บทที่ 873-874

บทที่ 873 : โชคชะตา! เงียบสนิท!เงียบอย่างที่ไม่สามารถอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้! เพียงไม่ถึงครึ่งนาที..ภายในห้องจัดเลี้ยงทั้งห้องก็กลับกลายเป็นเงียบสนิท และแทบไม่ได้ยินแม้แต่เสียงของลมหายใจ แต่ได้ยินเฉพาะเสียงกลืนน้ำลายกันอึกใหญ่! บางคนถึงกับหยิกหูตัวเองบางคนก็ยกมือขึ้นกุมหัวใจที่เต้นแรงจนแทบหลุดออกมาจากร่าง และบางคนก็นิ่งอยู่ในท่ายืนรินไวน์ด้วยความตกตะลึง จนไวน์ไหลออกมาล้นแก้วแล้วก็ยังไม่รู้สึกตัว.. ในงานเลี้ยงมีคนมากกว่าหนึ่งร้อยคน..หลิงหยุนจะให้เงินตอบแทนน้ำใจเพื่อนๆทุกคน คนละห้าแสนหยวนอย่างนั้นหรือ! นี่พวกเขาหูฝาดไป หรือว่าหลิงหยุนพูดผิดกันแน่?! ไม่มีใครได้ยินว่าประโยคสุดท้ายนั้นหลิงหยุนพูดอะไรเพราะทุกคนได้แต่ตกตะลึง และอยู่ในอาการหูอื้อตาลายตั้งแต่ที่ได้ยินหลิงหยุนพูดว่าจะให้เงินกับทุกคนคนละห้าแสนแล้ว! “ชิบหายแล้ว!” ถังเมิ่งที่กำลังโทรหาถังเทียนห่าวอยู่ด้านนอกเมื่อได้ยินคำประกาศของหลิงหยุนบนเวที ก็ถึงกับร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ และแทบทรุดลงไปกองกับพื้นทันที! ผู้อำนวยการถังเทียนห่าวที่อยู่ปลายสายเมื่อได้ยินลูกชายตัวเองสบถใส่โทรศัพท์ ก็ลุกขึ้นร้องตะโกนถามอย่างโมโห “แกว่าใครเจ้าลูกชั่ว” ภายในห้องจัดเลี้ยง..เสี่ยวเม่ยหนิงที่นั่งอยู่โต๊ะตรงกลางห้อง ก็ถึงกับตกใจจนริมฝีปากบางแดงนั้นอ้ากว้างออกอย่างไม่อยากจะเชื่อ! และได้แต่คิดในใจว่าตอนนั้นแค่แท๊กซี่แค่ไม่กี่สิบหยวน หลิงหยุนยังขี้เหนียว และเกี่ยงให้เธอเป็นคนจ่าย แต่ตอนนี้จู่ๆ กลับจะมาแจกเงินให้กับทุกคนอย่างนั้นหรือ! นี่คือหลิงหยุนคนเดียวกับที่บังคับให้เธอขึ้นค่ารักษาพยาบาลที่คลีนิคสามัญชนเป็นสามแสนหยวนจริงๆงั้นหรือ! เสี่ยวเม่ยหนิงยังจำได้ดีกว่า เสี่ยวเม่ยหนิงยังจำเรื่องนี้ได้แม่นยำว่า..ในวันที่หลิงหยุนบีบให้ทุกคนต้องขึ้นค่ารักษาพยาบาลของคลินิกสามัญชนนั้น เขาให้เหตุผลว่าทุกคนล้วนแล้วแต่มีวิถีชีวิตในแบบของตัวเอง และการรักษาฟรีโดยไม่คิดเงินนั้นเป็นเรื่องที่ไม่ถูกต้อง! และครั้งนั้นหลิงหยุนถึงกับแสดงความโกรธเกรี้ยวกับเธอ! แต่วันนี้หลิงหยุนเป็นบ้าไปแล้วหรือยังไง! หลังจากที่นิ่งเงียบกันไปครู่ใหญ่..ผู้คนในห้องต่างก็เริ่มกระซิบกระซาบกัน และเสียงก็ค่อยๆดังขึ้นเรื่อยๆ ทุกคนต่างก็ถามกันไปมาเพื่อให้มั่นใจว่าตนเองนั้นหูไม่ได้ฝาดไปที่ได้ยินว่าหลิงหยุนจะให้เงินทุกคนคนละห้าแสนหยวน! หากคูณเงินห้าแสนหยวนกับจำนวนคนที่มากกว่าร้อยในห้องจัดเลี้ยงก็จะเป็นจำนวนเงินที่สูงถึงห้าสิบกว่าล้านเลยทีเดียว นี่มันเป็นเงินจำนวนเงินที่มากมายมหาศาล! เงินจำนวนห้าแสนหยวนนั้น..ไม่ใช่จำนวนเงินที่น้อยเลย! สามารถใช้จับจองบ้านในเขตพื้นที่พลเมืองชั้นสองและชั้นสามได้เลย หรือไม่ก็สามารถซื้อรถดีๆสักคันได้ มันคือรายได้ของคนธรรมดาๆ รวมกันเกือบหกปีเลยทีเดียว “ฉันไม่รับเงินของนายหรอกหลิงหยุน!จู่ๆจะให้พวกเรารับเงินนายแบบนี้.. มันไม่แฟร์!” “ฉันก็ไม่รับเหมือนกัน..พวกเราไม่ได้ช่วยอะไรนายเลย แถมยังได้อยู่โรงแรมหรูหราระดับห้าดาวฟรีๆ แล้วยังจะกล้ารับเงินของนายอีกเหรอหลิงหยุน!” “ใช่ๆพวกเราไม่ได้มาที่นี่เพื่อเงิน แต่เรามาเพื่อเพื่อนของเรา!” ………… อำนาจของเงินจำนวนห้าแสนหยวนนั้น..ทำให้ญาติกลับกลายเป็นศัตรูมาไม่รู้กี่คนต่อกี่คน ทำให้พี่น้องต้องทะเลาะกันเอง แล้วก็ยังทำให้คู่รักไม่รู้กี่คู่ต้องจบลงด้วยการหย่าร้าง.. และภายในห้องจัดเลี้ยงเวลานี้ก็มีเพื่อนๆของหลิงหยุนไม่ต่ำกว่าหนึ่งร้อยคนแม้ว่าทุกคนจะมาจากครอบครัวที่แตกต่างกัน บ้างก็ร่ำรวยมาก บ้างก็มีฐานะปานกลาง และบางคนก็มีฐานะยากจน แต่ก็ไม่มีใครสักคนที่อยากจะได้ของเงินของหลิงหยุน! ใช่ว่าทุกคนที่อยู่ในห้องจะไม่ชื่นชอบเงินตรงข้าม.. ทุกคนล้วนชื่นชอบเงินมากด้วยต่างหาก! แต่พวกเขาต่างก็มาที่นี่ด้วยจุดประสงค์เดียวกันคือเป็นกำลังใจให้กับหลิงหยุน! แต่ก็นับว่าทุกคนนั้นฉลาดไม่เบาเพราะในโอกาสที่ดีเช่นนี้ คงจะไม่มีใครยอมฉีกหน้าตัวเองด้วยการยอมรับเงินห้าแสนหยวนอย่างแน่นอน! ในที่สุดฉางตงก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกับโบกมือให้เพื่อนๆในห้องนั่งลงและอยู่ในความสงบ จากนั้นใบหน้าที่แดงก่ำนั้นก็หันไปพูดกับหลิงหยุน “หลิงหยุน..นายฟังนะ! พวกเรามาที่นี่เพราะรู้ข่าวเรื่องการสอบเอนทรานซ์ที่เกิดขึ้นกับนาย พวกเรารู้ว่ามันไม่ยุติธรรมกับนาย ก็เลยพากันมาที่นี่เพื่อช่วยเรียกร้องความเป็นธรรมให้กับนาย แต่พวกเราก็มาช้าไป และไม่ได้ช่วยเหลืออะไรนายเลย! แต่ดูเหมือนว่าจะมาสร้างปัญหาเพิ่มให้กับนายซะมากกว่า..” ฉางตงรู้สึกตื่นเต้นอย่างมากเขาหยุดนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อว่า “เพียงแค่คำขอบคุณของนายก็เพียงพอแล้ว และพวกเราก็ขอรับไว้! แต่เรื่องเงินนั้น พวกเรารับไว้ไม่ได้จริงๆ และถ้าพวกเรารับไว้ ต่อไปพวกเราจะมองหน้ากันได้ยังไง! มิตรภาพของพวกเรามีค่าแค่ห้าแสนหยวนอย่างงั้นเหรอ?!” “ใช่..พูดได้ถูกต้อง!” คำพูดของฉางตงนั้นสร้างความประทับใจให้กับเพื่อนๆในห้องและได้รับเสียงปรบมือจนดังสนั่นหวั่นไหว.. “คืนนี้..พวกเราได้กลับมารวมตัวกัน ร่วมดื่มกินด้วยกันอีกครั้งหลังจากสอบเสร็จในโรงแรมหรูหราระดับห้าดาวแบบนี้โดยไม่ต้องจ่ายเงินก็มากพอแล้ว! ฮ่า.. ฮ่า..” ท้ายที่สุด..ฉางตงก็ไม่รู้จะพูดอะไรอีก เขาก็เลยหัวเราะแล้วก็นั่งลงไป หลิงหยุนยืนฟังอยู่บนเวทีโดยไม่พูดอะไรและเมื่อฉางตงนั่งลงแล้ว เขาจึงถามขึ้นยิ้มๆ “นายพูดจบแล้วใช่มั๊ย” “ถ้าจบแล้วก็ถึงคราวฉันพูดบ้าง!”ไอรีนโนเวล หลิงหยุนมองไปทางหนิงหลิงยู่และขอให้เธอขึ้นมาบนเวที เมื่อหนิงหลิงยู่มายืนอยู่ข้างกายแล้ว หลิงหยุนจึงพูดขึ้นว่า“ทุกคนคงจะรู้อยู่แล้วว่าครอบครัวของฉันกับน้องก็เคยยากจนมาก่อน..”“และฉันเชื่อว่าในที่นี้คงไม่มีใครจะรู้จักคำว่า‘ยากจนข้นแค้น’ ดีไปกว่าฉันกับหลิงยู่อีกแล้ว! พวกเรารู้ดีว่าความจนบีบบังคับให้เราทำอะไรได้บ้าง”หลิงหยุนพูดต่อ..“แต่สิ่งเหล่านั้นได้ผ่านพ้นไปแล้ว และฉันก็ไม่ต้องการจะพูดถึงอีก! แต่ตอนนี้ฉันมีเงินมากมาย สำหรับเงินจำนวนห้าสิบล้านในสายตาของฉันเวลานี้ มันคือจำนวนเงินที่น้อยมาก.. น้อยมากจริงๆ!”“เงินห้าสิบล้านหากอยู่ในมือของฉันอาจจะไม่มีค่าอะไร!แต่ถ้ามันได้ไปอยู่ในมือของทุกคนในห้องนี้ มันก็จะสามารถพลิกชะตาชีวิตของทุกคนได้!”“และโชคชะตาก็เป็นเรื่องที่สำคัญอย่างยิ่งสำหรับมนุษย์ทุกคนบนโลกใบนี้!”“เงินจำนวนห้าแสนหยวนไม่ได้ทำให้ทุกคนกลายเป็นคนร่ำรวยได้ภายในข้ามคืนและไม่สามารถให้ทุกคนมีกินมีใช้ไปจนตลอดชีวิต แต่มันสามารถทำให้ทุกคนเรียนจบได้อย่างสบายโดยไม่มีความกังวลใจใดๆ”“เชื่อฉัน!นี่เป็นเรื่องสำคัญมาก..”“ที่ฉันทำแบบนี้ไม่ใช่เพราะอยากจะอวดว่าตนเองร่ำรวยมั่งคั่งฉันไม่ได้อวดร่ำอวดรวย เพราะนั่นมันเป็นเรื่องที่น่าอายเกินไป..”จากนั้นหลิงหยุนก็พูดต่อด้วยน้ำเสียงที่ยืนยันมั่นคง“แม้ว่าวันนี้ทุกคนจะไม่ได้ช่วยอะไรฉัน แต่การที่ทุกคนฝ่าพายุฝนมาถึงที่นี่ มันก็ควรค่าแก่เงินห้าแสนหยวนที่ฉันจะมอบให้แล้ว!”“ฉันขอย้ำว่าฉันไม่เดือดร้อนเงินและไม่ได้อวดร่ำอวดรวย แต่ทุกคนต้องเชื่อฉัน.. เงินจำนวนนี้จะทำให้ทุกคนได้เรียนจบอย่างสบายใจ!”“ฉันอยากจะบอกกับทุกคนว่า..เวลานี้ถังเมิ่งกำลังจะก่อตั้งกลุ่มบริษัทเทียนตี้คอร์ปอเรชั่นขึ้นมา และกลุ่มบริษัทเทียนตี้ก็จะครอบคลุมไปทั่วธุรกิจแทบทุกแขนง ไม่ว่าจะเป็นธุรกิจทางด้านการเงิน อสังหาริมทรัพย์ ยาและเวชภัณฑ์ เหล็ก น้ำมัน โรงแรม การขนส่ง แล้วก็อื่นๆอีกมากมยฉันรับรองว่าหลังจากที่ทุกคนเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้วกลุ่มบริษัทเทียนตี้คอร์ปอเรชั่นนี้ จะมีตำแหน่งรองรับทุกคนอย่างแน่นอน!“และขอให้ทุกคนก็มั่นใจได้ว่ากลุ่มบริษัทเทียนตี้คอร์ปอเรชั่นของเราจะเป็นบริษัทที่ไม่ได้ด้อยไปกว่าบริษัทชั้นนำของโลกอย่างแน่นอน!”……..ที่หน้าประตูทางเข้าห้องจัดเลี้ยงถังเมิ่งที่เพิ่งกลับมาจากคุยโทรศัพท์เสร็จ ก็กำลังยืนฟังหลิงหยุนพูดอย่างมีความสุข และได้แต่แอบคิดในใจว่า‘เงินยังไม่ทันออกจากกระเป๋าพี่หยุนก็สามารถซื้อใจคนทั้งห้องได้แล้ว! นี่เป็นวิธีการเตรียมสรรหาบุคลากรเข้าทำงานในบริษัทเทียนตี้คอร์ปอเรชั่นได้อย่างชาญฉลาด!’นี่มันไม่ใช่การสูญเสีย..แต่คือการลงทุนในการฝึกอบรมอย่างหนึ่งของบริษัทต่างหาก!“เอาล่ะ..ทุกคนตอบฉันมาหน่อยว่าหลังจากจบมหาวิทยาลัยแล้ว ทุกคนอยากจะมาทำงานกับบริษัทเทียนตี้คอร์ปอเรชั่นของฉันมั๊ย”เสียงที่ตอบกลับมานั้นดังสนั่นหวั่นไหวเป็นเสียงเดียวกัน“แน่นอน!”หลิงหยุนยิ้มพร้อมกับถามต่อว่า“ถ้างั้นทุกคนช่วยตอบฉันหน่อยว่า ถ้าฉันจะมอบเงินห้าแสนหยวนให้กับทุกคน.. ทุกคนจะรับมั๊ย”หลิงหยุนอธิบายมาถึงขนาดนี้แน่นอนว่าทุกคนต้องตอบกลับเป็นเสียงเดียวกันอย่างแน่นอน “รับ!”หลังจากนั้นก็มีเสียงปรบมือและเสียงหัวเราะดังสนั่นกึกก้องไปทั่วทั้งห้องจัดเลี้ยง..เงินห้าสิบล้านหยวนซื้อใจคนร้อยคน..ต่อให้พวกเขาอาจจะไม่ใช่คนเก่ง และมีพรสวรรค์ทั้งหมด แต่อย่างน้อยหลิงหยุนก็เชื่อว่าทุกคนจะเป็นเสมือนราก และสามารถตายเพื่อหลิงหยุนได้!เพราะเมื่อใดก็ตามที่บริษัทเทียนตี้คอร์ปอเรชั่นก่อตั้งขึ้นก็จะมีทรัพย์สินมูลค่านับหลายพันล้าน หลิงหยุนจำเป็นจะต้องมีบุคลากรที่เก่ง และไว้ใจได้จำนวนมาก เพื่อที่จะให้องค์กรเติบโตขึ้นได้อย่างมั่นคงในวันข้างหน้า“เอาล่ะ..พวกเรามากินมาดื่มกันให้มีความสุขได้แล้ว!”พูดจบหลิงหยุนก็โอบไหล่หนิงหลิงยู่พาเดินลงจากเวทีไป..“นี่พี่หลิงหยุน..พี่กลายเป็นคนดีแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”หลิงหยุนได้แต่มองหน้าเสี่ยวเม่ยหนิงที่เอ่ยถามขึ้นอย่างหงุดหงิดที่เห็นหลิงหยุนใจกว้างเป็นแม่น้ำเช่นนี้แต่เวลานี้หลิงหยุนมีความสุขมากเกินกว่าจะมาสนใจคำพูดประชดประชันของเด็กสาวตัวแสบเขาจึงตอบกลับไปยิ้มๆ“หนิงน้อย..โมโหมากๆเดี๋ยวหน้าเหี่ยวหมดนะ!”เด็กสาวตัวแสบกลัวเรื่องหน้าเหี่ยวมากจึงรีบคลายสีหน้าที่บึ้งตึงลงทันที ทำให้เกาเฉินเฉิน หลงหวู่ เหมี่ยวเสี่ยวเหมา และคนอื่นๆในโต๊ะถึงกับยิ้มออกมาความจริงแล้วสิ่งที่หลิงหยุนพูดอยู่บนเวทีนั้นมีเรื่องหนึ่งซึ่งเป็นเรื่องจริงของชีวิตเขาเอง!ซึ่งเรื่องนั้นก็คือเรื่องของโชคชะตา!สามารถกลับมาเกิดใหม่ในโลกใบนี้..สามารถก้าวหน้าได้อย่างอัศจรรย์.. สามารถสอบเอนทรานซ์ได้.. และสามารถได้รับกำลังใจจากเพื่อนมากมายเช่นนี้ ทุกอย่าล้วนแล้วแต่เป็นเรื่องของโชคชะตา!และหากหลิงหยุนไม่ยอมรับโชคชะตาที่เกิดขึ้นและไม่มีจิตใจที่แน่วแน่ดั่งหินผา ก็คงยากที่จะผ่านโชคชะตาที่ราวกับเป็นบททดสอบในชีวิตไปได้!จู่ๆเจี่ยเมิ่งก็เดินร้องไห้สะอึกสะอื้นเข้ามาพร้อมกับพูดขึ้นว่า “พี่หยุน.. ฉันขอถือโอกาสนี้ขอโทษพี่จากใจจริง!”หลิงหยุนลุกขึ้นตบไหล่เจี่ยเมิ่งเบาๆพร้อมกับตอบไปว่า “มันผ่านไปแล้ว.. นายไม่จำเป็นต้องพูดถึงมันอีก!”บทที่ 874 : จุดจบของนักฆ่า!