บทที่ 829 -830

บทที่ 829 : หึงหวง! กว่าจะเสร็จภารกิจทุกอย่างในเช้าวันนี้ก็ปาเข้าไปเที่ยงตรงแล้วหลิงหยุนเป็นห่วงว่าเกาเฉินเฉินที่อยู่บ้านคนเดียวจะหิว จึงสั่งให้ตี้เสี่ยวอู๋รีบขับรถกลับไปที่บ้านโดยเร็ว.. “ฉันเป็นแฟนของหลิงหยุนห้องนี้เป็นห้องของฉัน!” “อะไรนะ!เธอพูดว่าฉันเป็นแฟนหลิงหยุนงั้นเหรอ?! แต่ฉันเป็นคู่หมั้น แล้วห้องนี้ก็เป็นห้องของฉัน!” ทันทีที่รถสีดำขับเข้าไปในบ้านเสียงทะเลาะกันของหญิงสาวทั้งสองคนก็ดังมาเข้าหูของหลิงหยุนทันที เขาถึงกับขมวดคิ้ว.. หลงหวู่มาที่บ้านของหลิงหยุนและกำลังทะเลาะกับเกาเฉินเฉิน ฟังจากน้ำเสียงแล้ว ดูเหมือนว่าทั้งคู่ต่างก็ไม่มีใครยอมใครด้วยสิ! เวลานี้ตี้เสี่ยวอู๋ได้พัฒนาขั้นขึ้นมาแล้วเช่นกันจึงสามารถได้ยินเสียงทะเลาะเบาะแว้งระหว่างเกาเฉินเฉินกับหลงหวู่ได้อย่างชัดเจน ในใจได้แต่คิดว่า ‘ชิบหายแล้ว!’ พร้อมกับหันไปมองหน้าหลิงหยุนตาโต “พี่หยุน..ทำไงดี!” หลิงหยุนมองตี้เสี่ยวอู๋ด้วยสายตาที่บ่งบอกว่าคงทำอะไรไม่ได้! แล้วตอบไปว่า “จะให้ทำยังไงล่ะ ก็ต้องรีบไปห้ามน่ะสิ รีบลงจากรถเร็วเข้า!” โดยไม่รอให้รถจอดสนิทหลิงหยุนผลักประตูรถออก แล้วพุ่งขึ้นไปชั้นสองของบ้านทันที ระหว่างที่วิ่งเข้าไปนั้นหลิงหยุนได้เปิดจิตหยั่งรู้สำรวจดูก่อนล่วงหน้า และพบว่าเกาเฉินเฉินกำลังยืนพิงกรอบประตูห้องที่อยู่ตรงข้ามห้องนอนของหลิงหยุน และกำลังจ้องหน้าหลงหวู่ที่ยืนประจันหน้าอยู่ อีกทั้งยังไม่ยอมให้หลงหวู่เข้าไปในห้องอีกด้วย หลงหวู่ซึ่งอยู่ในชุดเสื้อยืดรัดรูปและกางเกงยีนส์รัดรูปสีฟ้าที่คุ้นตา กำลังยืนเอามือขวาเท้าเอว สีหน้าบ่งบอกว่ากำลังโมโหอย่างมาก และพร้อมที่จะกัดกินเกาเฉินเฉินได้เช่นกัน ห้องที่สองสาวกำลังทะเลาะแก่งแย่งกันนั้นก็คือห้องนอนที่อยู่ตรงข้ามกับห้องนอนของหลิงหยุนนั่นเอง แล้วก็เป็นห้องที่หลงหวู่กับหลินเมิ่งหานเคยทะเลาะแย่งกันก่อนหน้านี้ด้วย แต่ท้ายที่สุดทั้งสองคนก็ไม่มีใครได้ครอบครองห้องนี้.. เมื่อคืนนี้..หลิงหยุนได้จัดการให้เกาเฉินเฉินนอนพักผ่อนในห้องนี้ เพราะไม่สามารถให้เธอนอนในห้องของไป๋เซียนเอ๋อ หรือเสี่ยวเม่ยหนิงได้อย่างแน่นอน หลิงหยุนจึงต้องให้เกาเฉินเฉินนอนห้องที่อยู่ตรงข้ามกับห้องนอนของตนเอง และเมื่อหลงหวู่ต้องการจะเข้าไป เกาเฉินเฉินจึงยืนขวางทางไว้ไม่ยอมให้หลงหวู่เข้าไปด้านใน หลงหวู่นั้นมีปกตินิสัยเป็นคนเจ้าอารมณ์อยู่แล้วก่อนหน้านี้เธอก็ไม่ยอมให้หลินเมิ่งหาน และตอนนี้เมื่อเห็นว่าเกาเฉินเฉินมาอยู่ในห้อง จึงถึงกับหักห้ามความโกรธไม่อยู่! เมื่อหลิงหยุนกลับมาทั้งคู่ก็ยังไม่มีใครยอมใครหลังจากที่ได้ทะเลากันมาร่วมชั่วโมงแล้ว! “อะไรนะ!เธอนี่นะเป็นคู่หมั้นของหลิงหยุน? น่าหัวเราะสิ้นดี! ถ้าเธอเป็นคู่หมั้น แล้วฉันควรจะเป็นอะไรดีนะ?” เมื่อได้ยินว่าหลงหวู่เป็นคู่หมั้นของหลิงหยุนในใจของเกาเฉินเฉินก็ลุกเป็นไฟขึ้นมาทันที และตอบโต้กลับอย่างไม่ยอมเช่นกัน! ตลอดเช้าตั้งแต่หลิงหยุนออกจากบ้านไปพร้อมกับถังเมิ่งนั้นเกาเฉินเฉินก็เดินสำรวจรอบๆบ้าน ดังคำพูดว่า..สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น! เพราะหลังจากที่เดินสำรวจนั้นเกาเฉินเฉินกลับยิ่งรู้สึกแย่มากขึ้นเมื่อพบว่า ห้องนอนสองห้องที่อยู่ด้านซ้ายและขวาของห้องนอนหลิงหยุนนั้น ห้องหนึ่งก็คือห้องของไป๋เซียนเอ๋อ ส่วนอีกห้องก็คือห้องนอนของเสี่ยวเม่ยหนิงกับเหมี่ยวเสี่ยวเหมา ทั้งสองห้องนั้นได้รับการทำความสะอาดอย่างดี และสภาพห้องก็บ่งบอกว่าเป็นห้องที่มีการใช้งานเป็นปกติ ส่วนด้านล่างก็จะมีห้องนอนพิเศษสำหรับฉินตงเฉี่วยกับหนิงหลิงยู่หลังจากที่เกาเฉินเฉินเดินสำรวจรอบๆ ในใจก็รู้สึกเศร้าสร้อยอย่างบอกไม่ถูก และรู้สึกว่าตลอดสามเดือนที่ผ่านมานั้น เธอพลาดข่าวคราวเกี่ยวกับหลิงหยุนไปมากมายเลยทีเดียว เกาเฉินเฉินนั้นรู้จักเสี่ยวเม่ยหนิงเป็นอย่างดีแต่กับเหมี่ยวเสี่ยวเหมานั้นเธอก็แค่พบเจอที่โรงเรียนเท่านั้น ส่วนไป๋เซียนเอ๋อเธอไม่เคยพบเจอเลยสักครั้ง หลังจากพบว่ามีสาวงามมากมายรายล้อมอยู่รอบกายหลิงหยุนเธอก็เริ่มรู้สึกระวนกระวายใจ และปัญหาต่างๆก็เข้ามารุมเร้าจิตใจอย่างไม่สามารถอธิบายออกมาเป็นคำพุดได้.. และในช่วงเวลาที่เกาเฉินเฉินกำลังถูกปัญหาต่างๆรุมเร้าจิตใจนั้นหลงหวู่ก็โผล่เข้ามาพอดี และเมื่อทั้งคู่เผชิญหน้ากัน ต่างฝ่ายต่างก็ทะเลาะเบาะแว้งอย่างที่ไม่มีใครยอมใครเลยจริงๆ อาจดูเหมือนทั้งคู่กำลังทะเลาะกันเรื่องห้องนอนแต่ความจริงแล้วหญิงสาวทั้งสองคนรู้ดีอยู่แก่ใจว่า พวกเธอกำลังทะเลาะกันเพราะแย่งหลิงหยุนนั่นเอง! หลงหวู่ได้ยินเกาเฉินเฉินถามเช่นนั้นจึงเบะปากพร้อมกับพูดเย้ยหยัน “เธอเป็นใครน่ะเหรอ ฉันคงไม่เสียเวลามาจัดลำดับให้เธอหรอก แล้วฉันก็เป็นคู่หมั้นที่ถูกต้องตามประเพณีของหลิงหยุน เพราะฉะนั้นไม่ช้าก็เร็วห้องนี้จะต้องเป็นของฉัน เธอไม่มีสิทธิ์ที่จะอยู่!” เกาเฉินเฉินได้ฟังถึงกับระเบิดอารมณ์ออกมา“เธอนั่นล่ะ.. ออกไป!” “หยุด..หยุด.. หยุด!” เพียงแค่เกาเฉินเฉินพูดคำสุดท้ายออกมาหลิงหยุนก็มาถึงทันเวลาพอดี เขาใช้มังกรพรางร่างตรงเข้าไปกั้นระหว่างร่างของหญิงสาวทั้งสองคนพร้อมกับห้ามปรามทันที “หยุดเดี๋ยวนี้!พวกคุณสองคนทะเลาะกันเสียงดังหนวกหูไปถึงถนนด้านนอก ไม่อับอายกันบ้างหรือยังไง” เมื่อหลิงหยุนเห็นเหตุการณ์เขาก็รู้ได้ทันทีว่าจะต้องรีบแยกหญิงสาวทั้งสองคนก่อนไม่เช่นนั้นทั้งคู่คงต้องไม่มีใครยอมลดละอย่างแน่นอน ทั้งหลงหวู่และเกาเฉินเฉินที่กำลังทะเลาะกันหน้าดำหน้าแดงนั้นเมื่อเงยหน้าขึ้นมองด้านหน้าอีกครั้ง ก็พบร่างของหลิงหยุนยืนขวางหน้าไว้ ทั้งคู่ถึงกับกรีดร้องออกมา และวิ่งเข้าไปหาหลิงหยุนทันที เมื่อหลิงหยุนเห็นเช่นนั้นเขาจึงขยับร่างมาเป็นหันข้างให้กับสองสาวแทน และเมื่อทั้งคู่พุ่งเข้ามาหา จึงเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของหลิงหยุนทันที และภาพที่ทั้งคู่วิ่งจนหน้าอกกระเพื่อมเข้ามานั้น ก็เป็นภาพที่น่ามองยิ่งนักสำหรับหลิงหยุน หลงหวู่เห็นหลิงหยุนมาจึงยอมหยุดทะเลาะกับเกาเฉินเฉินไว้ก่อน และรีบโอบกอดแขนของหลิงหยุนไว้แน่นพร้อมกับพูดขึ้นว่า “หลิงหยุน..นายกล้าหนีฉันไปปักกิ่งโดยไม่บอก รู้มั๊ยฉันคิดถึงนายแทบตาย!” หลงหวู่พูดจบก็เอนกายและใบหน้าเข้าซบอกของหลิงหยุนทันที..“ฮึ่ม..”เมื่อเกาเฉินเฉินเห็นหลงหวู่ออดอ้อนหลิงหยุนเช่นนี้เธอก็ถึงกับโกรธจนตัวสั่น และทำเสียงคำรามใส่หลงหวู่ทันทีเช่นกันเกาเฉินเฉินแยกกับหลิงหยุนตั้งแต่เช้าและรู้ว่าหลิงหยุนไปทำอะไร จึงไม่จำเป็นที่เธอจะต้องถาม..หลิงหยุนรู้ว่าหญิงสาวทั้งสองคนต่างก็หึงหวงตนเองและรู้ว่าจำเป็นจะต้องปลอบทั้งคู่ให้เย็นลงก่อน แต่ก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดอย่างไรดี จึงได้แต่แสร้งทำเป็นโง่ไปก่อน..“เอาล่ะ..พวกเราไปหาข้าวเที่ยงกินกันก่อนดีกว่า.. บ่ายนี้ผมมีอะไรต้องทำอีกมากมาย!”พูดจบ..หลิงหยุนก็เดินโอบไหล่ของเกาเฉินเฉินด้วยมืออีกข้างหนึ่ง และพาสองสาวเดินลงบันไดไปตี้เสี่ยวอู๋ไม่ได้เดินขึ้นบันไดมาด้วยจึงมีเพียงสามคนที่อยู่ชั้นสอง และหากหลงหวู่กับเกาเฉินเฉินยังคงตั้งหน้าตั้งตาที่จะทะเลาะกันต่อไป หลิงหยุนก็คงหมดปัญญาที่จะจัดการเช่นกันการพาสองสาวลงไปด้านล่างจึงน่าจะดีกว่าข้างบนเพราะอย่างน้อยก็มีตี้เสี่ยวอู๋อยู่ด้วย ทั้งหลงหวู่และเกาเฉินเฉินคงจะไม่กล้าทะเลาะกันต่อหน้าตี้เสี่ยวอู๋เป็นแน่ และหลิงหยุนก็จะได้ไม่ต้องเปลืองน้ำลายห้ามปราม..เมื่อทั้งหมดลงมาด้านล่าง..ตี้เสี่ยวอู๋ก็ยืนกุมมือนิ่งอยู่ในห้องรับแขก เขาแทบไม่กล้าจะหายใจด้วยซ้ำไปหลิงหยุนกระแอมเบาๆสองครั้งเพื่อให้ตี้เสี่ยวอู๋เงยหน้ามองเขาพร้อมกับสั่งว่า “เสี่ยวอู๋.. นายรีบโทรไปที่ภัตตาคารจิงฉู ให้เขาจัดการส่งอาหารชั้นดีมาที่นี่โดยเร็วที่สุด!”ตี้เสี่ยวอู๋พยักหน้าและรีบโทรไปที่ภัตตาคารทันที หลิงหยุนใช้มือทั้งสองข้างดันร่างของเกาเฉินเฉินกับหลงหวู่ให้ไปนั่งที่โซฟา จากนั้นตัวเขาก็นั่งลงตรงกลางระหว่างสองสาวทันทีหลิงหยุนเหลือบมองสองสาวทางซ้ายและขวาพร้อมกับขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะพูดเสียงเบาว่า“คราวนี้..พวกคุณทั้งคู่ก็บอกผมมาได้แล้วว่าทะเลาะกันเรื่องอะไร ค่อยๆพูดล่ะ..”เกาเฉินเฉินที่ยังคงขุ่นเคืองแต่ก็กัดริมฝีปากพร้อมกับดวงตาแดงก่ำ และพูดออกไปอย่างสำนึกผิด“ก็เธอบอกว่าเธอเป็นคู่หมั้นของนายแล้วยังไม่ยอมให้ฉันอยู่ในห้องนอนที่ตรงข้ามกับห้องของนายด้วย..”ถึงแม้เกาเฉินเฉินจะรู้ดีว่ารอบกายของหลิงหยุนนั้นมีสาวงามรายล้อมอยู่มากมาย และได้เตรียมใจไว้ในระดับหนึ่งแล้ว แต่ถึงกระนั้นก็ไม่สามารถเก็บซ่อนความหึงหวงตามสัญชาติญาณาของผู้หญิงได้ จึงได้แต่รู้สึกผิดกับสิ่งที่ได้ทำลงไป..แต่หลงหวู่ที่ดูเหมือนจะดุดันกว่ามากนั้นสีหน้าของเธอเองก็บ่งบอกว่ารู้สึกผิดอย่างมากพร้อมกับพูดขึ้นมาว่า“นี่..หลายวันนี้ฉันก็เป็นห่วงนายอยู่ทุกวัน แต่นายไปปักกิ่งไม่กี่วัน ก็พาผู้หญิงกลับมาด้วย แล้วยังให้มานอนในห้องนอนของฉันอีก..”“ห้องนั่นแม้แต่ฉันกับพี่หลินก็ยังไม่สามารถอยู่ได้แล้วทำไมถึงให้เธออยู่ได้ล่ะ!”หลิงหยุนนั่งนิ่งฟังคำบ่นของหญิงสาวทั้งสองคนจากนั้นจึงยกมือขึ้นปัดผมที่ตกลงมาปิดหน้าผากพร้อมกับพูดขึ้นช้าๆ“อะไรนะ!นี่พวกคุณสองคนยังไม่รู้จักกันอีกเหรอ?”“มา..ผมจะแนะนำให้พวกคุณได้รู้จักกัน!”หลิงหยุนยกมือทั้งสองข้างพร้อมกับผายไปทางหญิงสาวทั้งสองคนพร้อมกับพูดขึ้นว่า “นี่คือเกาเฉินเฉิน.. ส่วนนี่ก็คือหลงหวู่..”หญิงสาวทั้งสองคนต่างก็ทักทายกันด้วยน้ำเสียงเย็นชา..แต่หลิงหยุนไม่ใส่ใจพร้อมกับพูดต่อว่า“เกาเฉินเฉินเป็นเพื่อนนักเรียนที่เรียนอยู่ห้องเดียวกับผม แล้วก็เป็นหัวหน้าชั้นด้วย”“ส่วนหลงหวู่..โต๊ะเรียนที่คุณนั่งนั้น ก็คือโต๊ะเดิมที่เกาเฉินเฉินเคยนั่ง!”เมื่อเกาเฉินเฉินได้ยินใบหน้างดงามของเธอก็ก็หันไปจ้องมองหลงหวู่อย่างเปิดเผยพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา“อ่อ..ที่แท้เป็นเธอเองงั้นเหรอ!”หลิงหยุนเกาเฉินเฉิน และฉางหลิง ทั้งหมดต่างก็เป็นเพื่อนนักเรียนห้องเดียวกัน หลังจากที่เกาเฉินเฉินกับฉางหลิงได้พบกันที่ปักกิ่งนั้น ทั้งคู่ก็ได้พูดคุยกันแทบทุกเรื่อง และแน่นอนว่าเรื่องของหลงหวู่ที่ไปนั่งแทนเกาเฉินเฉินก็ไม่พลาดเช่นกัน เพราะนี่นับว่าเป็นเรื่องใหญ่ และฉางหลิงก็ได้เล่าเรื่องระหว่างหลงหวู่กับหลิงหยุนให้เกาเฉินเฉินฟังด้วยหลงหวู่เองก็ไม่ได้มีท่าทียี่หระอะไรและทำเสียงขึ้นจมูกอย่างไม่ใยดีนัก “ทำไม เหรอ ในเมื่อเธอเองก็ไม่ได้เรียนแล้ว จะไม่ให้คนอื่นเขามานั่งแทนเลยหรือไง? ห๊ะ?!”เมื่อหลิงหยุนเห็นว่าไม่มีใครยอมใครเช่นนี้เขาจึงเอนกายลงบนโซฟาพร้อมกับพูดขึ้นมาว่า“เช้านี้ผมไปจัดการเรื่องผลสอบเอนทรานซ์มาแล้ว..มีใครอยากฟังบ้างมั๊ย”เวลานี้..วิธีที่ดีที่สุดก็คือการดึงความสนใจของทั้งคู่ไปที่เรื่องอื่น หลิงหยุนจึงเปลี่ยนเรื่องพูดทันที และรีบหยิบกระดาษคำตอบของตนเองออกมา“นี่คือหลักฐานว่าผลคะแนนสอบของผมนั้นยอดเยี่ยมแค่ใหน!”นับว่าได้ผลอย่างมากทันทีที่หลิงหยุนพูดจบ ทั้งหลงหวู่กับเกาเฉินเฉินก็ไม่สนใจที่จะทะเลาะกันอีก สีหน้าของทั้งคู่เปลี่ยนเป็นมีความสุขอย่างมาก และมือทั้งสี่ข้างก็ยื่นออกไปคว้ากระดาษคำตอบพร้อมๆกันบทที่ 830 : สาวงามมากมาย!ทันทีที่คว้ากระดาษคำตอบของหลิงหยุนไปได้หลงหวู่ก็กวาดสายตาไปที่กระดาษคำตอบที่กลับหัวทันที!