บทที่ 897-898

บทที่ 897 : ลงไปใต้หลุมยักษ์อีกครั้ง! เขาหยกด้านใต้และเขามังกรนั้นลูกหนึ่งอยู่ทางทิศใต้ ส่วนอีกลูกอยู่ทางทิศเหนือ และหันหน้าเข้าหากัน เขาหยกด้านใต้นั้นสูงราวเจ็ดร้อยเมตร และสูงกว่าเขามังกรราวสองร้อยเมตร อีกทั้งยังลาดชันกว่ามาก หากมองจากมุมสูงบนท้องฟ้า จะเห็นเขาหยกด้านใต้มีรูปร่างคล้ายกับกระบี่.. เขาหยกด้านใต้นั้นเป็นสีเขียวทั้งลูกเพราะปกคลุมไปด้วยต้นไม้เขียวชอุ่มที่ขั้นอยู่หนาแน่น และด้วยเหตุนี้จึงได้ชื่อว่า ‘เขาหยก’ อีกทั้งยังเป็นจุดชมวิวที่สวยงามแห่งหนึ่งของทะเลสาปจิงฉูด้วย แน่นอนว่าหลิงหยุนไม่ได้ใช้เส้นทางหลักขึ้นไปบนเขาด้วยวิชาตัวเบาที่ล้ำเลิศของหลิงหยุนในเวลานี้ เขาได้ใช้วิธีกระโดดไปตามหน้าผาต่างๆ และเพียงไม่กี่สิบครั้งก็ไปถึงยอดสูงสุดของเขาหยกด้านใต้แล้ว หากไปยืนอยู่บนยอดสูงสุดของเขาหยกด้านใต้ก็จะสามารถมองเห็นทัศนียภาพที่งดงามมากได้ แต่เนื่องจากทางการยังไม่ได้พัฒนายอดสูงสุดแห่งนี้ให้เป็นแหล่งท่องเที่ยว จึงยังไม่มีนักท่องเที่ยวขึ้นมาถึงที่นี่.. หลิงหยุนยังคงยืนนิ่งอยู่บนยอดเขาและค่อยๆสูดลมหายใจเข้าไปช้าๆ ก่อนจะหันมองไปทางด้านทิศตะวันออก ซึ่งทำให้เห็นภาพในยามค่ำคืนของเมืองจิงฉูที่มีแสงไฟส่องประกายระยิบระยับออกมาจากอาคารสูง เป็นภาพที่งดงามน่ามองยิ่งนัก.. “พวกเจ้าต้องการบีบคั้นให้ข้าลงมือสังหารพวกเจ้าสินะถ้าเช่นนั้นก็ดาหน้าเข้ามาได้เลย!” หลิงหยุนพึมพำกับตัวเองและริมฝีปากของเขาก็แสยะยิ้มออกมาอย่างน่ากลัว ดูเหมือนว่าครั้งนี้หลิงหยุนจะโกรธมากจริงๆ เวลานี้หลิงหยุนอยู่ในระดับสูงสุดของขั้นปรับร่างกาย-9แล้ว และหลังจากที่เขาไปปักกิ่งกลับมาคราวนี้ ทำให้เขารู้ว่าความแข็งแกร่งในขั้นนี้ของตนเอง จะสามารถรับมือกับยอดฝีมือในขั้นใดได้บ้าง.. ‘ต่ำกว่าขั้นเซียงเทียน-7 ก็เป็นแค่มด!’ เวลานี้..หากหลิงหยุนใช้กระบี่โลหิตแดนใต้ และกระบี่พายุ ควบคู่กับการใช้วิชาพลังมังกรแล้วล่ะก็ เขามั่นใจว่าจะสามารถสังหารยอดฝีมือระดับสูงสุดขั้นเซียงเทียน-8 ได้อย่างแน่นอน.. เวลานี้..เฉิงเม่ยเฟิงและเสี่ยวเม่ยเม่ยเองก็ยังไม่รู้ว่าอยู่แห่งหนใดกันแน่ หลิงเสี่ยวพ่อของเขานั้นก็ยังไม่รู้ว่าจะมีชะตากรรมเช่นใด? ส่วนฉินตงเฉี่วยซึ่งเป็นแม่บุญธรรมก็ยังไม่กลับจากสำนักกระบี่เทวะ.. การไปปักกิ่งครั้งนี้เขาต้องผ่านการต่อสู้อย่างเอาเป็นเอาตายมา และในที่สุดก็สามารถช่วยเกาเฉินเฉินกลับมาได้ แต่คิดไม่ถึงว่าหลินเมิ่งหานกับเหยาลู่จะมาถูกจับตัวไปอีก! แต่ครั้งนี้แตกต่างจากกรณีของเกาเฉินเฉินเพราะหญิงสาวทั้งคู่นั้นเรียกได้ว่าแทบจะอยู่ในสายตาของเขาตลอด เขาจึงไม่คาดคิดว่าจะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นได้! ระหว่างที่ครุ่นคิดอยู่นั้นร่างของหลิงหยุนก็หันขวับไปด้านหลัง พร้อมกับฟาดฟันกระบี่ในมือไปมาในอากาศ! เสียงของกระบี่ที่สะบัดผ่านอากาศนั้นดังขึ้นอย่างต่อเนื่องจนเกิดเป็นม่านสีดำไปทั่วบริเวณ และในรัศมียี่สิบเมตรนั้น ต้นไม้ไม่ว่าเล็กหรือใหญ่ต่างก็ถูกกระบี่ของหลิงหยุนตัดจนเหลือเพียงแค่ลำต้นขนาดสูงเท่าเอว นกน้อยต่างพากันบินหนีไปพร้อมกับส่งเสียงร้องดังระงมไปทั่วทั้งป่า! “พวกเจ้ากล้าจับผู้หญิงของข้าไป..พวกเจ้าจะต้องมีสภาพเช่นเดียวกับต้นไม้เหล่านี้!” เวลานี้หลิงหยุนไม่รู้ว่าหลินเมิ่งหานกับเหยาลู่ที่ถูกจับตัวไปนั้นจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร แต่หากหญิงสาววทั้งสองคนบาดเจ็บแม้แต่นิดเดียว คนพวกนั้นจะต้องมีโทษสถานเดียวคือ.. ตาย! จากนั้น..หลิงหยุนก็หันมองไปทางหลุมยักษ์ ท่ามกลางแสงสลัวของยามเย็นใกล้ค่ำ..หลุมยักษ์ซึ่งดูคล้ายกับรูปทรงกลมที่บิดเบี้ยว และด้วยภูมิประเทศรอบปากหลุมนั้นเป็นหุบเขาขนาดใหญ่ จึงทำให้หลุมยักษ์ดูเหมือนเล็กไปทันตา ทางด้านเหนือกับด้านใต้ของปากหลุมนั้น เป็นพื้นดินที่ยกสูงขึ้น ทำให้หลุมแห่งนี้ดูราวกับปากขนาดใหญ่ของปีศาจที่พร้อมจะกลืนกินทุกอย่างลงไปอย่างไม่ปราณี.. หลังจากจ้องมองอยู่ครู่หนึ่ง..ร่างของหลิงหยุนก็ก้าวไปด้านหน้า แล้วกระโจนหมุนตัวขึ้นกลางอากาศราวสิบเมตร ก่อนจะหายตัวเข้าไปในป่าลึก ในช่วงเวลานั้นยังมีนักท่องเที่ยวอยู่บนเขามังกรและเพื่อไม่ต้องการให้นักท่องเที่ยวพบเห็น หลิงหยุนจึงค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้าไปใกล้หลุมยักษ์ที่เวลานี้เริ่มถูกความมืดปกคลุมอย่างช้าๆ หลิงหยุนไปหยุดยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งซึ่งอยู่ห่างจากหลุมยักษ์ไปราวสิบกว่าเมตร เขาเปิดจิตหยั่งรู้ออกสำรวจดูเพื่อให้มั่นใจว่าไม่มีนักท่องเที่ยวอยู่บริเวณปากหลุมแล้ว จากนั้นจึงใช้มังกรพรางร่างพุ่งตรงไปที่ปากหลุม และกระโดดลงไปที่ก้นหลุมยักษ์อย่างรวดเร็ว ความสูงจากด้านบนไปถึงผิวน้ำที่ก้นหลุมยักษ์นั้นราวสองร้อยเมตรแต่หลิงหยุนใช้เวลาเพียงแค่ไม่กี่วินาทีก็กระโดดลงไปถึงผิวน้ำที่อยู่ด้านล่างแล้ว ช่างเป็นเวลาที่รวดเร็วอย่างน่าเหลือเชื่อ ระหว่างนั้นหลิงหยุนก็ได้เรียกยันต์จ้าวสมุทรออกมาใช้งานและด้วยความสูงระดับนั้น ทำให้ร่างของหลิงหยุนจมดิ่งลงไปใต้น้ำลึกหลายสิบเมตรในทันที แต่ถึงกระนั้น..ด้วยอานุภาพของยันต์จ้าวสมุทร ร่างกายของหลิงหยุนจึงไม่เปียกน้ำเลยแม้กระทั่งเส้นผม! หลิงหยุนรู้ดีว่าใต้น้ำนั้นมีอันตรายอย่างมากเขาจึงได้ถือกระบี่โลหิตแดนใต้กระโดดลงไปด้วย เขารู้ว่าแม่น้ำแห่งนี้ลึกอย่างที่ไม่อาจคาดเดาได้ แต่ก็ได้คำนวณดูเล่นๆ ว่าหากหลุมแห่งนี้ลึกถึงสี่ร้อยเมตร แม่น้ำสายนี้ก็น่าจะลึกถึงสองร้อยเมตรเลยทีเดียว! พายุฝนเมื่อคืนนี้ทำให้เกิดน้ำท่วมหนักและทำให้น้ำในแม่น้ำขุ่นมาก แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาสำหรับหลิงหยุน เพราะเขาไม่ได้มีเพียงจิตหยั่งรู้ แต่ยังมีเนตรหยิน-หยางอีกด้วย หลิงหยุนใช้ทั้งจิตหยั่งรู้และเนตรหยินหยาง แต่ด้วยความลึกของน้ำในระดับนี้ ทำให้จิตหยั่งรู้ของเขานั้นมีอานุภาพลดลงครึ่งหนึ่ง และเนตรหยินหยางก็สามารถมองเห็นได้ในรัศมีเพียงยี่สิบเมตรเท่านั้น ระหว่างที่ร่างของเขาดำดิ่งลงไปในน้ำนั้นหลิงหยุนก็ได้สำรวจรอบๆ ตัวอย่างละเอียด และเฝ้ารอให้เหยื่อของเขาปรากฏตัว.. แน่นอนว่าเหยื่อที่เขารอคอยนั้นปรากฏตัวออกมาจริงๆ! “มาแล้วสินะ!” ไม่นานนัก..เงาดำขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นในจิตหยั่งรู้ของหลิงหยุน และมันก็กำลังแหวกว่ายเข้ามาหาเขาด้วยความรวดเร็ว นี่คือสัตว์ประหลาดน้ำชนิดเดียวกันกับที่หลิงหยุนฆ่าตายเมื่อครั้งที่ลงมาสำรวจก้นหลุมยักษ์ครั้งแรกในครั้งนั้นหลิงหยุนยังอยู่เพียงแค่ขั้นปรับร่างกาย-3 และหากไม่มีพู่กันจักรพรรดิ ร่างของเขาคงจะต้องถูกฝังอยู่ในท้องของมันไปแล้วอย่างแน่นอน.. แต่ครั้งนี้หลิงหยุนไม่ได้อยู่ในปากของเจ้าสัตว์ประหลาดน้ำเหมือนเมื่อครั้งก่อนเขาจึงสามารถมองเห็นรูปร่าง และความยาวของมันได้อย่างชัดเจน “เป็นปลายักษ์จริงๆสินะ!”ด้วยจิตหยั่งรู้..ทำให้หลิงหยุนสามารถมองเห็นสัตว์ประหลาดได้อย่างชัดเจน และเงาดาขนาดมหึมานั้น แท้จริงก็คือปลาสีดำขนาดใหญ่ รูปร่างของมันคล้ายกับปลาวาฬ ผิวสีดำเรียบเป็นมันวาว ส่วนใต้ท้องของมันเป็นสีขาว และมันวาวเช่นเดียวกัน หัวของมันนั้นมีขนาดใหญ่เท่ากับรถใหญ่ๆหนึ่งคัน ลำตัวมีขนาดยาวเกือบสิบเมตร เห็นแล้วช่างน่าหวาดผวานัก..เจ้าปลายักษ์มองเห็นหลิงหยุน..หางของมันโบกสะบัดไปมาระหว่างที่กำลังแหวกว่ายตรงเข้ามาหาหลิงหยุน ความเร็วของมันน่ะหรือ.. เร็วอย่างน่าประหลาดใจทีเดียว!ในเวลานั้น..ฤทธิ์ของยันต์จ้าวสมุทรก็หมดลงแล้ว ร่างทั้งร่างของหลิงหยุนจึงจมดิ่งลงไปในน้ำ เขาสัมผัสได้ถึงแรงดันน้ำที่รุนแรงมหาศาล..เวลานี้ร่างของหลิงหยุนได้จมลึกลงไปกว่าหนึ่งร้อยเมตรแล้วและถึงแม้แรงดันใต้น้ำจะรุนแรงอย่างมาก แต่หลิงหยุนก็สามารถต้านทานได้อย่างสบาย และยังคงใช้เนตรหยิน-หยางจับจ้องอยู่ที่ร่างของเจ้าปลายักษ์ที่กำลังแหวกว่ายเข้ามาอย่างรวดเร็ว..ในที่สุด..มันก็อ้าปากกว้างตรงเข้ามาหาหลิงหยุนหมายกัดกิน..“เข้ามาเลย!”แต่ยังไม่ทันที่ปากใหญ่ยักษ์นั้นจะได้เข้ามาใกล้ร่างของหลิงหยุนก็ถูกดูดเข้าไปในปากของมัน และด้วยแรงดันใต้น้ำที่ความลึกระดับสองร้อยเมตรนี้ เขาเองก็ยากที่จะต้านทานแรงดูดได้เช่นกันระหว่างที่ร่างของหลิงหยุนถูกดูดเข้าไปจนเกือบจะถึงปากของเจ้าปลายักษ์แล้วเขาก็ออกแรงว่ายหนีไปด้านข้างจนหลบพ้นปากของมัน และพุ่งขึ้นไปยืนอยู่บนศรีษะแทน!“ช่วยไม่ได้..ไปลงนรกซะ!”จากนั้นหลิงหยุนก็เงื้อกระบี่โลหิตแดนใต้ในมือขึ้นและแทงลงไปในลูกตาของเจ้าปลายักษ์ทันที!และดวงตาก็คือจุดที่เปราะบางที่สุดของปลาหลังจากที่กระบี่วิเศษในมือของหลิงหยุนฝังลงไปในดวงตาของเจ้าปลายักษ์แล้ว หลิงหยุนก็บิดข้อมือควักเอาลูกตาขนาดใหญ่ของมันออกมา!เมื่อเจ้าปลายักษ์ถูกควักลูกตาไปหนึ่งข้างเช่นนั้นมันจึงกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดอย่างที่สุด และเริ่มโจมตีหลิงหยุนอีกครั้ง..เวลานี้กระบี่โลหิตแดนใต้ในมือของหลิงหยุนปักอยู่ที่ดวงตาขนาดใหญ่ของเจ้าปลายักษ์เขาจึงใช้มือซ้ายที่เหลืออยู่เพียงข้างเดียวเรียกดาบพายุออกมา และบิดร่างพร้อมกับจ้วงแทงดาบพายุเข้าไปที่ดวงตาอีกข้างของเจ้าปลายักษ์ทันที!ท่ามกลางความเจ็บปวดอย่างที่สุดนั้นร่างของเจ้าปลายักษ์ก็ทะยานพุ่งขึ้นสู่ผิวน้ำทันที..“นั่นล่ะ..พุ่งขึ้นไปเลย!”หลิงหยุนสัมผัสได้ว่าแรงดันน้ำรอบตัวเขานั้นลดระดับลงอย่างรวดเร็วและเพียงครู่เดียวร่างใหญ่ยักษ์ของเจ้าสัตว์ประหลาดก็โผล่ขึ้นมาเหนือผิวน้ำ ก่อนจะพุ่งขึ้นไปกลางอากาศสูงถึงสองเมตร!ภาพปลายักษ์สีดำขนาดใหญ่พุ่งขึ้นเหนือผิวน้ำสีขาวใต้ก้นหลุมยักษ์นั้นช่างเป็นภาพที่อัศจรรย์นัก!จากนั้น..หัวของเจ้าปลายักษ์ก็พุ่งปักลงไปในน้ำอีกครั้ง หลิงหยุนจึงอยู่ในสภาพที่มือขวาจับกระบี่โลหิตแดนใต้ ส่วนมือซ้ายจับดาบพายุ และกำลังหัวทิ่มลงไปในน้ำพร้อมกับเจ้าปลายักษ์อีกครั้ง..เมื่อเจ้าปลายักษ์พบว่าไม่สามารถทำให้หลิงหยุนลื่นหลุดจากร่างของมันได้มันก็ยิ่งคลุ้มคลั่ง และต้องการจะดำลงไปใต้น้ำอีกครั้ง“ไม่ลงไปใต้น้ำแล้ว!”หลิงหยุนยิ้มบาง..จากนั้นจึงดึงกระบี่โลหิตแดนใต้ออกมา แล้วฟันลงไปที่กลางหัวของมันอย่างรุนแรงและรวดเร็ว!เคล้ง..เคล้ง.. เคล้ง..ผิวหนังของเจ้าปลายักษ์แข็งแกร่งมากจริงๆแม้กระทั่งกระบี่ที่ล้ำเลิศ และความแม่นยำในการฟันของหลิงหยุนที่ฟันลงในตำแหน่งเดียวกันถึงสามครั้ง ก็ยังทำให้เจ้าปลายักษ์เกิดบาดแผลเพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้น..“ผิวของเจ้าช่างแข็งแกร่งอะไรเช่นนี้!”แต่ถึงกระนั้น..หลิงหยุนก็ยังคงฟันลงตำแหน่งเดิมซ้ำๆกันอยู่หลายครั้ง จนกระทั่งถึงขากรรไกรของมัน และหัวขนาดใหญ่ของมันก็เกือบจะขาดออกจากตัว มันดิ้นทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวดใกล้ตาย และว่ายไปชนฝั่งบ้าง หินบ้างอย่างบ้าคลั่ง แต่ก็ยังไม่ตาย!และก่อนที่ปลายักษ์ตัวอื่นจะมากินร่างของมันหลิงหยุนจึงรีบว่ายน้ำไปที่หางของเจ้าปลายักษ์ และจัดการตัดหนังส่วนที่แข็งที่สุดของมันออกไปสามสี่ชิ้น แต่ละชิ้นมีขนาดยาวหนึ่งเมตร และกว้างครึ่งเมตร..จากนั้นหลิงหยุนจึงเรียกหนังปลาที่แล่ได้เข้าไปเก็บไว้ในแหวนพื้นที่ทันทีพร้อมกับร้องตะโกนออกมา“น้าหญิง..ข้าได้ฝักกระบี่ให้ท่านแล้ว!”หลิงหยุนยิ้มเล็กน้อย..จากนั้นจึงกระโจนออกจากหางของเจ้าปลายักษ์ไปยืนบนหิน และกระโดดอีกสองสามครั้งก็ไปยืนอยู่บนฝั่งเรียบร้อยแล้วทันทีที่หลิงหยุนขึ้นไปบนฝั่งได้ร่างของเจ้าปลายักษ์ก็ถูกสัตว์ประหลาดน้ำขนาดใหญ่ที่โผล่ขึ้นมากัดกินภายในเวลาอันรวดเร็ว“ฮู่ว!!ช่างน่าตื่นเต้นจริงๆ..”จากนั้นหลิงหยุนจึงกระโดดกลับขึ้นไปบนปากหลุมยักษ์อย่างรวดเร็วเขาใช้พลังหยางบริสุทธิ์ในร่างกายทำให้เสื้อผ้าแห้ง แล้วจึงเดินลงจากเขามังกรไป..สิบนาทีต่อมา..หลิงหยุนก็มาถึงบ้านเลขที่-1ในเวลานั้นหญิงสาวทั้งหมดที่อยู่ในบ้านเลขที่-1ต่างก็เริ่มตื่นเตระหนกตกใจเมื่อไม่สามารถติดต่อหลิงหยุนได้..“ทุกคนไม่ต้องตกใจไป..ผมกลับมาแล้ว!”บทที่ 898 : หลิงหยุนจะทำอะไรกันแน่?!