บทที่ 883-884

บทที่ 883 : บุตรสวรรค์! กู่หยุนฟะหวาดกลัวจนปัสสาวะราดออกมากระจายเต็มพื้นผู้คนต่างก็พากันยกมือขึ้นปิดปากปิดจมูก.. “ถัง..ถังเมิ่ง! ฉันผิดไปแล้ว! ฉันผิดไปแล้ว.. ฉันจะยกผู้หญิงของฉันทั้งหมดให้นาย..” กู่หยุนฟะหมอบนิ่งอยู่กับพื้นหมดสภาพและได้แต่อ้อนวอนร้องขอความเมตตาจากถังเมิ่ง.. ถังเมิ่งทำเสียงเย้ยหยัน“ผิดไปแล้วงั้นเหรอ ตอนนี้รู้ตัวว่าทำผิดแล้วเหรอ?! แต่มันสายไปแล้ว!” ถังเมิ่งค่อยๆย่อตัวลง และใช้อิฐที่อาบไปด้วยเลือดของเสียเจิ้นเหยินฟาดลงไปบนใบหน้าของกู่หยุนฟะ พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ความแค้นของเราสองคนก็แค่เรื่องนิดๆหน่อยๆในโรงเรียนมันเป็นเรื่องธรรมดามาก! จำเป็นที่จะต้องเอากันให้ตายไปข้างหนึ่งเลยเชียวเหรอ” “แกแค่พ่ายแพ้นิดหน่อย..แต่กลับคับแค้นใจจนต้องหาวิธีจัดการกับพวกฉัน พอเห็นว่าพี่หยุนไม่อยู่ พวกแกก็กลับมากร่างในโรงเรียน และรังแกหลิงยู่ แล้วยังหักแหนหักขาฉัน!” “พอพี่หยุนกลับมา..พวกแกก็กลัวจนต้องหนีหัวซุกหัวซุนไปซ่อน แต่พวกแกคงลืมไปว่าต่อให้พวกแกจะหนีไปไกลแค่ใหน บ้านของพวกแกก็ยังคงอยู่จิงฉู!” “กู่หยุนฟะ..ฉันจะบอกอะไรให้! พ่อของแกเพิ่งจะยกทรัพย์สินทั้งหมดของครอบครัวแกให้กับพี่หยุน เพื่อแลกกับชีวิตของแก!” “และเพราะพี่หยุนเห็นแก่ความเป็นเพื่อนนักเรียนพี่หยุนก็เลยรับปากว่าจะไม่ฆ่าแก!” “ฉันเองก็คิดว่าหลังจากที่ได้รับทรัพย์สินมูลค่ากว่าสามพันห้าร้อยล้านของพ่อแกมาฉันก็จะแค่สั่งสอนแกเล็กๆน้อยๆให้เห็นบทเรียนเท่านั้น แล้วเรื่องราวระหว่างเราก็เป็นอันว่าจบไป!” เวลานี้ถังเมิ่งสร่างเมาแล้วและหลังจากที่ได้ระบายอารมณ์โกรธลงไปบนร่างของเสียเจิ้นเหยินแล้ว ความคับแค้นใจก็ได้ทุเลาลง จึงสามารถพูดจากับกู่หยุนฟะได้อย่างฉะฉาน.. “แต่กลับคิดไม่ถึงว่าพวกแกสองคนจะชั่วช้าเกินมนุษย์!พวกแกกล้าทำเรื่องเลวทรามแบบนี้ได้ยังไง แกตอบฉันมาหน่อยว่าการกระทำชั่วช้าเลวทรามแบบนี้ จะให้ฉันไว้ชีวิตแกได้ยังไง?” “แกสร้างบาปกรรมที่ฉันไม่สามารถจะให้อภัยแกได้จริงๆ!” ถังเมิ่งพูดจบก็ยกอิฐในมือฟาดลงไปที่ข้อมือของกู่หยุนฟะ! “โอ๊ย!!!”เสียงกรีดร้องของกู่หยุนฟะดังขึ้น “และนี่เป็นบทลงโทษที่แกระเบิดคลินิกสามัญชน!” “โอ๊ย!!”เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นอีก “ส่วนครั้งนี้ก็สำหรับการระเบิดร้านเสื้อผ้า!” กู่เหลียนเฉิงที่ถูกครอบครัวของเหยื่อจับตัวไว้ได้แต่ดิ้นขลุกขลักไม่สามารถออกมาช่วยเหลือลูกชายได้ จึงได้แต่ยืนมองกู่หยุนฟะถูกทำร้ายต่อหน้าต่อตาเช่นเดียวกับเสียเจิ้นติง! “ได้เงินสามพันห้าร้อยล้านของพวกแกมาแล้วยังไงต่อให้เป็นหมื่นเป็นแสนล้านก็ไม่สามารถชดเชยชีวิตที่เสียไปได้!” ถังเมิ่งร้องตะโกนออกมาอย่างคับแค้นใจและอิฐในมือก็แตกออกเป็นเสียงๆ เขาวิ่งไปคว้าเอาหินก้อนใหญ่มา และวิ่งเข้าไปหากู่หยุนฟะอีกครั้ง ท่ามกลางเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดของกู่หยุนฟะ..ทั้งแขนและขาของมันได้ถูกถังเมิ่งทุบจนหัก และกำลังนอนหมดสภาพอยู่บนพื้นถนน “แล้วนี่ก็สำหรับเด็กสาวบริสุทธิ์สองคนที่ถูกพวกแกฆ่าตาย!” ในที่สุดถังเมิ่งก็ได้แก้แค้นสมใจเขาลุกขึ้นยืนหลังจากที่ได้ระบายความโกรธแค้นในใจออกไปจนหมดแล้ว แววตาของถังเมิ่งสงบนิ่ง และใบหน้าและร่างกายมีเลือดกระเด็นติดอยู่เต็มไปหมด “พอได้แล้ว!”ถังเทียนห่าวร้องสั่ง! “ครับพ่อ!” “พาตัวเขาขึ้นรถไปที่สถานีตำรวจ..” “ครับผม!” ถังเทียนห่าวร้องสั่งเจ้าหน้าที่ตำรวจสองนายให้จัดการจับตัวถังเมิ่งขึ้นรถ และพากลับไปที่สถานีตำรวจ ถังเมิ่งทำร้ายร่างกายคนอื่นต่อหน้าสาธารณชนเช่นนี้ไม่ว่าอย่างไรถังเทียนห่าวก็ต้องจับตัวเขาไปตามกฏระเบียบ ถึงแม้ว่าคนที่ถังเมิ่งทำร้ายจะเป็นอาชญากรก็ตามที.. เมื่อเห็นถังเทียนห่าวจัดการกับลูกชายตัวเองเช่นนี้หลิงหยนุก็ได้แต่ยิ้ม ตั้งแต่มาถึงที่นี่ก็แทบจะยังไม่ได้ขยับตัวไปใหน และเมื่อถังเมิ่งเดินผ่านหลิงหยุน เขาก็กระซิบเบาๆว่า.. “เยี่ยมมาก!” ถังเมิ่งตอบกลับมาเสียงเบา“พี่หยุน.. ฉันคิดไม่ถึงว่าจะเหนื่อยขนาดนี้!” การที่จะหักกระดูกของใครสักคนนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายๆและถังเมิ่งก็เป็นเพียงคนธรรมดา.. หลิงหยุนทำเสียงดุ“ก็ใครให้นายไม่ยอมฝึกวิชาล่ะ! อย่าว่าแต่นายจะเหนื่อยเลย ฉันแค่ยืนดูก็ยังเหนื่อยแทน!” ถังเมิ่งยิ้มและตอบกลับไปว่า“ฉันจะไปอาบน้ำที่สถานีตำรวจก่อน สภาพของฉันตอนนี้มันทุเรศมาก! พี่รีบไปประกันตัวฉันออกมาเร็วๆล่ะ!” หลิงหยุนตอบกลับไปว่า“ฉันว่าจะให้ลุงถังขังนายไว้สักสองปี!”ดูจากท่าทางของทั้งสองคนที่พูดคุยกันนั้นพวกเขาทำราวกับว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่เป็นเพียงแค่เรื่องตลก เจ้าหน้าที่ตำรวจสองนายผลักถังเมิ่งพร้อมกับร้องสั่งว่า“ไปได้แล้ว!”เจ้าหน้าที่ตำรวจหน้าใหม่ทั้งสองคนทำราวกับว่าถังเมิ่งเป็นฆาตกรต่อเนื่องแต่แล้วก็ได้ยินเสียงกระซิบว่า“พวกนายสองคนไม่รู้หรือยังไงเขาเป็นลูกชายของผู้อำนวยการถัง!”เจ้าหน้าที่ตำรวจทั้งสองคนได้ยินก็ถึงกับตกตะลึง!หลิงหยุนเห็นถังเมิ่งระล้าระลังไม่ยอมเดินไปเขาจึงผลักไหล่พร้อมกับพูดขึ้นว่า “ไปได้แล้ว! ที่นี่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับนายแล้ว..”หลิงหยุนมองถังเมิ่งที่เดินผิวปากขึ้นรถตำรวจไปอย่างอารมณ์ดีจากนั้นจึงก้าวเท้าเดินเข้าไปหาครอบครัวของเหยื่อทั้งสองคน หลิงหยุนไม่ชายตามองเสียเจิ้นติงกับกู่เหลียนเฉิงเลยแม้แต่น้อย เขาพูดกับครอบครัวของเด็กสาวทั้งสองคนว่า“ร้านเสื้อผ้าของผมเหลือแค่ซากปรักหักพังแบบนี้ผมเองก็เจ็บปวดไม่ต่างจากพวกคุณ! แต่ได้โปรดสบายใจได้.. ไม่ว่าพวกคุณต้องการค่าชดเชยมากแค่ใหนอย่างไร ผมในฐานะเจ้าของร้าน ยินยอมที่จะชดเชยให้กับพวกคุณโดยไม่มีเงื่อนไข!”เวลานี้ร้านเสื้อผ้าแห่งนี้ดูแลโดยหวังหงหยวนส่วนเจ้าของก็คือถังเมิ่ง และเจ้านายของถังเมิ่งก็คือเขานั่นเอง! และคำพูดของเขาก็คือที่สุดแล้ว!ครอบครัวของเหยื่อทั้งสองคนต่างก็รู้ดีว่าหลิงหยุนเป็นผู้ที่จับตัวคนร้ายมาลงโทษ ตอนนี้ถังเมิ่งก็ได้ทุบตีพวกมันสองคนจนนอนแน่นิ่งไปต่อหน้าต่อตาพวกเขาทุกคนแล้ว และเมื่อได้ยินหลิงหยุนพูดแสดงน้ำใจออกมาเช่นนี้ ต่างก็พากันเอ่ยขอบคุณ..“ขอโทษนะพ่อหนุ่ม..ไม่ทราบว่าเธอเป็นใคร!” พ่อของเด็กสาวหนึ่งในเหยื่อสองรายเอ่ยถามหลิงหยุนขึ้นมา“เรื่องนั้นไม่สำคัญ!แล้วก็ไม่ต้องกังวลใจ สิ่งใดที่ผมพูดออกไปแล้ว ทุกอย่างจะดำเนินการไปตามนั้น!”หลิงหยุนตอบกลับอย่างสุภาพจากนั้นจึงหันหลังเดินกลับไปหาถังเทียนห่าว..“ลุงถัง..สถานการณ์ที่โรงงานยาเป็นยังไงบ้าง จับตัวหลู่เจิ้งเทียนได้มั๊ยครับ?”ถังเทียนห่าวตอบกลับไปยิ้มๆ“ไฟที่นั่นดับสนิทแล้ว แต่ยังหาตัวหลู่เจิ้งเทียนไม่พบ แต่เธอไม่ต้องห่วง ฉันได้เพิ่มกำลังเจ้าหน้าที่ตำรวจในการค้นหาตัวของเขาแล้ว ต่อให้มีปีกก็ยากจะหนีพ้นแน่!”หลิงหยุนพยักหน้าและถามต่อ“แล้วมีใครได้รับบาดเจ็บล้มตายบ้างมั๊ยครับ”ถังเทียนห่าวตอบกลับไปทันที“ไม่มี.. ระเบิดนั่นทำลายโกดังและไหม้สมุนไพรไปบางส่วน.. ไม่เสียหายหนักเท่าที่นี่!”ถังเทียนห่าวตอบพร้อมกับกวาดสายตาไปทางคลินิกสามัญชนและร้านเสื้อผ้าที่ยังคงมีควันลอยออกมาอยางต่อเนื่อง..“ช่างน่าเสียดายคลินิกสามัญชน..”ถังเทียนห่าวพึมพำเบาๆหลิงหยุนเองก็พูดเสียเงบา“แต่หากเทียบกับชีวิตคนแล้ว.. ก็ไม่สำคัญเท่า..”จากนั้นทั้งคู่ก็ยังคงนั่งคุยกันถึงเหตุการณ์ของบ้านเลขที่-9ในอ่าวจิงฉู และโรงแรมไคเฉวียน ถังเทียนห่าวแจ้งว่าได้ส่งตำรวจไปที่นั่นแล้ว ตอนนี้ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น หลิงหยุนจึงได้แต่รู้สึกโล่งอกสองสามนาทีต่อมา..ผู้จัดการร้านเสื้อผ้าหวังหงหยวนก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา หลิงหยุนจึงรีบกวักมือเรียก และพูดคุยกันต่อหน้าถังเทียนห่าวว่าจะจัดการกับเรื่องนี้อย่างไร……………ชั้นสิบสามของโรงแรมสี่ดาวแห่งหนึ่งที่หลิงหยุนเคยเช่าไว้ให้เหยาลู่พัก..“เยี่ยม!เยี่ยมมาก! สนุกตื่นเต้นจริงๆ! คิดไม่ถึงว่าในสภาพภูมิอากาศที่ย่ำแย่เช่นนี้ หลิงหยุนจะสามารถแก้ไขสถานการณ์ได้รวดเร็วเช่นนี้!”ร่างสูงใหญ่สง่างามสวมเสื้อคลุมสีขาวกำลังยืนเอามือไขว้หลัง ใบหน้ามีรอยยิ้มเย็นชาที่มุมปาก..แม้เขาจะดูเหมือนว่ากำลังพูดจาปกติธรรมดาแต่น้ำเสียงที่กังวานใสราวกับระฆังของเขานั้น ก็หนักแน่นและทรงพลังมาก!แต่ไม่ว่าเขาจะพูดเสียงดังแค่ใหนก็ไม่ต้องกังวลว่าคนที่อยู่ด้านนอกจะได้ยิน เพราะบุคคลผู้นี้สามารถควบคุมทิศทางของเสียงได้ และสามารถกำหนดเป้าหมายของผู้ที่จะได้ยินได้อีกด้วย“บุตรสวรรค์..เศษขยะเช่นนั้นไม่ควรคู่ให้ท่านต้องเสียเวลามองด้วยซ้ำ..”ถัดจากร่างสูงสง่าที่ถูกขนานนามว่า‘บุตรสวรรค์’ นั้น มีร่างของชายชราที่ดูคล้ายคนธรรมดาทั่วไป รูปร่างของเขาผอมแห้งราวกับซากไม้ตาย และดูราวกับว่าเพียงแค่ลมพัดแรงนิดหน่อย ก็สามารถทำให้เขาล้มฟุบลงกับพื้นได้แล้ว..สายตาที่แหลมคมราวกับกระบี่และเป็นประกายของบุตรสวรรค์นั้น กวาดมองไปรอบๆ ห้อง ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่ร่างของชายชราซูบผอม“ท่านจิน..ท่านไม่ควรประมาทผู้ใด โดยเฉพาะอย่างยิ่ง – หลิงหยุน!”ชายชราร่างผอมรีบหลบสายตาที่แหลมคมของบุตรสวรรค์เพราะรู้สึกว่าตนเองอาจจะถูกดวงตาคู่นั้นเผาไหม้จนเป็นเถ้าถ่าน เขาได้แต่โค้งศรีษะคำนับ และพูดขึ้นอย่างระมัดระวัง“รับทราบ..”ชายชราร่างผอมที่เรียกกันว่า‘ท่านจิน’ นั้น ก็คือหนึ่งในสามราชันย์นักฆ่าซึ่งมีหน้าที่ดูแลองค์กรนักฆ่า – สาขาฮู๋ตง ประเทศจีนนั่นเอง และอยู่ในขั้นเซียงเทียน-8“บุตรสวรรค์..ถึงเวลาที่พวกเราต้องลงมือหรือยัง”บุตรสวรรค์ยิ้มมุมปากเล็กน้อยแล้วจึงตอบไปว่า “ท่านจิน.. เหตุใดท่านจึงรีบร้อนนัก! ข้ายังต้องอยู่จิงฉูอีกพักใหญ่ ข้าคิดว่าจะออกไปเดินเล่นรอบๆเมืองเสียก่อน.. เรายังมีเวลาที่จะเล่นกับเจ้าหลิงหยุนไม่ใช่รึ”“และเหตุการณ์ในคืนนี้ก็แค่เป็นการตักเตือนหลิงหยุนให้เท่านั้น!”“ข้าได้ข่าวมาจากปักกิ่งว่า..ทั้งนินจาญี่ปุ่น ท่านดยุคแดร๊กคิวล่าที่ตระกูลเฉินเชิญมา และยอดฝีมือจากตระกูลซัน ต่างก็เดินทางมาที่จิงฉูหมดแล้ว ข้าก็อยากจะรู้นักว่าหลิงหยุนกับธิดาพรรคมารจะรับมือได้อย่างไร”