บทที่ 875-876

บทที่ 875 : ที่แท้ก็หึง! “นั่น..พวกมันหายตัวได้หรือยังไง! แค่เดี๋ยวเดียวก็มองไม่เห็นพวกมันสองคนแล้ว!” คนงานร่างผอมที่นั่งอยู่กับพื้นจ้องมองหลี่ยี่กับเจียวเฟยด้วยใบหน้าที่ซีดเผือดและร้องตะโกนออกมาอย่างตกอกตกใจ หัวหน้าคนงานแซ่หวังยังคงนั่งกองอยู่กับพื้นเขายกมือข้างหนึ่งขึ้นลูบไล้ข้อมืออีกข้างไปมาเบาๆ พร้อมกับแลบลิ้นเลียริมฝีปากที่แห้งผาก หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่..สมองของหัวหน้าหวังจึงเริ่มทำงาน และรีบร้องตะโกนออกมาเสียงดัง “ใช่แล้ว!มันก็คือ.. โชคดีที่มันแค่ทำร้ายฉันนิดหน่อย!” หัวหน้าหวังคิดได้ทันทีว่าหลี่ยี่นั้นน่าจะหลบหนีการไล่ล่าของศัตรู แล้วเปลี่ยนชื่อเข้ามาขอทำงานกับเขาอย่างแน่นอน และเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่ตนเองเคยทำตัวแย่ๆ กับหลี่ยี่มาก่อนหน้านี้ หัวหน้าหวังก็ถึงกับสันหลังเย็นวาบขึ้นมาทันที.. จากนั้นหัวหน้าหวังก็หันไปถามคนงานหนุ่มที่ยังคงนั่งอยู่กับพื้นเช่นกัน“เสียวหลี่.. แกถูกมันเตะเข้าไปเหมือนกัน ไม่เป็นอะไรมากใช่มั๊ย” เสียวหลี่นั้นเป็นชายหนุ่มร่างสูงและเวลานี้เขาก็นั่งอยู่บนพื้นด้วยสีหน้าเจ็บปวด และเหงื่อเม็ดโป้งก็กำลังไหลออกมาเต็มหน้าผาก เวลานี้ต้นขาของเสียวหลี่ได้ปูดขึ้นมาขนาดเท่าหัวมันและเป็นสีช้ำเลือดช้ำหนอง ดูแล้วน่าสยดสยองอย่างมาก.. หลี่ยี่นั้นถูกฝึกมาให้เป็นมือสังหารขององค์กรนักฆ่าจึงสามารถฆ่าคนให้ตายได้ในทันที ดังนั้นเสี่ยวหลี่คงจะต้องเจ็บปวดไปอีกหลายวัน แต่เพียงเจ็บปวดแค่นี้ก็นับว่าบุญของเสี่ยวหลี่มากแล้ว! “มะ..ไม่! ขาของฉันไม่ถึงกับหัก แต่ก็คงทำงานไม่ได้สักหนึ่งอาทิตย์” หัวหน้าหวังเองก็ดีใจไม่น้อยที่แขนของตนเองไม่หักเขาพูดขึ้นพร้อมกับมองข้อมือที่บวมแดงของตนเอง “เอาล่ะ..ไม่เป็นอะไรมากก็ดีแล้ว! ต่อไปฉันก็คงไม่กล้าซี้ซั้วรังแกใครอีกแล้ว..” พวกเขาต่างก็เป็นแค่คนงานก่อสร้างที่มีต้นทุนทางสังคมต่ำต่อให้ถูกข่มเหงรังแก หรือถูกทุบตี พวกเขาก็ยังเลือกที่จะอดทนอยู่ต่อไป ……………. ท่ามกลางพายุฝนที่กระหน่ำลงมาหลี่ยี่กับเจียวเฟยต่างก็เดินลุยโคลนเคียงข้างกันออกจากไซท์งานก่อสร้างไป และเดินมุ่งหน้าไปทางด้านใต้ของแม่น้ำจิงฉู แต่หลังจากเดินไปได้สักพัก..เจียวเฟยก็หยุด และจัดการหยิบโทรศัพท์มือถืออกมาจากกระเป๋ากางเกง จากนั้นจึงหยิบซิมราคาถูกที่ซื้อมาจากร้านค้าข้างถนนใส่ลงไปในโทรศัพท์มือถือ หลี่ยี่เองก็ทำเช่นเดียวกันกับเจียวเฟยเขาทิ้งซิมเก่าไป และจัดการใส่ซิมใหม่ลงไปในโทรศัพท์มือถือแทน ตลอดสามเดือนที่ผ่านมานั้นทั้งสอบคนยังคงติดต่อกันอยู่อย่างสม่ำเสมอ เจียวเฟยจึงสามารถหาตัวหลี่ยี่พบได้อย่างง่ายดาย ในการเป็นนักฆ่ามืออาชีพนั้นสิ่งแรกที่ต้องเรียนรู้ก็คือการซ่อนตัว หลังจากที่ทั้งคู่ลงจากเขามังกรมาแล้ว คนหนึ่งก็ไปทำงานอยู่ในไซท์งานก่อสร้างที่มักจะเปลี่ยนที่อยู่ไปเรื่อยๆ ส่วนอีกคนก็ไปทำงานอยู่ในโรงฆ่าสัตว์ ฆ่าหมูฆ่าแกะไปวันๆ ทั้งคู่ต่างก็เปลี่ยนชื่อ แต่ยังคงซ่อนตัวเอยู่ในเมืองจิงฉู และนับว่าโชคดีที่ทั้งสองคนไม่พบเจอกับศัตรูของตนเอง และไม่พบเจอกับคนขององค์กรนักฆ่า เจียวเฟยเป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อน“หลิงหยุนไม่ได้หลอกพวกเรา.. เมื่อคืนจู่ๆ ข้าก็รู้สึกเจ็บปวดที่ท้องน้อยราวกับถูกมีดทิ่มแทง..” หลี่ยี่ที่นิ่งเงียบมาตลอดทางในที่สุดก็พูดขึ้นว่า “ข้าเองก็เหมือนกัน.. วันนี้ตอนกลางวันก็รู้สึกเจ็บปวดหน้าอกอย่างมาก..” เจียวเฟยจ้องมองแม่น้ำที่คดเคี้ยวแววตาของเขายังคงเย็นชา แต่ก็ยากที่จะเก็บซ่อนความรู้สึกเศร้าเมื่อนึกถึงจุดจบของตนเองได้ และจู่ๆ ก็หัวเราะออกมาเสียงดัง “การที่เราสองคนคิดจะฆ่าหลิงหยุนนั้นช่างเป็นความคิดที่น่าขันมากจริงๆ!” หลี่ยี่ยังคงเงียบสนิท.. “เจ้าว่าหลิงหยุนจะยอมคลายจุดให้กับเราสองคนหรือไม่” เจียวเฟยหันไปมองหลี่ยี่และภายในสายตาที่เย็นชาอยู่ตลอดเวลานั้น ก็ปรากฏร่องรอยของความหวังที่ถึงแม้จะดูริบหรี่ แต่ก็เห็นได้ชัดว่าเขายังมีความหวังที่จะได้ยินคำตอบที่เป็นบวกจากหลิงหยุน ขนาดมดตัวเล็กๆมันยังรักชีวิตของมัน แล้วมนุษย์ที่ใหนบ้างเล่าที่จะไม่รักชีวิต และอยากจะตาย หลี่ยี่ยังคงนิ่งไม่ตอบอะไรอีกเช่นเคยเจียวเฟยจึงหัวเราะออกมา “แต่ข้าว่าหลิงหยุนน่าจะยอมคลายจุดให้พวกเรา เพราะในสายตาของหลิงหยุน พวกเราก็เป็นแค่มดตัวเล็กๆ ตัวหนึ่งเท่านั้น..” “แต่ข้าเองก็ได้คิดไว้แล้วหากหลิงหยุนไม่ยอกคลายจุดให้ข้าจริงๆ ก็จะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่อย่างมีความสุข!” ในที่สุดหลี่ยี่ก็ลืมตาขึ้นมองเจียวเฟยและพึมพำเสียงเบา.. “ไม่รู้ว่ามือสไนเปอร์อีกสี่คนจะยังมีชีวิตอยู่หรือไม่นะ!” เจียวเฟยทำเสียงขึ้นจมูกพร้อมกับหัวเราะออกมาเสียงดัง“แม้แต่ตัวเองยังไม่รู้ว่จะรอดหรือไม่ ยังจะมีใจไปคิดถึงคนอื่นอีก.. น่าเบื่อจริงๆ! ไปกันได้แล้ว คืนนี้ข้ามีที่ซุกหัวนอนแล้ว นอนค้างคืนหนึ่งกัน แล้วพรุ่งนี้ค่อยไปหาหลิงหยุน!” หลี่ยี่เพียงแค่พยักหน้า..จากนั้นสองนักฆ่าที่สิ้นหวังก็เดินไปลุยโคลนไปตามฝั่งแม่น้ำจิงฉู แม้สายฝนจะค่อยๆเบาลง แต่ก็ยังคงมีลมเย็นยะเยือกพัดมาเรื่อยๆ …………เวลานี้..ถนนกว้างใหญ่ในเมืองจิงฉูหลายสาย มีน้ำท่วมสูงถึงหัวเข่ารถหรูสีฟ้าค่อยๆเคลื่อนตัวไปตามถนนที่เจิ่งนองไปด้วยน้ำ และในที่สุดก็จอดนิ่งสนิท เพราะไม่สามารถไปต่อได้“นี่น่ะเหรอถนนเมืองจิงฉูฝนตกหนักหน่อยก็ท่วมแล้ว ไม่รู้ว่าเจ้าหน้าที่เมืองจิงฉูทำอะไรกันอยู่!”ภายในรถสีฟ้า..ใบหน้างดงามของหลินเมิ่งหานนั้นทั้งแดงก่ำ และเปื้อนไปด้วยน้ำตา มือทั้งสองข้างจับอยู่ที่พวงมาลัย เธอกำลังร้องไห้ด้วยความโมโห“พี่หลิน..อย่าโกรธสามีเลยนะคะ!”เหยาลู่ที่นั่งอยู่ด้านข้างคนขับนั้นค่อยๆ ปลอบปะโลมหลินเมิ่งหานให้คลายความโมโหเหยาลู่วิ่งตามหลินเมิ่งหานมาตั้งแต่หน้าลิฟท์และจนถึงตอนนี้ ยิ่งเธอพูดมากเท่าไหร่ ก็ดูเหมือนว่าจะยิ่งทำให้หลินเมิ่งหานโกรธมากขึ้นเท่านั้น“จะไม่ให้ฉันโกรธได้ยังไงพวกเรานั่งอยู่ในงานทั้งคืน แต่หลิงหยุนแทบไม่พูดด้วยแม้แต่คำเดียว แต่พอได้พบหน้ากัน หลิงหยุนพูดจากับเราสองคนเพียงไม่กี่คำ ก็รีบไล่พวกเราสองคนกลับบ้าน หลิงหยุนทำแบบนี้กับพวกเราได้ยังไงกัน?”หลินเมิ่งหานกับเหยาลู่นั้นล้วนแล้วแต่เป็นหญิงสาวที่หลิงหยุนร่วมเรียงเคียงหมอนมาด้วยแล้วทั้งคู่ ความคิดของทั้งสองคนที่มีต่อหลิงหยุนนั้น จึงแตกต่างจากความคิดของหลงหวู่ เกาเฉินเฉิน และหญิงสาวคนอื่นๆก่อนที่จะมีการสอบเอนทรานซ์นั้นหลิงหยุนก็ได้ไปกว้านซื้อหินพลังชีวิตจากตลาดค้าของเก่ามาจนหมด เพื่อที่จะเตรียมตัวฝึกวิชาหยางพิสุทธิ์ ตั้งแต่ครั้งนั้นมาจนกระทั่งถึงตอนนี้ หลิงหยุนก็ยังไม่ได้แตะเนื้อต้องตัวหลินเมิ่งหานเลยแม้แต่น้อย เช่นนี้แล้วจะไม่ให้หลินเมิ่งหานเป็นทุกข์ใจได้อย่างไรเล่าตั้งแต่ที่หลิงหยุนเดินทางไปปักกิ่งหลินเมิ่งหานก็เฝ้าคิดถึงเขาทุกวันทุกคืน และรอคอยว่าเมื่อไหร่จะได้อยู่ร่วมเรียงเคียงคู่กับเขาอีกครั้ง และในที่สุดหลิงหยุนก็กลับมา เธอจึงได้แต่หวังว่าคืนนี้จะได้กลับบ้านพร้อมหลิงหยุน และได้อยู่กับเขาสองต่อสองให้หายคิดถึง!อย่าว่าแต่หลินเมิ่งหานจะคิดเช่นนั้นแม้แต่เหยาลู่เองก็คิดเช่นกัน!แต่กลับคิดไม่ถึงว่า..หลังจากหลิงหยุนพูดจากับเธอเพียงแค่สองสามคำ ก็จะไล่พวกเธอสองคนกลับบ้าน จากความคาดหวังเปลี่ยนเป็นความผิดหวังในทันที เช่นนี้แล้ว.. หลินเมิ่งหานจะรับได้อย่างไรกันส่วนเหยาลู่นั้นเป็นคนหัวอ่อนและเชื่อฟังหลิงหยุนเสมอ เธอจึงสามารถรับได้! แต่หลินเมิ่งหานนั้นไม่ใช่.. เธอเป็นคนที่ค่อนข้างเจ้าอารมณ์ จึงไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้!“เหยาลู่..เธอเห็นเด็กสาวในงานคืนนี้มั๊ย แต่ละคนก็ยังเด็กๆทั้งนั้น ทุกคนล้วนแล้วแต่หน้าตาสวยงาม ไม่รู้ว่าคืนนี้หลิงหยุนจะพาใครกลับไปบ้านด้วย!”ยิ่งพูด..หลินเมิ่งหานก็ยิ่งโมโหมากขึ้น! ระหว่างที่พูดไป เธอก็ร้องไห้ไปด้วย เห็นได้ชัดว่าเธอกำลังผิดหวังอย่างที่สุด!หลินเมิ่งหานไม่เพียงคิดถึงหลิงหยุนเท่านั้นแต่เธอยังคิดถึงช่วงเวลาที่ทั้งคู่ได้ทำร่วมกันบนเตียง เธอจึงหวาดกลัวว่าเด็กสาวเหล่านั้นจะยิ่งเกาะติดหลิงหยุนไม่ยอมไปใหน..พวกเธอทุกคนต่างก็เป็นผู้หญิงเหมือนกันหลินเมิ่งหานเองก็อาบน้ำร้อนมาก่อน มีหรือที่เธอจะไม่เข้าใจจิตใจของหลงหวู่กับเกาเฉินเฉินและนี่คือสัญชาติญาณความหึงหวงที่เกิดขึ้นกับผู้หญิงทุกคน!ในที่สุดเหยาลู่ก็เข้าใจว่าเพราะเหตุใดหลินเมิ่งหานจึงต้องโกรธมากมายถึงเพียงนี้เธอยิ้มพร้อมกับพูดจาหยอกเย้าหลินเมิ่งหาน“ที่แท้พี่หลินก็หึงหลิงหยุนนี่เอง..”ใบหน้าของหลินเมิ่งหานแดงมากยิ่งขึ้นแล้วหันไปมองเหยาลู่ทั้งน้ำตาพร้อมกับพูดเสียงขึ้นจมูก“ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเธอจะไม่หึงหลงหวู่ไม่หึงเกาเฉินเฉิน แล้วก็หนิงน้อย!”“หึงสิ!”เหยาลู่ยอมรับและรีบพูดต่อทันที “แต่พี่หลินคะ.. หึงแล้วยังไง”“พี่คิดว่าพี่จะสามารถควบคุมสามีได้งั้นเหรอหรือพี่สามารถสั่งเด็กสาวพวกนั้นให้หยุดวิ่งตามหลิงหยุนได้หรือเปล่าล่ะ?”หลินเมิ่งหานถึงกับนิ่งไปเมื่อได้ฟังคำพูดของเหยาลู่เธอกัดริมฝีปากนิ่ง และใคร่ครวญอย่างละเอียด ท้ายที่สุดเธอก็เหมือนกับลูกบอลที่ถูกปล่อยลมจนแฟบ และไม่พูดอะไรอีก..ใช่แล้ว!เธอไม่สามารถห้ามทั้งสองฝ่ายได้จริงๆ!“ผู้ชายเจ้าชู้!”หลินเมิ่งหานได้แต่กัดฟันกรอดเหยาลู่ยิ้มและพูดต่อทันที“พี่หลิน.. เราทั้งคู่ต่างก็รู้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างสามีกับเฉิงเม่ยเฟิงดี และหากหลิงหยุนไม่ใช่คนเจ้าชู้แบบนี้ เราสองคนจะมีโอกาสแบบนี้เหรอ”“เอ่อ..”หลินเมิ่งหานเองก็ถึงกับนิ่งอึ้งไปและพูดอะไรไม่ออก..หลินเมิ่งหานนั้นยิ่งรู้ดีกว่าใครๆหากไม่ใช่เพราะเฉิงเม่ยเฟิงหายตัวไป เธอเองก็คงจะไม่ได้เป็นหญิงสาวคนแรกของหลิงหยุนอย่างแน่นอน แต่จะต้องเป็นเฉิงเม่ยเฟิง..หลินเมิ่งหานตอบกลับอย่างโมโห“นี่.. เกิดอะไรขึ้นกับเธอเด็กโง่! เธอแก้ตัวแทนหลิงหยุนแบบนี้ ไม่กลัวเหรอว่าคืนนี้เขาจะกลับบ้านไปพร้อมกับเด็กสาวพวกนั้น”เหยาลู่แสร้งทำเป็นไม่สนใจแล้วพูดต่อว่า “ก็ถ้าพี่หลินกลัว.. แล้วพี่รีบออกมาจากงานเลี้ยงทำไมล่ะ ถ้าเป็นฉันนะ.. ฉันจะนั่งอยู่ตรงนั้นไม่ไปใหน? เพราะท้ายที่สุด.. ถ้าสามีจะเลือกใคร ทั้งสองฝ่ายก็มีโอกาสเท่าๆ กันไม่ใช่เหรอ?”หลินเมิ่งหานถึงกับอึ้งไปเธอรีบยกมือขึ้นปาดน้ำตา แล้วหันไปทางเหยาลู่ “เด็กบ้า.. ทำไมเธอถึงไม่รีบบอกฉันเร็วกว่านี้!”เหยาลู่ยิ้มและตอบไปว่า“ฉันก็กำลังจะบอก แต่พี่หลินก็วิ่งออกมาก่อน ฉันก็เลยไม่มีโอกาสน่ะสิ!”