่า”เหล่ากุ่ยเห็นว่าคำพูดของหลิงหยุนฟังดูมีเหตุผลจึงไม่ต้องการเซ้าซี้อีก แต่ได้จัดการส่งเครื่องมือสื่อสารของตนเองให้หลิงหยุนแทน“ถ้าเช่นนั้นท่านก็เอาเครื่องนี่ไปใช้กลับไปจิงฉูจะได้ติดต่อท่านได้ง่ายขึ้น!”หลิงหยุนไม่รีรอรีบเรียกเครื่องมือสื่อสารของเหล่ากุ่ยเข้าไปเก็บไว้ในแหวนพื้นที่ทันที..เหล่ากุ่ยทำหน้าพยักเพยิดไปทางโกดังเก็บของพร้อมกับถามหลิงหยุนว่า“นายน้อยสี่.. แล้วสามคนที่อยู่ในห้อง ท่านคิดจะจัดการกับพวกมันอย่างไร”หลิงหยุนตอบกลับไปว่า“ข้าฝากขังพวกมันไว้ที่นี่ก่อน รอถังเมิ่งจัดการเรื่องเครื่องบินให้เรียบร้อยก่อน ไม่แน่ว่าข้าอาจจะพาพวกมันกลับไปจิงฉูด้วย!”“อ่อ..เกาเทียนหลงจะแอบปฏิบัติภารกิจในปักกิ่งอย่างเงียบๆ ท่านช่วยส่งคนไปคุ้มครองความปลอดภัยให้เขากับคนตระกูลเกาด้วย แต่ให้ไปเฉพาะเวลากลางวันเท่านั้นนะ..”ตามที่หลิงหยุนคาดการณ์ในช่วงเวลากลางคืนทั้งเกาจิ้นสง และเกาซิงฉางจะต้องออกมาดูแลความปลอดภัยให้กับเกาเทียนหลงด้วยตัวเองอย่างแน่นอน..“เรื่องนั้นนายน้อยสี่ไม่ต้องเป็นห่วงข้าว่าตระกูลเฉินเวลานี้แม้แต่ตัวเองก็ยังเอาตัวไม่รอด คงไม่มีเวลามาสนใจเกาเทียนหลงแน่..”หลิงหยุนถึงกับหัวเราะเสียงดัง“ฮ่า.. ฮ่า.. ข้าเองก็คิดเช่นนั้น.. แล้วข้าก็คิดว่าตระกูลเฉินน่าจะส่งคนไปหาเรื่องข้าถึงจิงฉูเสียมากกว่า คงไม่สนใจจะยุ่งกับเกาเทียนหลงหรอก..”เหล่ากุ่ยร้องเตือนด้วยความเป็นห่วงเป็นใย“นายน้อยสี่.. ท่านต้องระมัดระวังตระกูลซันกับตระกูลเฉินให้มากด้วย!”แววตาของหลิงหยุนเปลี่ยนเป็นเย็นชาทันทีพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงดุดัน “เหล่ากุ่ย.. ข้าจะระมัดระวังตัวให้มาก!”อุปนิสัยของหลิงหยุนเป็นเช่นไรมีหรือที่เหล่ากุ่ยจะไม่รู้..“ส่วนเรื่องสุดท้าย..เวลานี้คนตระกูลเกาต่างก็ซ่อนตัวอยู่ที่บ้านหลังนั้น ท่านช่วยสั่งการให้แวมไพร์สองตนไปคอยเฝ้าดูแลด้วย..”“นายน้อยสี่..ท่านจะให้ข้าส่งใครไปดีล่ะ”“จ๊อยซ์กับเพียร์ซก็น่าจะดี..ความแข็งแกร่งของพวกมันทั้งคู่น่าจะรับมือยอดฝีมือขั้นเซียงเทียน-8 ได้!”แต่หลิงหยุนเองก็ไม่มั่นใจในจุดนี้มากนักเพราะนี่เป็นการคาดเดาของเขาเอง เพราะพอลกับเจสเตอร์เป็นแวมไพร์ขั้นไวส์เคานต์ พวกมันสามารถรับมือนินจาขั้นเซียงเทียน-7 ได้ ส่วนเพียร์ซกับจอยซ์เป็นแวมไพร์ขั้นเคานต์ ก็น่าจะรับมือยอดฝีมือขั้นเซียงเทียน-8 ได้..“แล้วเอ็ดเวิร์ดล่ะ”หลิงหยุนยิ้มเล็กน้อย“ให้เอ็ดเวิร์ดเฝ้าอยู่ที่บ้านตระกูลหลิง และคอยฟังคำสั่งจากท่านปู่”เอ็ดเวิร์ดเป็นแวมไพร์ขั้นมาร์ควิสหลังจากที่รับเลือดของหลิงหยุนเข้าไปแล้ว ถึงแม้จะไม่พัฒนาขั้น แต่ความแข็งแกร่งของเอ็ดเวิร์ดก็เพิ่มขึ้นอย่างมาก เรื่องนี้หลิงหยุนเองก็ยังไม่เข้าใจ..แต่ถึงกระนั้นเขาก็มั่นใจว่าความแข็งแกร่งของเอ็ดเวิร์ดน่าจะเทียบเท่ายอดฝีมือขั้นเซียงเทียน-8ได้..หากเป็นเช่นนี้ก็เท่ากับว่าตระกูลหลิงมียอดฝีมือขั้นเซียงเทียน-8 ถึงสองคน อีกทั้งเอ็ดเวิร์ดก็ยังไม่ใช่มนุษย์ เขาจึงมั่นใจว่าตระกูลหลิงจะอยู่ได้อย่างปลอดภัย..เหล่ากุ่ยยิ้มพร้อมกับพูดขึ้นว่า“นายน้อยสี่ หากเป็นเช่นนี้ท่านก็ไม่ต้องห่วงตระกูลหลิงอีกแล้ว!”หลิงหยุนยิ้มบางขณะเดินไปตามทางภายในโกดังเหล่ากุ่ยเองก็เดินตามหลังหลิงหยุนไป ส่วนหลิงสือชีก็รีบมาเปิดประตูให้ด้วยความตื่นเต้น แล้วทั้งคู่ก็เข้าไปภายในคลังอาวุธตระกูลหลิง..“คันธนูกับลูกธนูที่ข้าสั่งเจ้าทำเสร็จแล้วหรือยัง”หลิงหยุนใช้ลูกธนูสังหารแวมไพร์ไปจำนวนมากเขาจึงต้องการลูกธนูเพิ่ม..“นายน้อยสี่..เวลานี้แร่เงินที่ท่านนำมาทั้งหมด ได้นำมาผลิตเป็นลูกธนูเงินตามที่ท่านสั่งทั้งหมดแล้ว!”“เยี่ยมมาก!”หลิงหยุนเดินไปยังตำแหน่งที่วางลูกธนูเงินและจัดการเรียกลูกธนูทั้งหมดกลับเข้าไปไว้ในแหวนพื้นที่ซึ่งแออัดอย่างมากในเวลานี้!