บทที่ 881 -882

บทที่ 881 : จับตัวคนวางระเบิด! ซอยนี้เป็นซอยลึก..และรถสีดำทั้งสองคันที่จอดอยู่นั้นก็ปิดกระจกไว้ทั้งสี่ด้าน เวลานี้เพลิงที่ไหม้นั้นก็ได้ถูกดับจนหมดแล้ว กู่หยุนฟะกับเสียเจิ้นเหยินนั่งอยู่ด้านหน้ารถสีดำคันหนึ่งทั้งคู่สวมเสื้อผ้าสีดำ คนหนึ่งนั่งอยู่ในตำแหน่งคนขับ ส่วนอีกคนนั่งอยู่ด้านข้างคนขับ ทั้งสองคนหันไปมองภาพความเสียหายที่เกิดขึ้น และกำลังแสยะยิ้มด้วยความสะใจ! ถึงแม้ว่าชายหนุ่มทั้งสองคนจะดูเหมือนเป็นฝ่ายกุมชัยชนะแต่ความจริงแล้วเวลานี้กล้ามเนื้อทุกส่วนในร่างกายของพวกเขากำลังสั่นระริก ริมฝีปากก็ซีดขาว และกระวนกระวายใจจนไม่รู้แม้กระทั่งว่าจะเอามือ และเท้าไปวางไว้ที่ใหน เห็นได้ชัดว่าทั้งคู่ต่างก็กำลังอยู่ในอาการตื่นตระหนก หวาดกลัว แล้วก็ตื่นเต้นไม่น้อย! เพราะการกระทำครั้งนี้มันคืออาชญากรรม! หลังจากที่ได้วางแผนและเตรียมการมาเป็นอย่างดีแล้ว พวกมันต่างก็ร่วมมือกันที่จะวางระเบิดตามจุดที่นัดแนะ และในที่สุดก็เกิดเหตุการณ์อย่างที่เห็นขึ้น.. รถสีดำทั้งสองคันที่จอดอยู่นั้นนับว่ากลมกลืนกับความมืดเป็นอย่างมาก หากรถที่ขับผ่านไปผ่านมาไม่ทันสังเกตให้ดี ก็ยากที่จะเห็นว่ามีรถสองคันจอดอยู่ อีกทั้งยังยากที่จะเห็นว่ามีคนอยู่ในรถด้วย! แต่หลิงหยุนนั้นแตกต่างจากคนธรรมดาทั่วไป.. เขาเป็นคนที่มีไอคิวเข้าขั้นอัจฉริยะอีกทั้งยังมีจิตหยั่งรู้ที่ทรงพลัง จึงสามารถคาดเดาทิศทางการหลบหนีของศัตรูได้ และบริเวณที่รถสีดำจอดอยู่นั้น ก็อยู่ลึกเข้าไปในซอยเพียงแค่หนึ่งร้อยเมตร ในระยะห่างเพียงเท่านี้ ย่อมอยู่ในรัศมีการรับรู้ของจิตหยั่งรู้อย่างแน่นอน! แม้ว่าหลิงหยุนแทบจะอดทนรอที่จะฆ่าพวกมันไม่ได้แต่เขาก็พยายามข่มแรงกระตุ้นนี้ไว้ และแอบซ่อนตัวอยู่เงียบๆ เพื่อรอฟังว่าพวกมันจะพูดอะไรออกมาบ้าง! หลิงหยุนรู้ว่าทั้งกู่หยุนฟะและเสียเจิ้นเหยินต่างก็เป็นแค่เด็กหนุ่มเพลย์บอยที่เพิ่งจะอายุเพียงแค่สิบแปดปีเท่านั้นแต่กลับกล้าวางระเบิดในใจกลางเมืองอย่างอหังการเช่นนี้ แสดงว่าจะต้องมีคนสนับสนุนอยู่เบื้องหลังอย่างแน่นอน! แม้ว่าเด็กเลวทั้งสองคนนี้จะชั่วช้าและร้ายกาจมากก็ตาม แต่ด้วยสติปัญญาของพวกมัน ก็ไม่น่าจะคิดวางแผนใหญ่โตได้ถึงเพียงนี้ และหากไม่มีคนหนุนหลังอยู่ พวกมันก็คงต้องกินดีหมีดีมังกรมาแน่ ถึงได้บ้าบิ่นกล้าวางระเบิดกลางเมืองแบบนี้ เพราะนี่เท่ากับเป็นการทำลายอนาคตของตัวเองจนหมดสิ้น! เสียเจิ้นเหยินและกู่หยุนฟะเอาแต่มุดหัวอยู่ภายในรถและไม่กล้าที่จะมองดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจนจบ และเอาแต่ซุกซ่อนอยู่ในรถอย่างเงียบเชียบ! ชายหนุ่มทั้งสองคนไม่กล้าแม้แต่จะพูดคุยกันเพราะเกรงว่าเสียงพูดคุยของพวกมันจะดึงดูดความสนใจของผู้อื่น.. แต่เมื่อผ่านไปครู่ใหญ่..อารมณ์ต่างๆ ที่พลุ่งพล่านอยู่ในใจ ก็กระตุ้นให้พวกมันสองคนเหิมเกริมจนเริ่มพูดจากัน เพื่อเป็นการกลบเกลื่อนความรู้สึกหวาดกลัวในใจ และคลายความรู้สึกตึงเครียดที่มีอยู่.. “ฮูว่.. เจิ้นเหยิน! นายคิดว่าครั้งนี้จะสำเร็จมั๊ย” และในที่สุดกู่หยุนฟะก็อดรนทนไม่ได้มันพ่นลมหายใจออกมาทางปากเป็นการผ่อนคลายความตึงเครียดในจิตใจ และร้องถามออกมาเพื่อความมั่นใจ.. ริมฝีปากซีดเซียวและสั่นระริกนของเสียเจิ้นเหยินนั้นเผยอตอบออกไป“สำเร็จหรือไม่สำเร็จนายจะไปสนใจทำไม อีกอย่าง.. ไม่มีใครเห็นว่าพวกเราเป็นคนลงมืออย่างอยู่แล้ว! และถ้าผ่านพ้นคืนนี้ไปได้ พวกเราก็จะได้กลับไปนั่งดูอะไรสนุกๆอย่างแน่นอน..” เสียงพูดคุยของคนทั้งคู่นั้นเบาราวกับกระซิบและได้ยินกันเพียงแค่สองคนเท่านั้น.. กู่หยุนฟะจึงถามต่อ“ระเบิดแรงขนาดนี้ นายว่าในร้านจะมีคนตายมั๊ย” เสียเจิ้นหยินนิ่งไปราวสองวินาทีแล้วจึงตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ “จะทำการใหญ่ทั้งทีใจต้องนิ่ง! ในเมื่อลงมือระเบิดร้านไปแล้ว นายจะสนใจทำไมว่าจะมีคนตายหรือไม่มีคนตาย แต่คนที่โชคร้ายที่สุดก็คือไอ้หลิงหยุน ถ้ามันอยู่ในร้าน ก็คงตายด้วยน้ำมือของพวกเราแน่นอน! ในเมื่อนายต้องการจะแก้แค้นมัน ก็อย่าคิดอะไรมาก!” หลิงหยุนแสยะยิ้มอย่างเย้ยหยันและได้แต่คิดในใจว่า กู่หยุนฟะนั้นยังโหดเหี้ยมน้อยกว่าเสียเจิ้นเหยินเป็นหมื่นเป็นแสนเท่า กู่หยุนฟะพยักหน้าและจ้องมองไปข้างหน้าและถามต่อว่า “นายคิดว่าเจิ้งเทียนจะทำงานสำเร็จมั๊ย” เสียเจิ้นเหยินถึงกับหัวเราะคิกคัก“นี่.. พ่อของเจิ้นเทียนเพิ่งจะถูกหลิงหยุนจัดการไปเมื่อวาน หมอนั่นโกรธแค้นหลิงหยุนอย่างกับอะไรดี และที่สำคัญ.. อย่าลืมว่ามีคนขององค์กรนักฆ่าช่วยเหลืออยู่ด้วย ถ้ายังทำไม่สำเร็จ.. ก็สมควรไปตายแล้ว!” องค์กรนักฆ่า! ในที่สุดหลิงหยุนก็รู้แล้วว่าใครที่อยู่เบื้องหลังเจ้าเด็กชั่วช้าสองคนนี้แต่ถึงกระนั้นหลิงหยุนก็ยังอดสงสัยไม่ได้! ‘เวลานี้ธิดาพรรคมารกำลังทำอะไรอยู่!นี่นางต้องการสังหารข้าจริงๆงั้นรึ?! หรือเพราะนางยังไม่รู้ฐานะที่แท้จริงของข้า?!’ ‘หรือ..อาจเป็นเพราะนางล่วงรู้ฐานะที่แท้จริงของข้าแล้ว ก็เลยเริ่มที่จะจัดการกับข้าอย่างจริงจัง!’ เมื่อคิดมาถึงตอนนี้..ใบหน้าของหลิงหยุนก็ปรากฏร่องรอยของความโกรธ เขาได้แต่คิดว่าหากธิดาพรรคมารเลวทรามต่ำช้าเช่นนี้จริงๆ นางก็สามควรต้องถูกฆ่าเช่นกัน.. ในเวลานั้นเอง..หลิงหยุนก็ได้ยินเสียเจิ้นเหยินหัวเราะ และพูดขึ้นว่า “เสียงระเบิดดังขนาดนี้ คงจะปลุกคนทั้งจิงฉูให้ตื่นหมดแล้ว ไม่แน่.. อาจจะดังไปถึงเจียงหนานเลยก็ได้ แน่นอนว่าหลิงหยุนมันก็ต้องได้ยินด้วย และเมื่อไหร่ที่มันปรากฏตัว.. มันก็จะต้องตายอย่างแน่นอน! ฮ่า.. ฮ่า..” “โอ้..ช่างน่าสงสารจริงๆ พ่อคนเก่ง!” ระหว่างที่พูดนั้นทั้งสีหน้าและแววตาของเสียเจิ้นเหยินก็ดูพออกพอใจ และขบขัน จนแม้แต่กู่หยุนฟะที่เห็นก็ยังถึงกับตกตะลึง กู่หยุนฟะเลียบเคียงถามต่อ“นี่.. นายว่าองค์กรนักฆ่าอะไรนั่นจะสามารถฆ่าหลิงหยุนได้จริงๆน่ะเหรอ” เสียเจิ้นเหยินที่กำลังอารมณ์ดีจึงตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงมั่นอกมั่นใจ “นี่คุณชายกู่.. ฉันว่านายกลัวเจ้าอ้วนนั่นจนหัวหดหมดแล้ว! หลิงหยุนมันคุมจิงฉูไว้ได้ทั้งหมดทั้งขาวทั้งดำ! ถึงเวลาที่จะทำให้จิงฉูกลับคืนสู่สภาพเดิมแล้ว!” “นายลองคิดดูสิว่า..คืนนี้พวกเราลงมือกันได้ง่ายดาย และไร้อุปสรรคมากแค่ใหน แค่นี้ก็พอจะมองออกแล้วว่าอิทธิพลขององค์กรนักฆ่านั้นยิ่งใหญ่แค่ใหน?! องค์กรนักฆ่านี้ไม่ใช่องค์กรที่ใครอยากจะพบก็สามารถพบได้ง่ายๆ เทียบกับอันธพาลข้างทางน่ะเหรอ คนละชั้น!” “นายไม่ต้องกังวลใจไปหรอกน่า..เมื่อไหร่ที่หลิงหยุนปรากฏตัว มันจะต้องถูกฆ่าตายอย่างแน่นอน!” เสียเจิ้นเหยินสรุปประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นอกมั่นใจ.. กู่หยุนฟะได้ฟังก็ถึงกับถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกและยิ้มออกมาอย่างพอใจเช่นเดียวกับเสียเจิ้นเหยินแต่ในระหว่างนั้นเอง..“ห๊ะ!”“อะไรกัน!”จู่ๆกระจกรถข้างเสียเจิ้นเหยินก็แตกเป็นเกร็ดเล็กเกร็ดน้อย และเศษกระจกก็ปลิวเข้าใส่ที่ใบหน้า และลำคอของทั้งสองคนจนเลือดออกทันที ทั้งคู่มองหน้ากันด้วยความตกตะลึง ก่อนจะกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อเห็นเลือดไหลออกมาเต็มใบหน้าของอีกฝ่าย!จากนั้นทั้งกู่หยุนฟะและเสียเจิ้นเหยินก็เห็นใบหน้าหล่อเหลา และรอยยิ้มที่มีลักยิ้มคุ้นตาปรากฏขึ้น ดวงตาที่จ้องมองมาทางพวกมันสองคนนั้นเป็นประกายระยิบระยับราวกับดวงดาวบนท้องฟ้า..“ฉันมาปรากฏตัวตามที่ต้องการแล้ว!”หลิงหยุนใช้ฝ่ามือกระแทบกระจกหน้าต่างรถจนแตกแล้วจึงโน้มตัวเข้าไปบอกคนทั้งคู่ที่ยังคงอยู่ในอาการหวาดผวาจากนั้น..รอยยิ้มของหลิงหยุนก็ได้เปลี่ยนเป็นการแสยะยิ้มที่เต็มไปด้วยความโหดเหี้ยมของปีศาจ ทั้งกู่หยุนฟะและเสียเจิ้นเหยินต่างก็ดวงตาเบิกโพลงด้วยความสยดสยอง..“เป็นแบบนี้ได้ยังไง!”“หลิงหยุนมันหาพวกเราพบได้ยังไง!”“แล้วพวกที่อยู่ในรถดำอีกคันล่ะ..ทำไมถึงไม่มาช่วยพวกเรา!”หลังจากที่หายจากอาการตกตะลึงเด็กชั่วช้าทั้งสองคนต่างก็ร้องอุทานออกมาตามสัญชาติญาณ ทั้งคู่ต่างก็ลืมความเจ็บปวดที่เกิดขึ้น และไม่ได้กลิ่นคาวเลือดที่ไหลอาบใบหน้าอยู่เวลานี้..“แก..แก.. นี่แกมาทำอะไรที่นี่” ในที่สุดเสียเจิ้นเหยินก็ร้องถามออกมาด้วยความหวาดผวาใบหน้าของหลิงหยุนเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือกและเฉยชา เขาเอื้อมมือออกไปจับที่เปิดประตูกระชากออก และพุ่งมือเข้าไปด้านใน!“พวกแกสองคนอุตส่าห์วางแผนทำการครั้งนี้ก็เพื่อที่จะหลอกล่อฉันให้มาปรากฏตัวไม่ใช่เหรอ พวกแกคงคิดว่าฉันจะต้องตายแน่สินะ! ออกมาได้แล้ว!”ทั้งกู่หยุนฟะและเสียเจิ้นเหยินต่างก็ถอยกรูดไปติดประตูอีกฝั่งทันที ทั้งคู่หวาดกลัวจนต้องกอดกันแน่น และมีหรือจะยอมลงไปตามที่หลิงหยุนสั่ง..กู่หยุนฟะหันหน้ามองทางรถสีดำอีกคันที่มีแต่ความว่างเปล่าด้วยความรู้สึกสิ้นหวังไม่มีใครอยู่ปกป้องคุ้มครองพวกเขาเลยแม้แต่คนเดียว..หลิงหยุนจัดการลากทั้งสองคนลงมาจากรถแล้วโยนลงไปกองกับพื้น สภาพของคนทั้งคู่ไม่ต่างจากสุนัขข้างถนน จากนั้นจึงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดโทรหาถังเทียนห่าว..“ลุงถังครับ..มาถึงหรือยังครับ ผมจับตัวผู้ก่อเหตุวางระเบิดทั้งสองคนได้แล้ว ตอนนี้ลุงออกคำสั่งให้ตามล่าตัวหลู่เจิ้งเทียนได้เลย!”“ใช่ครับ..ลูกชายของหลู่กวนหวัง เวลานี้มันน่าจะอยู่แถวๆ โรงงานผลิตยาของบริษัทเจียงหนานฟาร์มาซูติคัล!”หลังจากวางสายไปแล้วหลิงหยุนก็กวาดสายตาเย็นชาราวกับปีศาจคู่นั้นไปทางกู่หยุนฟะกับเสียเจิ้นเหยิน พร้อมกับพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ“พวกแกสามคนทำกับถังเมิ่งไว้สาหัสมากตอนนี้ถังเมิงอยากจะคุยกับพวกแกมาก!”“ไปได้แล้ว!”หลิงหยุนไม่ฟังคำพูดไร้สาระของพวกมันทั้งคู่เขาจัดการลากตัวทั้งสองคนไปตามพื้นถนน และระยะทางเพียงแค่สามกิโลเมตรก็ไม่ได้ไกลเกินกว่าจะลากพวกมันกลับไปได้..แต่ความเร็วของหลิงหยุนนั้นไม่เหมือนคนธรรมดาทั่วไปและเพียงแค่หกนาที หลิงหยุนก็มาถึงทางแยกแล้ว..เวลานี้..เพลิงที่ลุกโชนนั้นได้ดับสนิทแล้ว เหลือเพียงควันไฟที่ยังคงลอยคละคลุ้งออกมาอย่างต่อเนื่อง และมีกลิ่นเหม็นไหม้ก็ตลบอบอวลไปทั่วทุกหนทุกแห่ง..เจ้าหน้าที่ดับเพลิงมากกว่าสิบนายที่สวมหน้ากากป้องกันควันกำลังสำรวจซากปรักหักพังของร้านเสื้อผ้า และนำร่างที่ถูกไฟครอกจนไหม้เกรียมออกมากองไว้ด้านนอกการปฏิบัติภารกิจของเจ้าหน้าที่นั้นได้มีการล้อมบริเวณที่เกิดเหตุไว้ และไม่อนุญาตให้ผู้คนเข้ามาในบริเวณนั้น มีเพียงครอบครัวของพนักงานทั้งสองคน ที่กำลังคุกเข่าอยู่บนพื้น และกำลังร้องห่มร้องไห้ในสภาพที่หัวใจแหลกสลาย!“ดูซะ!นั่นไงฝีมือของพวกแกทั้งสองคน!”หลิงหยุนลากร่างของเสียเจิ้นเหยินกับกู่หยุนฟะข้ามถนนไปและจัดการโยนร่างของพวกมันสองคนไปด้านหน้า ข้อมือของพวกมันทั้งสองคนถูกหลิงหยุนบีบจนแตก และกำลังกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดนี่ไม่ใช่ความแค้นส่วนตัวอีกต่อไป!และไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร ทั้งคู่ก็ได้กระทำการที่เป็นการทำร้ายผู้บริสุทธิ์อย่างเหี้ยมโหด!เมื่อโยนทั้งสองคนออกไปกองบนพื้นแล้วหลิงหยุนก็เห็นถังเมิ่งกำลังเดินตรงมา ดวงตาทั้งสองข้างของเขาแดงก่ำ แววตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น และค่อยๆก้าวเข้ามาทีละก้าว.. ทีละก้าว.. อย่างช้าๆ!บทที่ 882 : แก้แค้นและลงโทษคนชั่วช้า!หลังจากงานเลี้ยงเลิกถังเมิ่งก็อยู่ในอาการที่เมามาก แต่เจ้าเด็กคนนี้ก็แปลกมาก เพราะไม่ว่าจะเมามายแค่ใหน ก็ไม่ยอมอาเจียนออกมา!ถังเมิ่งแก้อาการเมาค้างด้วยการกินยาสำหรับแก้อาการแฮงค์แล้วก็ดื่มน้ำตามเข้าไปมากๆ เพื่อให้ปัสสาวะออกให้ได้มากที่สุด และจะได้สร่างเมาโดยเร็วที่สุด!และเมื่อกลับถึงบ้านก็ดื่มชาแก่ๆเข้าไปอีกถ้วยใหญ่ ระหว่างที่กำลังจะเดินไปเข้าห้องน้ำนั้น เขาก็ได้รับโทรศัพท์จากอาปิงแจ้งว่าที่คลินิกสามัญชนกับร้านเสื้อผ้านั้นถูกลอบวางระเบิดถังเมิ่งถึงกับแทบสร่างเมาในทันทีและรีบวิ่งลงบันไดตรงไปที่รถฮัมเมอร์ของตนเอง และขับออกไปทันที ถังเมิ่งขับไปด้วยความเร็วสูง และไปถึงที่เกิดเหตุก่อนถังเทียนห่าวเสียอีก!และเมื่อไปเห็นสภาพที่เหลือแต่ซากของคลินิกสามัญชนกับร้านเสื้อผ้าถังเมิ่งก็ถึงกับเหงื่อตก และหายเมาเป็นปลิดทิ้งทันที!