บทที่ 885-886

บทที่ 885 : สิ้นสุดความแค้น! ภายใต้การบัญชาการของหลิวจินไล๋หลังจากที่สามารถดับเพลิงไหม้ที่เกิดจากการวางระเบิดได้แล้ว เจ้าหน้าที่ดับเพลิงก็จัดการเปิดทางให้รถพยาบาลแล่นเข้ามาในบริเวณที่เกิดเหตุ ภายในบริเวณที่เกิดเหตุนั้นร่างไหม้เกรียมที่มีอวัยวะไม่ครบสองร่าง ถูกคลุมไว้ด้วยผ้าสีขาวเป็นที่สะดุดตานัก.. เวลานี้..ทั้งญาติของเหยื่อทั้งสอง และเจ้าหน้าที่ดับเพลิง ยังคงเดินอยู่ในซากปรักหักพังของร้านเสื้อผ้าเพื่อหาชิ้นส่วนร่างกายที่เหลือของเด็กสาวทั้งสองคน เด็กสาวบริสุทธิ์สองคนต้องมาตายในสภาพที่น่าสยดสยองเช่นนี้ทางญาติๆ จึงต้องการหาชิ้นส่วนของพวกเธอให้ครบ เพื่อนำกลับไปทำพิธีกรรมตามความเชื่อทางศาสนา หลิวจินไล๋เองก็ลงไปช่วยค้นหาด้วยร่างอ้วนๆ ของเขาเดินไปตามซากปรักหักพัง และช่วยกันคุ้ยหาชิ้นส่วนร่างกายที่พอจะมองเห็น.. ถังเทียนห่าวนั่งแท่นบัญชาการภาพรวมใหญ่ส่วนหลิวจินไล๋ก็เจาะลึกลงในรายละเอียด และวิ่งวุ่นไปมาอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เหตุการณ์ระเบิดครั้งนี้เกิดขึ้นในเขตพื้นที่ที่หลิวจินไล๋ดูแลอยู่ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ต้องเป็นผู้รับผิดชอบอยู่ดี อีกทั้งเวลานี้ผู้อำนวยการถังก็อยู่ในที่เกิดเหตุด้วย เขาจึงต้องแสดงศักยภาพในการทำงานให้เข้าตาถังเทียนห่าว เพื่อไม่ให้ถังเทียนห่าวผิดหวัง.. เมื่อหลิงหยุนกับถังเทียนห่าวเดินมาถึงเจ้าหน้าที่ก็เดินลงมาจากรถพยาบาลพอดี และกำลังช่วยกันปฐมพยาบาลเบื้องต้นให้กับกู่หยุนฟะ และเสียเจิ้นเหยิน ทางด้านเสียเจิ้นติงกับกู่เหลียนเฉิงที่ได้รับบาดเจ็บจาการฉุดกระชากของครอบครัวเหยื่อผู้บริสุทธิ์ก็ได้แต่มองดูเหตุการณ์นิ่งเงียบ.. เวลานี้ทั้งคู่ต่างก็ไม่สนใจตำแหน่งหน้าที่การงานและฐานะของตนเองอีก เพราะไม่ว่าจะเป็นนักธุรกิจร่ำรวย หรือเป็นรองนายกเทศมนตรี ก็คงไม่มีประโยชน์อะไร เพราะเวลานี้ลูกชายของพวกเขาทั้งสองคน ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นอาชญากรในคดีอุกฉกรรจ์ไปแล้ว และกำลังจะถูกเจ้าหน้าที่ควบคุมตัวไป เสียเจิ้นติงกับกู่เหลียนเฉิงจึงได้แต่มองดูด้วยความเจ็บปวดอย่างที่สุด.. “มีลูกแต่ไม่อบรมสั่งสอน!คุณเสีย.. คุณกู่.. ลูกชายของพวกคุณทั้งสองคนกล้าก่อคดีอุกฉกรรจ์แบบนี้ พวกคุณในฐานะพ่อก็คงต้องรับผิดชอบด้วย!” หลิงหยุนยืนมองร่างของเสียเจิ้นเหยินกับกู่หยุนฟะซึ่งเจ้าหน้าที่กำลังทำการปฐมพยาบาลอยู่และได้แต่คิดในใจว่า.. เขามียันต์บำบัดหรือไม่น่ะหรือ!แน่นอนเขามี.. แล้วก็มีมากเสียด้วย หลิงหยุนมีความคิดที่อยากจะช่วยคนชั่วช้าสองคนขึ้นมาวูบหนึ่งแต่แล้วกลับหยุดความคิดไว้เพียงเท่านั้น! ถังเมิ่งเพิ่งจะได้ระบายความคับแค้นใจทั้งหมดที่มีออกไปในฐานะพี่ชาย.. หลิงหยุนจึงไม่ควรช่วยคนชั่วช้าสองคนนี้! ยิ่งไปกว่านั้น..ปีศาจสองตัวนี้ก็ได้สร้างบาปกรรมไว้มากมาย เพราะฉะนั้นนี่คือผลกรรมที่พวกมันสองคนควรจะต้องรับ และไม่สมควรได้รับความเมตตาจากใคร เสียเจิ้นติงกับกู่หยุนฟะรู้ดีว่าลูกชายของตนเองทั้งสองคนนั้นได้กระทำความผิดมหันต์ และสายเกินไปที่จะพูดถึงเรื่องบาปกรรมที่ลูกชายของตนได้ก่อขึ้น ทั้งคู่จึงได้แต่นิ่งไม่โต้เถียงใดๆ และคำพูดต่อมาของหลิงหยุนก็ทำให้กู่เหลียนเฉิงกับกู่หยุนฟะถึงกับประหม่าและผ่อนคลายไปพร้อมๆกัน “การกระทำของถังเมิ่งเมื่อครู่นั้นอาจจะดูรุนแรงและโหดเหี้ยมไปบ้าง แต่พวกคุณสองคนมั่นใจได้ว่า สองคนนั้นแค่กระดูกมือแตกเท่านั้น..” หลิงหยุนเพียงแค่มองก็รู้ว่าอาการของเสียเจิ้นเหยินกับกู่หยุนฟะนั้นแม้จะมีเลือดไหลออกมามากมาย แต่ก็เป็นไม่ถึงกับอาการสาหัสอย่างที่ทุกคนจินตนาการ เพราะในความเป็นจริงกระดูกของมนุษย์เรานั้นก็มีความแข็งแกร่งในระดับหนึ่ง.. จากนั้นน้ำเสียงที่เย็นชาของหลิงหยุนก็ดังขึ้นอีกครั้ง“พวกเขาก็แค่ทุกข์ทรมานกับความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นเท่านั้น แต่นั่นยังเทียบไม่ได้กับความเจ็บปวดที่ถังเมิ่งถูกลูกชายทั้งสองของพวกคุณหักแขนหักขา มันยังห่างไกลกันมากนัก!” เสียเจิ้นติงกับกู่หยุนฟะมองหลิงหยุนด้วยสีหน้าตกใจทั้งคู่ต่างก็รู้ว่าทักษะทางการแพทย์ของหลิงหยุนนั้นล้ำเลิศมากเพียงใด และเชื่อว่าในสถานการณ์เช่นนี้ หลิงหยุนจะไม่โกหกพวกเขาแน่ และหลิงหยุนก็ไม่จำเป็นต้องโกหกด้วย! หลิงหยุนจ้องมองทั้งคนทั้งคู่ดวงตาของเขาเป็นประกายระยิบระยับก่อนจะพูดต่อว่า “คุณเสีย..คุณกู่.. จากนี้ไปความบาดหมางระหว่างเราจบสิ้นลงแล้ว! ผมจะไม่หาเรื่องกับพวกคุณอีก!” “และผมก็หวังว่าพวกคุณจะไม่มายุ่งกับผมอีกเช่นกันแต่หากพวกคุณสองคนยังคิดที่จะกลับมาแก้แค้นผม ก็ลองดูได้.. แต่ครั้งหน้ารับรองว่าผมจะไม่ปราณีแบบนี้แน่นอน!” หลิงหยุนกล่าวเตือนทั้งคู่เป็นครั้งสุดท้าย! ทั้งเสียเจิ้นติงกับกู่เหลียนเฉิงถึงกับยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อเย็นที่ผุดขึ้นตามใบหน้าทันทีหลังจากที่ได้ยินคำเตือนของหลิงหยุนและไม่กล้าที่จะพูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว.. จากนั้นหลิงหยุนก็หันไปพูดกับกู่เหลียนเฉิง“คุณกู่.. พรุ่งนี้ผมจะส่งคนไปจัดการคลายจุดให้กับกู่เหลียนซันน้องชายของคุณ!” จากนั้นหลิงหยุนก็หันไปพูดกับถังเทียนห่าวที่นิ่งเงียบไปนาน“ลุงถังครับ.. กู่เหลียนซันถูกคุมตัวไว้กว่าสามเดือนแล้ว ผมคิดว่าคดีของเขาก็ไม่ใช่คดีอุกฉกรรจ์อะไร ถ้ายังไงพรุ่งนี้ช่วยปล่อยตัวเขาออกมาจะได้มั๊ยครับ!” ถังเทียนห่าวตอบกลับไปว่า“ถึงแม้ความผิดเรื่องติดสินบนจะไม่ใช่เรื่องเล็ก แต่ก็สามารถอนุมัติให้ประกันตัวออกไปได้!” หลิงหยุนพูดราวกับว่าทุกอย่างเป็นเรื่องปกติอยากจะให้สำนักงานรักษาความมั่นคงจับใครก็จับ.. หรือปล่อยใครก็ปล่อย.. “ขอบคุณมาก!ขอบคุณผู้อำนวยการถัง.. ขอบคุณคุณชายหลิง!” กู่เหลียนเฉิงเห็นว่าหลิงหยุนได้ทำตามที่พูดไว้กับเขาก็รีบโค้งคำนับขอบคุณหลิงหยุนทันที.. เวลานี้ลูกชายของเขาก็ยังสลบไสลและไม่รู้ว่าต้องติดคุกอีกกี่ปี ส่วนตัวเองก็กลายเป็นขันที เหลือเพียงน้องชายของเขาคนเดียวเท่านั้นที่จะเป็นความหวังของตระกูลกู่ได้ เขาจึงรู้สึกขอบคุณ และซาบซึ้งใจหลิงหยุนมาก“คุณเสีย..ผมขอตัวไปดูลูกชายก่อน”ในเวลานั้น..หลังจากที่ได้ทำการปฐมพยาบาลเบื้องต้นให้กับกู่หยุนฟะเรียบร้อยแล้ว เขาก็ถูกนำตัวขึ้นรถพยาบาลไป กู่เหลียนเฉิงจึงรีบขอตัวไปดูลูกชายอีกทั้งในเวลานี้..กู่เหลียนเฉิงก็ไม่ใช่นักธุรกิจที่ร่ำรวยอะไรอีกแล้ว เขาจึงไม่กล้าที่จะอยู่สู้หน้าหลิงหยุนกับถังเทียนห่าวอีก!ทางด้านเสียเจิ้นติงนั้นถึงแม้ความบาดหมางระหว่างเขากับหลิงหยุนจะได้สิ้นสุดลงแล้ว แต่ความบาดหมาดระหว่างเขากับถังเทียนห่าว และหลี่ยี่เฟิงนั้น ยังไม่ได้สะสางเลย..“คุณเสีย..ตอนนี้คุณคงรู้แล้วสินะว่าลูกคุณคือฆาตรกร!”ถังเทียนห่าวเมื่อเห็นหลิงหยุนนิ่งเงียบไปเขาจึงร้องถามเสียเจิ้นติง และเสียเจิ้นติงก็ถึงกับอ้ำอึ้งพูดอะไรไม่ออก ถังเทียนห่าวจึงพูดต่อว่า“คุณเสีย..เรื่องนี้คงจะต้องมีการนำขึ้นประชุมกับคณะกรรมการเมืองจิงฉูในวันพรุ่งนี้ ผมคิดว่าถึงตอนนั้นคุณจะมีคำอธิบายให้กับทุกคนอย่างแจ่มชัด!”เสียเจิ้นติงไม่อาจเก็บซ่อนความขมขื่นใจได้อีกต่อไปเขารู้ว่าลูกชายของตนเองนั้นต้องโดนข้อหาอาชญากร และรู้ดีว่านับจากนี้ไป.. หน้าที่การงานของเขาก็ต้องจบสิ้นดวยเช่นกัน..“ผมจะยินดีลาออก..”การลาออกเป็นเพียงสิ่งเดียวที่เสียเจิ้นติงคิดออกและหลังจากที่เขาหมดอำนาจบารมีแล้ว ก็คงต้องปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามกรรมถังเทียนห่าวนิ่งเงียบไปเขามองไปทางร่างของเสียเจิ้นเหยินที่ถูกนำขึ้นรถพยาบาลไป พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“คุณเสีย..ลูกชายของคุณกำลังจะถูกนำตัวไปที่โรงพยาบาล คุณจะไม่ตามไปดูเขาหน่อยรึ”แม้เสียเจิ้นติงกับถังเทียนห่าวจะเป็นเจ้าหน้าที่ในระดับเดียวกันแต่น้ำเสียงที่เขาใช้พูดกับเสียเจิ้นติงในครั้งนี้ มันคือคำสั่ง..ชัยชนะ..และมันคือชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ของถังเทียนห่าวกับหลี่ยี่เฟิง!เวลานี้..ทั้งเมืองจิงฉูก็ตกอยู่ในกำมือของหลี่ยี่เฟิงกับถังเทียนห่าวอย่างเบ็ดเสร็จ! คู่แข่งทางการเมืองที่แข็งแกร่งของพวกเขาถูกทำลายแล้ว และเวลานี้อำนาจของพวกเขาทั้งคู่ก็มั่นคงยิ่งกว่าอะไร!เสียเจิ้นติงกล่าวลาอย่างอับอายก่อนจะเดินคอตกไปขึ้นรถพยาบาล และเมื่อเสียงไซเรนดังขึ้น รถพยาบาลก็แล่นออกไป..“ผู้อำนวยการหลิว..เชิญทางนี้หน่อย!”หลังจากที่เสียเจิ้นติงออกไปแล้วถังเทียนห่าวก็หันไปตะโกนเรียกหลิวจิ้นไล๋ที่กำลังเช็ดไม้เช็ดมืออยู่ห่างไปไม่ไกลนัก..หลิวจิ้นไล๋รีบวิ่งมาหา“ผู้อำนวนการถัง.. มีอะไรจะสั่งก็บอกมาได้เลย ผมจะรีบไปจัดการให้!”ถังเทียนห่าวยกมือขึ้นตบบ่าหลิวจิ้นไล๋พร้อมกับพูดขึ้นว่า“ผู้อำนวยการหลิว.. คืนนี้คุณทำหน้าที่ได้มาก!”หลิวจินไล๋ได้ยินถังเทียนห่าวเอ่ยชมก็ปิติยินดีเป็นอย่างมากและรู้ว่าในที่สุดถังเทียนห่าวก็เห็นเขาอยู่ในสายตา และมีความหวังกับการที่จะได้เลื่อนขั้นในวันข้างหน้า!“โครงการเมืองใหม่หลินเจียงใกล้จะเป็นรูปเป็นร่างแล้วตำแหน่งผู้อำนวยการที่นั่นยังว่างอยู่ ไว้เลขาหลี่กลับมา ผมจะแนะนำคุณกับเขา!”หลิวจินไล๋ได้ฟังถึงกับดีอกดีใจเพราะไม่คิดไม่ฝันว่าจู่ๆ จะได้เลื่อนขั้นเร็วขนาดนี้ จึงรีบตอบไปว่า“ขอบคุณผู้อำนวยการถัง..ผมจะตั้งใจทำงานตามที่ผู้อำนวยการถังสั่ง!”ถังเทียนห่าวตบบ่าหลิวจินไล๋อย่างพอใจพร้อมกับสั่งงานต่อ“เอาล่ะ.. คุณช่วยไปจัดการเคลียร์พ้นที่ให้กลับสู่สภาพปกติได้แล้ว..”“ที่สำคัญ..เรื่องในคืนนี้อย่างให้แพร่งพรายออกไป จัดการปิดข่าวให้เร็วที่สุด!”หลิวจิ้นไล๋เข้าใจความหมายของถังเทียนห่าวได้ทันทีเขารีบตอบไปว่า “ผมเข้าใจครับ และจะรีบไปจัดการตามนั้น!”หลังจากที่หลิวจินไล๋เดินจากไปแล้วหลิงหยุนจึงพูดขึ้นยิ้มๆ “หลิวจินไล๋ทำงานได้ดีทีเดียว!”ถังเทียนห่าวตอบกลับไปยิ้มๆ“ตอนที่ทำงานให้หลัวจ้ง.. เขาก็ทำหน้าที่ได้ดีทีเดียว เสียแต่ทำงานให้ผิดคน!”หลิงหยุนจึงถามขึ้นว่า“จัดให้เขาไปประจำที่เมืองใหม่หลินเจียงจะดีมั๊ยครับ”ถังเทียนห่าวยิ้มพร้อมกับตอบว่า“เธอลืมไปแล้วเหรอว่า.. ที่นั่นมีศูนย์วิจัยยาของเธออยู่ ต้องมั่นใจว่าคนที่จะไปที่นั่นต้องเป็นคนที่ไว้ใจได้!”หลิงหยุนตอบกลับไปว่า“ขอบคุณลุงถังที่เตือน..”จากนั้น..ถังเทียนห่าวก็ทำเสียงกระซิบกระซาบ “หลิงหยุน.. ดูเหมือนเหตุการณ์วางระเบิดในคืนนี้จงใจพุ่งเป้ามาที่เธอ เธอต้องการให้ฉันสืบหาคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้มั๊ย”บทที่ 886 : มอบกระบี่ให้ฉินตงเฉี่วย!ถังเทียนห่าวทำคดีอาชญากรรมมานานหลายปีจึงดูออกได้อย่างง่ายดายว่า เสียเจิ้นเหยินกับกู่เหยินฟะนั้นไม่มีปัญญาที่จะคิดทำเรื่องแบบนี้ด้วยตนเองได้แน่ จะต้องมีคนอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้อย่างแน่นอนหลิงหยุนขมวดคิ้วเล็กน้อย..ตั้งแต่จับตัวเสียเจิ้นเหยินกับกู่หยุนฟะมาได้ เขาก็สัมผัสได้ถึงกระแสอันตรายบางอย่างที่คอยติดตามเป็นเงา