บทที่ 887-888

บทที่ 887 : ทำงานได้แล้ว! ในเวลานี้ก็เข้าตีสองแล้วใช่ว่าทุกคนจะมีพละกำลังเช่นเดียวกับหลิงหยุนซึ่งสามารถวิ่งวุ่นได้ทั้งคืน เกาเฉินเฉินกับเสี่ยวเม่ยหนิงเองก็เหนื่อยมากตั้งแต่กลับมาถึง ทั้งคู่จึงรีบเข้าห้องนอนหลับพักผ่อนทันที ในห้องรับแขกเวลานี้จึงเหลือเพียงแค่หลิงหยุนฉินตงเฉี่วย แล้วก็หนิงหลิงยู่เท่านั้น.. หลิงหยุนเอนกายพิงโซฟาอย่างเกียจคร้านแล้วจึงถอนหายใจออกมาพร้อมกับพูดว่า “เฮ้อ.. กลับมาบ้านก็คงต้องถูกน้าหญิงทำโทษ!” ฉินตงเฉี่วยยิ้มและตอบกลับไปว่า“โถ.. เจ้าก็พูดเสียน่าสงสาร! เห็นแก่ที่เจ้าให้ข้ายืมกระบี่มังกรขาว ครั้งนี้ข้าจะยกโทษให้ แต่ถ้าคราวหน้ายังขืนปากดีกับข้าอีกล่ะก็.. ข้าจะฉีกปากเจ้าซะ!” ทันทีที่ฉินตงเฉี่วยพูดจบนางก็พุ่งตัวหายวับออกจากห้องรับแขกทันที ไม่รอให้หลิงหยุนได้ตอบโต้อะไร.. ภายในห้องรับแขกจึงเหลือเพียงแค่หนิงหลิงยู่กับหลิงหยุนเท่านั้นห้องทั้งห้องจึงเงียบกริบ และใบหน้าขาวนวลของหนิงหลิงยู่ก็เริ่มแดง.. หลังจากนั่งเงียบอยู่ครู่ใหญ่..เมื่อเห็นว่าหลิงหยุนยังคงไม่พูดอะไร เธอจึงเงยหน้าขึ้นมองหลิงหยุน และเห็นคิ้วรูปดาบคู่สวยของเขากำลังขมวดเข้าหากัน ริมฝีปากเม้มแน่นคล้ายกับกำลังครุ่นคิดเรื่องที่เคร่งเครียดอยู่.. “พี่ใหญ่!พี่กำลังคิดอะไรอยู่คะ คิดเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้เหรอคะ?” ในที่สุดหนิงหลิงยู่ก็ร้องถามออกมาด้วยความเป็นห่วง.. “ห๊ะ!” หลิงหยุนหยุดคิดฟุ้งซ่านแล้วหันไปยิ้มให้กับเสี่ยวเม่ยหนิงพร้อมตอบกลับไปว่า “พี่ไม่ได้คิดอะไรหรอก.. มาช่วยพี่นับดีกว่าว่าศัตรูของพี่มีกี่คน” เปลือกตาของหนิงหลิงยู่กระตุกเล็กน้อยขนตายาวสั่นระริก ขณะที่ยกนิ้วเรียวงามนั้นขึ้นมานับ.. “ศัตรูของพี่ก็มี..ตระกูลซัน ตระกูลเฉิน นินจาญี่ปุ่น แล้วก็แวมไพร์ อ่อ.. ยังมีองค์กรนักฆ่าด้วย.. โอ้โห.. นับไม่ถ้วนเลย!” หนิงหลิงยู่ไม่กล้าที่จะนับต่อเธอมองหลิงหยุนด้วยแววตามเป็นห่วงเป็นใย ดวงตากลมโตนั้นเบิกกว้าง ช่างน่าเอ็นดูยิ่งนัก! หลิงหยุนจ้องมองหนิงหลิงยู่อยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงกวักมือเรียกเธอ “หลิงยู่.. มานั่งนี่สิ! พี่มีอะไรจะถามเธอ” หนิงหลิงยู่หน้าแดงยิ่งขึ้นแต่ก็ลุกขึ้นยืน และเดินเข้าไปหาหลิงหยุนอย่างว่าง่าย และเพียงแค่สองก้าวก็เดินไปใกล้หลิงหยุนแล้ว หลิงหยุนดึงแขนเล็กเรียวของหนิงหลิงยู่ให้ไปนั่งข้างตนเอง ครั้งนี้..หนิงหลิงยู่ดูเอียงอายกว่าเดิม และหัวใจก็เริ่มเต้นแรง เธอไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองหลิงหยุน แต่ก็พูดออกไปว่า “พี่ใหญ่..พี่มอบกระบี่มังกรขาวให้น้าหญิง ดูนางดีใจแล้วก็มีความสุขมาก!” หลิงหยุนมองหนิงหลิงยู่ด้วยสีหน้าจริงจังพร้อมกับพูดขึ้นว่า“อย่าเปลี่ยนเรื่อง.. พี่มีอะไรจะถามเธอ!” “เอ่อ..”หนิงหลิงยู่ทำเสียงอึกอัก แต่ก็ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองหลิงหยุน “หลิงยู่..บอกพี่ใหญ่มาตามความจริง! สองสามวันมานี้เกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่ อารมณ์และจิตใจของเธอดูเหมือนจะขึ้นๆลงๆ วันนี้ก็เหมือนกัน.. เธอสามารถถูกธาตุไฟเข้าแทรกจนกลายเป็นปีศาจได้! พี่ตกใจมากเลยรู้มั๊ย?” สำหรับหลิงหยุนแล้วต่อให้ทั้งเมืองจิงฉูรวมกับสมุนไพรล้ำค่าทั้งสามต้นในบ้านหลังนี้ ก็ไม่สามารถเทียบกับหนิงหลิงยู่ได้เลยแม้แต่น้อย! หนิงหลิงยู่ไม่เพียงเป็นเครื่องมือดูดพลังชีวิตอย่างดีแต่ร่างของเธอยังเป็นกายอัปสรที่มีพลังอมตะปริมาณมหาศาลอยู่ด้านใน และที่สำคัญเธอคือน้องสาวของเขาด้วย! เวลานี้..หนิงหลิงยู่มีปัญหาเช่นนี้ มีหรือที่หลิงหยุนจะเพิกเฉยไม่ใส่ใจได้! “เอ่อ..” ใบหน้างดงามของหนิงหลิงยู่แดงก่ำขึ้นมาทันทีเพราะคิดไม่ถึงว่าหลิงหยุนจะถามเรื่องนี้ขึ้นมา! เธอจะบอกความจริงได้อย่างไรกันเธอจะพูดออกไปว่าเธอหึงหวงหลิงหยุนได้อย่างไรกัน? เพราะนั่นเป็นความลับที่ยิ่งใหญ่ของเธอ และหากเธอพูดออกไป แล้วหลิงหยุนเกิดหวาดกลัวล่ะ เธอจะทำเช่นไร?! ยิ่งไปกว่านั้น..หนิงหลิงยู่ยังมั่นใจว่าทั้งน้าหญิง และแม้แต่ไป๋เซียนเอ๋อนั้น ทั้งคู่จะต้องมีความสามารถในการได้ยินที่เหนือกว่าคนปกติ และน่าจะกำลังเงี่ยหูฟังอยู่แน่! ระหว่างที่หนิงหลิงยู่กำลังลังเลอยู่นั้นเธอก็ได้ยินเสียงหลิงหยุนพูดขึ้นว่า “หลิงยู่.. เธอคิดถึงแม่ใช่มั๊ย” หนิงหลิงยู่ได้ฟังก็ถึงกับแอบถอนใจด้วยความโล่งอกแต่ในใจก็นึกโกรธหลิงหยุน และรู้สึกผิดหวัง ‘พี่ใหญ่.. พี่นี่ซื่อบื้อชะมัดเลย!’ แต่ปากก็ตอบไปอย่างไม่จริงใจนัก“ค่ะ..” หลิงหยุนเห็นหนิงหลิงยู่ยืนยันเช่นนั้นในที่สุดก็ค่อยโล่งใจ เขาถอนใจด้วยความโล่งอก แล้วบอกกับเธอว่า “ที่แท้ก็เรื่องนี้เอง..หลิงยู่! เธอไม่ต้องกังวลใจไป ไว้พี่ใหญ่เสร็จภารกิจก่อน จะพาเธอไปพบแม่ที่เขาเทียนซัน ตกลงมั๊ย” แม้ว่าหนิงหลิงยู่จะไม่สามารถบอกความลับในใจของตนเองออกไปได้แต่เวลาล่วงเลยมาหลายชั่วโมงแล้ว อารมณ์ความรู้สึกต่างๆก็ค่อยๆสงบลงไปแล้ว และหลิงยู่ก็ไม่ได้โง่ถึงจะมองไม่ออกว่า หลิงหยุนนั้นปฏิบัติต่อเธอกับน้าหญิงดีกว่าหญิงสาวคนอื่นๆ ไม่เช่นนั้นหลิงหยุนคงจะไม่ยอมมอบกระบี่มังกรขาวซึ่งเป็นสมบัติล้ำค่าของตนเองให้กับฉินตงเฉี่วยแน่.. หนิงหลิงยู่ยิ้มให้หลิงหยุนพร้อมตอบกลับไปว่า“พี่ใหญ่.. พี่พูดแล้วต้องรักษาคำพูดด้วยนะ!” หลิงหยุนหันไปบีบจมูกเล็กๆของหนิงหลิงยู่พร้อมกับหัวเราะออกมา “ฮ่า.. ฮ่า.. เด็กโง่! ถ้ามันจะทำให้เธอจิตใจสงบลง และสามารถฝึกวิชาด้วยจิตใจที่สงบนิ่งได้ พี่รับรองว่าจะรักษาคำพูดอย่างแน่นอน!” “งั้นฉันก็จะตั้งใจฝึกวิชาจะได้ไม่เป็นภาระให้กับพี่ใหญ่!” หนิงหลิงหยุนพยักหน้าพร้อมกับยืนยันหนักแน่น“ดีมาก!ถ้างั้นก็กลับไปพักผ่อนได้แล้ว พี่ขอนั่งอยู่ที่นี่อีกสักพัก!” หลิงหยุนปล่อยมือหนิงหลิงยู่หนิงหลิงยู่ลุกขึ้นยืนพร้อมกับพูดขึ้นอย่างเป็นห่วง“พี่ใหญ่คะ.. พี่เองก็ต้องรีบไปพักผ่อนนะคะ”หลิงหยุนตอบกลับไปยิ้มๆ“สำหรับพี่.. การฝึกฝนคือการพักผ่อนที่ดีที่สุด ไม่ต้องห่วงพี่ รีบไปนอนได้แล้ว!”………หลังจากที่หนิงหลิงยู่กลับไปที่ห้องแล้วหลิงหยุนก็กระโดดลุกขึ้นจากโซฟา และเดินตรงไปที่สวนหลังบ้านทันทีหญ้าหยินหญ้าหยาง และหญ้าน้ำลายมังกร ทุกต้นล้วนแล้วแต่เติบโตแข็งแรงดี โดยเฉพาะหญ้าหยินและหญ้าหยาง พวกมันได้รับทั้งพลังหยิน พลังหยางที่บริสุทธิ์ และปราณเสวียนกับปราณหวงของหลิงหยุนเข้าไป จึงทำให้เจริญเติบโตได้อย่างรวดเร็วหลิงหยุนดีใจอย่างบอกไม่ถูกจนถึงกับต้องยิ้มกว้างออกมา..การที่หลิงหยุนฝึกวิชาหยางพิสุทธิ์นั้นก็เพราะต้องการให้มีผลต่อการฝึกในขั้นพลังชี่ของตนเอง และหากได้สมุนไพรทั้งสองชนิดเข้าไปเสริม ผลของมันก็แทบจะคาดเดาไม่ได้ สมุนไพรเหล่านี้จึงเป็นสิ่งที่มีคุณค่ามหันต์สำหรับเขาหลิงหยุนทำการฝึกวิชาพลังลับหยิน-หยางสี่ชั่วโมงติดต่อกันจนกระทั่งถึงหกโมงเช้าเขารู้สึกว่าพลังหยิน และพลังหยางในร่างกายนั้นแข็งแกร่งอย่างมาก และรู้สึกราวกับว่าภายในร่างกายมีกระแสน้ำขนาดใหญ่หมุนเวียนอยู่ จึงได้หยุดการฝึกเพียงเท่านั้น..“อย่างน้อยก็ก้าวหน้าได้บ้าง!”หลังจากที่หลิงหยุนลุกขึ้นยืนและยืดกายตรงนั้น เขาก็สัมผัสได้ว่าร่างกายของตนเองนั้นกำลังจะเข้าสู่ขั้นพลังชี่ในอีกไม่นานนี้แล้วแต่ถึงกระนั้นหลิงหยุนก็ยังไม่พอใจเพียงแค่นี้เขากระโดดขึ้นไปยืนตระหง่านอยู่บนหลังคาบ้าน พร้อมกับหันหน้าไปทางทิศตระวันออก และเริ่มดูดซับเอาพลังสุริยะเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง แล้วเริ่มฝึกวิชาดาราคุ้มกายอยู่ภายใต้แสงอาทิตย์..การฝึกของหลิงหยุนครั้งนี้ไม่ต้องใช้ความพยายามมากนักเพราะวิชาหยางพิสุทธิ์กับวิชาดาราคุ้มกายนั้นช่วยเสริมซึ่งกันและกันได้เป็นอย่างดีแต่แน่นอนว่า..ประโยชน์มหาศาลเช่นนี้ คนอื่นยากนักที่จะทำได้ มีเพียงหลิงหยุนผู้เดียวเท่านั้น!ในโลกบ่มเพาะที่ยิ่งใหญ่นั้น..วิชาหยางพิสุทธิ์นับว่าเป็นวิชาที่มีพลังในการจู่โจมที่ทรงพลังมากที่สุดวิชาหนึ่ง ร่างกายของผู้ฝึกจึงต้องไม่ธรรมดา และหลิงหยุนก็สามารถทำได้อย่างน่าอัศจรรย์!เวลานี้ฉินตงเฉี่วยหนิงหลิงยู่ ไป๋เซียนเอ๋อ และเหมี่ยวเสี่ยวเหมา ต่างก็ตื่นขึ้นมาอาบน้ำล้างหน้าล้างตา หลังจากนั้นหญิงสาวทั้งสี่คนก็ออกมายืดเส้นยืดสาย และฝึกวิชา แต่เมื่อทั้งหมดเห็นหลิงหยุนยืนเอามือไขว้หลัง พร้อมกับหลับตาเงยหน้าขึ้นรับแสงอาทิตย์นิ่งเช่นนั้น ก็ได้แต่ยกมือขึ้นปิดปากหัวเราะ..แล้วจู่ๆเหมี่ยวเสี่ยวเหมาก็กระโดดตามขึ้นมาบนหลังคา พร้อมกับหัวเราะเสียงดัง และตะโกนใส่หลิงหยุน“ลงไปเดี๋ยวนี้!ได้เวลาทำงานแล้ว..”“อะไรกัน!”หลิงหยุนตกใจจนแทบตกจากหลังคาเขาทำหน้างุนงงและตอบกลับไปว่า “เสี่ยวเหมา.. นี่คุณไม่เห็นหรือยังไงว่าผมกำลังฝึกวิชาอยู่ อยากมีเรื่องกับผมนักหรือยังไง?”หลิงหยุนสามารถฝึกไปด้วยแล้วก็พูดไปด้วยได้ สำหรับเขาการฝึกฝนเป็นเรื่องที่ไม่สามารถล่าช้าได้..เมื่อได้ยินว่าหลิงหยุนกำลังข่มขู่เหมี่ยวเสี่ยวเหมาเจ้าทองอ้วนก็บินมาวนรอบตัวหลิงหยุนอยู่ห่างๆ และทำเสียงคล้ายคำราม เพราะรู้ตัวดีว่าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหลิงหยุนเวลาเจ็ดโมงครึ่ง..ทุกคนต่างก็เข้าไปในห้องนั่งเล่นรวมทั้งหลิงหยุนที่ต้องหยุดฝึก และกระโดดลงมาจากหลังคา..“หลิงยู่..จัดการโทรสั่งอาหารเช้าให้มาส่ง!”แต่กลับได้ยินเสียงของฉินตงเฉี่วยตอบกลับมาว่า“เช้าแบบนี้เจ้าจะโทรไปสั่งอาหารที่ใหน! เจ้านั่นล่ะที่ต้องเป็นคนทำ!”แต่หลิงหยุนกลับทำเสียงกระซิบกระซาบ“ข้าว่าให้พอลทำดีกว่าน้าหญิง.. พอลทำอาหารเก่งหลายอย่าง โดยเฉพาะ..”“ไม่..!”ยังไม่ทันที่หลิงหยุนจะพูดจบ หญิงสาวทั้งหมดต่างก็ปฏิเสธเป็นเสียงเดียวกัน..เมื่อเห็นสาวงามเดินกลับเข้าไปในห้องอาบน้ำแต่งตัวหลิงหยุนก็ได้แต่ถอนหายใจ และเดินเข้าไปทำอาหารเช้าในครัวอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้แต่โชคดีที่ในครัวมีพร้อมทุกอย่างอาหารเช้าก็ไม่ซับซ้อนวุ่นวาย หลิงหยุนต้มโจ๊ก และจัดการหยดน้ำลายมังกรที่มีกลิ่นหอมหวนลงไป..หลังจากที่ต้มโจ๊กเสร็จเรียบร้อยแล้วแม้แต่เกาเฉินเฉินยังเอาแต่สูดดมกลิ่มหอมเข้าไปราวกับคนติดยา มีเพียงเสี่ยวเม่ยหนิงที่ยังคงนอนหลับฝันหวานอยู่..“ไม่ต้องไปปลุก..ปล่อยให้เธอนอนพักผ่อน!”หลิงหยุนสั่งทุกคนไม่ให้ไปปลุกเสี่ยวเม่ยหนิงจากนั้นจึงเริ่มร่วมทานอาหารเช้ากับทุกคนหลังเสร็จจากอาหารเช้าแล้วหนิงหลิงยู่กับเกาเฉินเฉินก็ทำหน้าที่ล้างจาน ส่วนหลิงหยุนก็หยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาตี้เสี่ยวอู๋“เสี่ยวอู๋..นายอยู่ที่ใหน ทำไมเมื่อคืนถึงไม่กลับบ้าน?”บทที่ 888 : นายไม่มา.. ฉันก็ไม่ไป!ตี้เสี่ยวอู๋ออกไปฝึกวิชาตั้งแต่เมื่อคืนท่ามกลางพายุฝนเขาผ่านการฝึกกับน้ำมาทุกคืน จึงไม่ได้หวาดกลัวกับพายุฝนแต่อย่างใด