บทที่ 841-842

บทที่ 841 : เงินคืออาวุธทิ่มแทงหลี่จิ่วเจียง! หลงหวู่แสยะยิ้มขณะที่ใช้นิ้วชี้กับนิ้วโป้งคีบเช็คออกมาจากซองแดงพร้อมกับสะบัดไปมาตรงหน้าของชีเต๋อเปียว ในสายตาของหลงหวู่นั้นคนอย่างชีเต๋อเปียวไม่คู่ควรที่จะพูดกับเธอด้วยซ้ำไป! “เอ่อ..” ชีเต๋อเปียวเป็นชายร่างเล็กและตัวเตี้ยกว่าหลงหวู่ เขาจึงกระโดดขึ้นกระโดดลงเพื่อหยิบเช็คในมือของหลงหวู่ที่โบกอยู่ตรงหน้า แต่ก็ไม่สามารถหยิบได้เสียที และเริ่มรู้สึกอับอายมากขึ้นเรื่อยๆ “อยากได้เช็คนี่เหรอ!เอาไป..” หลงหวู่พูดออกมาด้วยสีหน้าและแววตาเย็นชารอยยิ้มมุมปากนั้นเต็มไปด้วยความเหยียดหยัน พร้อมกับโยนเช็คในมือใส่หน้าชีเต๋อเปียวทันที! ในเวลานั้นเองด้านนอกก็เกิดสายฟ้าเส้นใหญ่ฟาดลงมาท่ามกลางท้องนภาที่มืดมิด จนเกิดเสียงดังเปรี้ยงอย่างรุนแรง จนกระจกหน้าต่างของโรงแรมไคเฉีวยนถึงกับสั่น.. ลมพัดกรรโชกแรงและพายุฝนก็กระหน่ำลงมาทันที! ชีเต๋อเปียวละล้าละลังแต่เมื่อได้ยินเสียงฟ้าผ่าเปรี้ยงลงมาจนดังสนั่นหวั่นไหวเช่นนั้น เขาก็ตกใจกลัวจนถึงกับปล่อยเช็คที่ลอยอยู่ตรงหน้าร่วงลงพื้นไป แต่นี่เป็นซองแดงของหลี่เทียนชีเต๋อเปียวไม่มีทางเลือก จึงต้องก้มตัวลงไปที่พื้นเพื่อหยิบมันขึ้นมา และท่าทางที่เขาคลานสี่ขาตามเก็บเช็คนั้น ก็ไม่ต่างจากสุนัขเลยแม้แต่น้อย! “ห๊ะ!ยี่.. ยี่สิบล้าน?!” ทันทีที่ชีเต๋อเปียวเห็นจำนวนเงินในเช็คเขาก็ถึงกับร้องอุทานออกมาอย่างตกใจ! “นี่มัน..” จะไม่ให้ชีเต๋อเปียวตกใจได้อย่างไรกันในเมื่อเงินซองที่ได้รับจากงานเลี้ยงฉลองที่จัดให้กับหลี่เทียนในคืนนี้นั้น จากที่นับไปก่อนหน้านี้ก็ร่วมสิบล้านแล้ว.. แต่จู่ๆก็ได้รับเช็คจำนวนยี่สิบล้านเพิ่มขึ้นมาอีก และสำหรับแขกที่ใจป้ำเช่นนี้ ชีเต๋อเปียวเองก็ไม่เคยพบเคยเห็นมาก่อนจริงๆ! อีกทั้งผู้ที่นำเช็คมามอบให้นั้นก็เป็นเพียงแค่เด็กสาวที่อายุยังน้อยอีกด้วย! หลงหวู่ทำเสียงประชดประชัน“นี่มัน.. นี่มัน..! จะร้องตกใจไปทำไม? มันน้อยไปหรือยังไง? หรือคิดว่านี่เป็นเช็คปลอม? ถ้าไม่เชื่อ.. ในงานนี้มีเจ้าหน้าที่การเงินอยู่มั๊ยล่ะ? ถ้ามี.. คุณก็ให้เจ้าหน้าที่การเงินนำเช็คไปตรวจสอบได้เลย!” ชีเต๋อเปียวได้ฟังคำพูดของหลงหวู่เขาก็เริ่มรู้สึกผิดปกติ แต่เมื่อสังเกตุดูก็พบเพียงแค่สาวงามทั้งหกคนที่แต่งชุดราตรีเพื่อเตรียมพร้อมมาร่วมงานจริงๆ ก็เลยได้แต่คิดว่าคงจะไม่มีอะไรน่ากังวล แต่เรื่องที่ชีเต๋อเปียวยังคงกังวลใจนั้นก็คือเรื่องที่หลี่เทียนถูกตบหน้าแต่กลับไม่มีใครเห็นว่าเกิดขึ้นได้อย่างไร และใครเป็นผู้ลงมือ? ชีเต๋อเปียวเริ่มรู้สึกว่านั่นเป็นเรื่องที่ไม่ชอบมาพากลนักและเขาเองก็ไม่เคยพบเจอเหตุการณ์ที่แปลกประหลาดเช่นนี้มาก่อนในชีวิต หากเกิดอะไรขึ้นมาจริงๆ เขาเองก็คงไม่สามารถรับมือได้เช่นกัน แต่เพื่อให้เรื่องวุ่นวายนี้จบลงโดยเร็วชีเต๋อเปียวจึงรีบหยิบเช็คขึ้นมาถือไว้ พร้อมกับหันไปมองหลี่เทียนที่ตอนนี้ทรุดลงไปกองกับพื้นแล้ว แต่หลี่เทียนเองก็กำลังรู้สึกเจ็บปวดอย่างมากมันจึงไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น! เมื่อเหลือเพียงตัวคนเดียวเช่นนี้ชีเต๋อเปียวจึงต้องหันหน้าอ้วนๆของตนเองไปยิ้มให้กับหลงหวู่พร้อมกับพูดขึ้นว่า “เอ่อ..ไม่ใช่อย่างนั้นครับ! ผมเป็นครูใหญ่ของหลี่เทียน เช็คที่คุณสุภาพสตรีนำมาให้ก็มียอดเงินที่ค่อนข้างสูง ผมคงต้องขออนุญาตรายงานเรื่องนี้ให้กับหัวหน้าของผมทราบ..” และ‘หัวหน้า’ ที่ชีเต๋อเปียวพูดถึงอย่างเต็มปากเต็มคำนั้นก็ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นคนที่จัดงานเลี้ยงฉลองให้กับหลี่เทียนในคืนนี้ ซึ่งก็คือลุงของหลี่เทียนที่ชื่อว่าหลี่จิ่วเจียงนั่นเอง หลงหวู่ยิ้มพร้อมกับพูดอย่างไม่แยแส“เชิญ..” ระหว่างนั้นหลงหวู่ก็เหลือบไปเห็นตู้เซฟจำนวนสี่ตู้ที่วางอยู่ด้านหลังโต๊ะเข้าโดยบังเอิญและแน่นอนว่าด้านในนั้นมีเงินสดอยู่เต็มไปหมด ตอนนี้ก็เพียงแค่รอเวลาให้งานเลี้ยงเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นจากนั้นเจ้าหน้าที่การเงินทั้งแปดคนที่อยู่ในงาน ก็จะจัดการขนตู้เซฟเหล่านี้พร้อมด้วยสมุดบัญชีกลับไปที่บ้านของหลี่จิ่วเจียงทันที พวกเขาทั้งแปดคนจะไม่ได้อยู่ร่วมงานเลี้ยงฉลองในคืนนี้ด้วย! แต่ถึงกระนั้นหลงหวู่ก็รู้ดีแก่ใจว่าในคืนนี้.. เงินทั้งหมดในตู้เซฟทั้งสี่นั้น จะไม่มีผู้ใดสมารถขนย้ายออกจากโรงแรมได้อย่างแน่นอน! ชีเต๋อเปียวเห็นหลงหวู่พูดจาใหญ่โตเช่นนั้นเขาก็ได้แต่ยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ไหลออกมาเต็มหน้า และจัดการส่งเช็คในมือให้กับเจ้าหน้าที่การเงิน และแอบกระซิบสั่งให้เขาทำการตรวจสอบเช็คอีกที เมื่อได้รับเช็คมาเจ้าหน้าที่การเงินผู้นั้นก็จัดการพลิกดูทั้งด้านหน้าและด้านหลังเช็คอยู่หลายรอบ เพื่อตรวจสอบว่าเป็นเช็คจริง หรือว่าเช็คปลอมกันแน่หลังจากที่ตรวจสอบแล้วไม่พบสิ่งใดผิดปกติก็รีบพยักหน้าให้กับชีเต๋อเปียวทันที!เช็คฉบับนั้นเป็นเช็คจริงอย่างแน่นอน!เมื่อเจ้าหน้าที่การเงินยืนยันว่าเป็นเช็คจริงชีเต๋อเปียวก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก และรีบยิ้มออกมาทันทีในเมื่อเช็คเป็นของจริง..เขารับมาแล้ว ส่วนหลี่จิ่วเจียงจะรับหรือไม่รับก็สุดแล้วแต่ เพราะนั่นหมดหน้าที่ของเขาแล้ว ครั้งนี้จึงนับได้ว่าเขาทำหน้าที่ได้ประสบความสำเร็จอย่างดีเยี่ยม!เงินที่แขกในงานใส่ซองมาร่วมแสดงความยินดีในคืนนี้เป็นจำนวนเงินร่วมสามสิบล้านหากหลี่จิ่วเจียงพอใจกับผลงานของเขาในครั้งนี้ ไม่แน่ว่าเขาอาจจะได้เลื่อนตำแหน่งก็เป็นได้..แต่ชีเต๋อเปียวไม่รู้เลยว่าเงินจำนวนสามสิบล้านหยวนในวันนี้ท้ายที่สุดจะกลายเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญในการทุจริตคอรัปชั่นของหลี่จิ่วเจียง และจะกลับกลายเป็นดาบที่ย้อนกลับมาสังหารตัวมันเองและนี่คือเหตุผลว่าเพราะเหตุใดในคืนนี้จึงจะไม่มีผู้ใดสามารถขนเงินจำนวนนี้ออกไปจากโรงแรมแห่งนี้ได้!‘เราคงจะคิดมากไปเองนั่นล่ะ!สาวงามทั้งหมดนี้คงจะมาเร่วมงานเลี้ยงฉลองของหลี่เทียนจริงๆ คงไม่มีอะไรน่าวิตก!’เมื่อคิดได้เช่นนี้..ชีเต๋อเปียวก็โบกไม้โบกมือเรียกหัวหน้าที่ดูแลจัดเลี้ยงพร้อมกับสั่งว่า “คุณช่วยพาสุภาพสตรีทั้งหกท่านนี้เข้าไปในงานเลี้ยง และช่วยหาโต๊ะให้พวกเธอนั่งด้วย..”ไม่ว่าจะมีหรือไม่มีบัตรเชิญแต่เช็คจำนวนยี่สิบล้านของหลงหวู่ก็สามารถนำพวกเธอทั้งหกคนเข้าไปนั่งในงานเลี้ยงในฐานะแขกได้อย่างง่ายดาย“เชิญคุณสุภาพสตรีทุกท่านทางนี้ครับ..”หลังจากที่หลินเมิ่งหานและคนอื่นๆเดินเข้าไปภายในห้องจัดเลี้ยงในฐานะแขกของงานแล้ว ชีเต๋อเปียวที่รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมากก็รีบเข้าไปช่วยพยุงร่างของหลี่เทียนลุกขึ้นจากพื้นทันที“หลี่เทียน..เธอ.. นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่!”ชีเต๋อเปียวเข้าไปช่วยพยุงหลี่เทียนไว้พร้อมกับจ้องมองแก้มซ้ายที่บวมเปล่งและรอยฝ่ามือทั้งห้าที่ยังคงแดงเถือกอยู่บนใบหน้า แล้วแสร้งทำเป็นถามอย่างเห็นอกเห็นใจ..“ถุย!”หลี่เทียนพ่นเลือดออกมาจากปากจากนั้นจึงแลบลิ้นเลียริมฝีปากก่อนจะร้องตะโกนออกมาอย่างไม่พอใจ“ไม่เห็นหรือไงผมเป็นขนาดนี้ ยังจะถามอยู่ได้!”หลี่เทียนเองก็ไม่สามารถอธิบายได้ว่ารอยฝ่ามือนั่นมาอยู่ที่ใบหน้าของตนเองได้อย่างไร!“เดี๋ยวจัดการบ้วนเลือดในปากก่อนดีกว่า..”แม้ชีเต๋อเปียวจะถูกหลี่เทียนดุด่าอย่างไม่พอใจแต่เขาก็ยังคงทำหน้าที่ของตนเองอย่างซื่อสัตย์ และรีบไปนำน้ำดื่มมาให้หลี่เทียนพร้อมกับเล่าให้เขาฟังว่า“หลี่เทียน..สุภาพสตรีทั้งหกคนนั่นนำเช็คยี่สิบล้านมาให้ ครูคงต้องรายงานเรื่องนี้ให้ผู้อำนวยการหลี่รู้แล้วล่ะ..”การจู่โจมของไป๋เซียนเอ๋อเมื่อครู่นั้นนางเพียงแค่ใช้พละกำลังในระดับคนธรรมดาเท่านั้น หลี่เทียนจึงไม่ถึงกับเจ็บหนัก“ครูไปรายงานคุณลุงแล้วอย่าลืมโทรเรียกบอดี้การ์ดคนใหม่มาหาผมด้วย! แล้วก็ช่วยแจ้งคุณลุงด้วยว่าผมไม่เข้าไปในงานเลี้ยงแล้ว แต่จะขึ้นไปที่ห้องพักเลย คืนนี้ยังไงผมก็ต้องนอนกับนังนั่น ใครหน้าใหนก็ห้ามผมไม่ได้!”หลี่เทียนร้องบอกพร้อมกับหันไปมองฉีเสี่ยวชิงด้วยแววตาดุร้าย..“คืนนี้..ฉันจะต้องแก้แค้นเธอคืนเป็นร้อยเป็นพันเท่าแน่!”ฉีเสี่ยวชิงยังคงยืนนิ่งไม่พูดอะไรสีหน้าของเธอยังคงเรียบเฉยและเย็นชา จนไม่มีใครสามารถดูออกว่าเวลานี้เธอกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่……….ห้องจัดเลี้ยงนี้มีขนาดใหญ่และหรูหรามาก มันถูกออกแบบมาสำหรับการจัดเลี้ยงขนาดใหญ่สำหรับชนชั้นสูง ร่ำรวย และมีอำนาจ แทบไม่น่าเชื่อว่าโต๊ะจีนทั้งสามสิบหกโต๊ะเวลานี้จะมีแขกนั่งกันอยู่เนืองแน่นได้..ภายในห้องจัดเลี้ยงขนาดใหญ่นี้มีทางเดินกว้างที่ทอดจากฝั่งตะวันออกไปทางตะวันตก และทั้งสองฝั่งนั้นก็มีห้องส่วนตัวขนาดใหญ่อยู่ด้านละห้องแน่นอนว่าห้องส่วนตัวหรูหราขนาดใหญ่นี้มีไว้สำหรับรับแขกระดับวีไอพีเท่านั้น เพราะแขกระดับนี้คงจะไม่สามารถนั่งอยู่ในห้องจัดเลี้ยงที่มีเสียงดังหนวกหูได้..ภายในห้องส่วนตัวขนาดหนึ่งร้อยตารางเมตรนี้สิ่งที่โดดเด่นที่สุดเมื่อเดินเข้าไปในห้องก็คือโต๊ะหมุนขนาดใหญ่มาก และสามารถนั่งรับประทานอาหารร่วมกันได้อย่างน้อยยี่สิบสี่คนเลยทีเดียวหลี่จิ่วเจียง– ผู้อำนวยการกองการศึกษาประจำมณฑลเจียงหนาน ก็นั่งอยู่กับเพื่อนๆของเขาในห้องนี้ด้วย และผู้ที่จะสามารถนั่งร่วมโต๊ะอยู่ในห้องส่วนตัวนี้กับหลี่จิ่วเจียงได้ ก็ต้องเป็นผู้ที่มีคุณสมบัติเหล่านี้คือ มีฐานะร่ำรวย และเป็นคนมีหน้ามีตาในเมืองจิงฉู!ในบรรดาแขกวีไอพีที่อยู่ในห้องส่วนตัวนี้มีข้าราชการในมณฑลเจียงหนานอยู่แปดคน ส่วนอีกหกคนก็เป็นผู้อำนวยการของสำนักงานการศึกษาอีกหกแห่ง..