บทที่ 903-904

จักรพรรดิเทพมังกร – บทที่ 903 : นักมายากลที่เก่งที่สุด! “ห๊ะ..นี่พี่พูดจริงเหรอ!” ถังเมิ่งได้ฟังถึงกับร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจเท้าของเขากระทืบเบรกทันที และหันหลังไปมองหลิงหยุนที่ยังคงนั่งยิ้มอยู่เบาะหลังด้วยสีหน้ามั่นอกมั่นใจ.. “ใครบอกนายล่ะว่าฉันจะแค่สร้างค่ายกลแล้วนั่งรอศัตรูให้บุกมาถึงที่บ้านเพื่อฆ่าตัวเองเท่านั้น” “ธุรกิจกับบ้านของฉันไม่สามารถโยกย้ายได้ก็จริงแต่ไม่ได้หมายความว่าตัวฉันจะไปใหนไม่ได้นี่นา” ดวงตาของหลิงหยุนเป็นประกายพร้อมกับยกมือขึ้นชี้ไปทางทิศตะวันตก แล้วพูดขึ้นว่า “เอาล่ะ..ฉันจะบอกความจริงกับนาย! ฉันได้เตรียมสนามต่อสู้ไว้แล้ว ไม่ใช่ในตัวเมืองจิงฉู แต่เป็นยอดเขาสูงที่อยู่ทางทิศตะวันตกโน่น!” “แล้วพี่จะไปทำอะไรที่สนามต่อสู้!” พูดจบ..ถังเมิ่งก็ทำหน้าตกใจจนแทบช็อค และในที่สุดก็ร้องตะโกนออกมา “พี่หยุน..อย่าบอกนะว่าพี่จะเอาตัวเองเป็นเป้าล่อศัตรู แล้วให้ศัตรูเป็นคนไล่ล่าพี่เหมือนในหนัง!” หลิงหยุนถึงกับพูดไม่ออกไปครู่หนึ่งแล้วจึงพูดขึ้นมาอย่างหมดความอดทน “ถังเมิ่ง.. ฉันว่านายหุบปากไปจะดีกว่า! ถ้าพวกมันกล้าไล่ล่าฉันแบบที่นายพูดแล้วล่ะก็ การตายของพวกมันจะนับว่าเป็นโทษสถานเบาที่สุดแล้ว!” “แต่ความจริงจะพูดว่าไล่ล่าก็ไม่ผิดนัก..แต่เปลี่ยนจากที่ฉันเป็นผู้ถูกล่า มาเป็นคนสังหารพวกมันมากกว่า!” หลิงหยุนยิ้มพร้อมกับยกมือขึ้น“เอาล่ะ.. รีบไปได้แล้ว! นายเบรกกะทันหันกลางถนนแบบนี้ คนอื่นคงด่าบุพการีนายกันหมดแล้ว!” …… ที่ห้องอัดรายการหมายเลขหนึ่งของสถานีโทรทัศน์เจียงหนาน.. นักข่าวสาวที่โด่งดังของสถานีโทรศัน์เจียงหนานกำลังนั่งให้ช่างแต่งหน้าให้ และในขณะเดียวกันก็รอคอยหลิงหยุนด้วยความรู้สึกมากมายปนเปกันไปหมด.. ซูหลิงเฟยไม่คิดไม่ฝันว่าวันหนึ่งหลิงหยุนจะเป็นฝ่ายติดต่อขอมาเป็นแขกรับเชิญพิเศษของเธอด้วยตัวเองเช่นนี้.. และสำหรับการออกอากาศครั้งนี้หลิงหยุนได้ใช้เงินไปเป็นจำนวนถึงห้าล้านหยวน เพื่อให้ถังเมิ่งจองช่วงเวลาไพรม์ไทม์ของทางสถานีถึงสองช่วง และให้เทปของเขาได้ออกอากาศพร้อมๆ กันในช่องของจิงฉูถึงห้าช่องด้วย! ซูหลิงเฟยรอโอกาสนี้มานานมากแล้วเธอเคยคิดที่ติดต่อขอสัมภาษณ์หลิงหยุน แต่ก็ต้องล้มเลิกความคิดนี้ไป! แต่หลังจากที่เธอได้ตัดใจและคิดว่าคงเป็นไปไม่ได้ที่จะเชิญหลิงหยุนมาเป็นแขกรับเชิญนั้น จู่ๆ โอกาสพิเศษก็เป็นฝ่ายวิ่งเข้ามาหาเธอเอง ซูหลิงเฟยไม่ได้เตรียมใจมาก่อน จึงได้แต่รู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก ซูหลิงเฟยและหลิงหยุนนั้น ต่างก็ได้พบเจอหน้ากันมามากกว่าหนึ่งครั้ง.. ครั้งแรกเธอพบกับหลิงหยุนที่หมู่บ้านหลินเจียง..ครั้งนั้นหลิงหยุนได้ลงมือทุบบ้านของเถียนป๋อเตาสองหลังด้วยมือเปล่า และยืนชี้หน้าหลัวจ้งอย่างโอหัง แต่คลิปที่เธอได้สัมภาษณ์หลิงหยุนในครั้งนั้น กลับถูกคำสั่งจากผู้บริหารระดับสูงของทางสถานี ให้จัดการทำลายภาพและเสียงทั้งหมดทิ้ง และไม่อนุญาตให้นำมาออกอากาศ.. ครั้งที่สองเธอพบกับหลิงหยุนในงานเปิดคลินิกสามัญชนของเขาซูหลิงเฟยก็ไปร่วมแสดงความยินดีด้วย เธอสามารถบันทึกภาพเคลื่อนไหวที่หลิงหยุนกำลังทำการรักษาคนไข้ได้อย่างน่าอัศจรรย์ แต่ปรากฏว่าเมื่อนำมาเปิดดูอีกครั้ง คลิปทั้งหมดที่เธอบันทึกไว้ กลับไม่สามารถใช้งานได้เลยแม้แต่คลิปเดียว.. ทั้งสองครั้งที่ซูหลิงเฟยได้พบกับหลิงหยุนนั้นเธอล้วนแล้วแต่ได้พบภาพเหตุการณ์ที่น่าตระหนกตกใจ และอัศจรรย์ใจเกินกว่าที่คนธรรมดาจะทำได้! ที่หมู่บ้านหลินเจียงนั้นหลิงหยุนได้แสดงความแข็งแกร่งเยี่ยงชายชาตรีผ่านการกระทำที่ไม่เกรงกลัวผู้ใด ส่วนที่คลินิกสามัญชนนั้น หลิงหยุนได้แสดงทักษะทางการแพทย์ที่ล้ำเลิศของตนเองในฐานะหมออมตะ.. ในฐานะหญิงสาวที่เกิดในครอบครัวที่ดีคนหนึ่งและมีสายตาที่กว้างไกล ซูหลิงเฟยจึงรู้สึกว่าหลิงหยุนนั้นเป็นเด็กหนุ่มที่มีทั้งความโอหัง และความเก่งอยู่ในตัวเอง และที่สำคัญกว่าสิ่งอื่นใดก็คือ.. หลิงหยุนเป็นคนลึกลับมาก! และความลึกลับน่าค้นหานี้เองที่ดึงดูดให้ซูหลิงเฟยอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับตัวตนของหลิงหยุนมากขึ้น.. เธออยากจะรู้เรื่องเกี่ยวกับหลิงหยุนให้มากขึ้นและต้องการที่จะสัมภาษณ์เรื่องส่วนตัวของหลิงหยุนอย่างมาก ถึงแม้ว่าสัมภาษณ์ไปแล้วจะไม่ได้ออกอากาศก็ตาม เธอก็ยินดีที่จะทำอย่างยิ่ง.. แต่เพราะซูหลิงเฟยมีงานรัดตัวอยู่ตลอดเวลาเธอต้องอ่านข่าวทุกวัน ไม่เว้นแม้แต่วันเสาร์อาทิตย์ จึงไม่มีเวลาว่างที่จะไปตามขอสัมภาษณ์หลิงหยุน.. แต่เมื่อจู่ๆโอกาสที่ดีก็เข้ามาเช่นนี้ มีหรือที่ซูหลิงเฟยจะไม่ตื่นเต้น เธอแทบจะทนรอคอยการมาถึงของหลิงหยุนไม่ได้! “ช่างกล้องมาหรือยัง” “ช่างไฟล่ะ” “คุณช่วยเติมแป้งให้ฉันเพิ่มด้วยค่ะ!” “แล้วคอสตูมล่ะคะ..เตรียมชุดพร้อมหรือยัง” “เอาล่ะ..ทุกคนเร่งมือหน่อย!” “ทำไมวันนี้ถึงได้มีผู้เข้าชมมากมายแบบนี้ล่ะ!ผู้ช่วยหวัง.. คุณช่วยไปดูให้หน่อยว่าเกิดอะไรขึ้น?” ภายในห้องอัดรายการหมายเลขหนึ่ง..ระหว่างที่ซูหลิงเฟยพิธีกร และนักข่าวคนสวยกำลังตรวจสอบความเรียบร้อยภายในห้องอัดอยู่นั้น เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นเป็นเสียงเพลงเรียกเข้าที่กำลังโด่งดัง ซูหลิงเฟยจึงรีบกดรับทันที.. “คุณซูครับ..พวกเรามาถึงแล้ว ไม่ทราบว่าตอนนี้คุณอยู่ที่ใหน” ถังเมิ่งร้องถามขึ้นมาทันที.. ซูหลิงเฟยยิ้มพร้อมกับตอบไปว่า“จะอยู่ที่ใหนได้ล่ะ ก็ห้องอัดรายการหมายเลขหนึ่งน่ะสิ! คุณต้องการให้ฉันออกไปรับมั๊ยคะ?”ถังเมิ่งตอบกลับมายิ้มๆ“ไม่เป็นไรครับ! ผมมาที่นี่หลายครั้งแล้ว.. หลับตาเดินได้สบาย!”หลังจากที่จอดรถเรียบร้อยแล้วถังเมิ่งและหลิงหยุนก็เดินตรงไปยังห้องอัดรายการทันที และเมื่อไปถังเมิ่งก็เป็นฝ่ายเอ่ยทักทายซูหลิงเฟย“สวัสดีครับคุณซู..ผมพาพี่หยุนมาส่งให้แล้ว!”“พี่หยุน..นี่นักข่าว และพิธีกรที่สวยเป็นอันดับหนึ่งแห่งสถานีโทรทัศน์เจียงหนาน ชื่อว่าซูหลิงเฟย!”ถังเมิ่งแกล้งทำเป็นแนะนำไปอย่างนั้นเองเขาเพียงแค่อาศัยโอกาสนี้ทำให้ซูหลิงเฟยดีใจกับคำชมเท่านั้นเอง..“สวัสดีครับ..ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้ง!”หลิงหยุนเป็นฝ่ายเอ่ยทักทายซูหลิงเฟยก่อนเขาส่งรอยยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์ของตนเองให้กับเธอ พร้อมกับยื่นมือออกไปจับมือบอบบางของซูหลิงเฟยเป็นการทักทาย สายตาของหลิงหยุนจ้องมองซูหลิงเฟยด้วยความชื่นชมซูหลิงเฟย..หญิงสาวในวัยยี่สิบเจ็ดปี อยู่ในลุคส์ผมสั้นเข้ากับใบหน้านวลเนียนงดงามนั้น เธอสวมเสื้อสูทเข้ารูปของแบรนด์ที่มีชื่อเสียง ส่วนเสื้อข้างในนั้นเป็นรูปคอวีที่เผยให้เห็นเนินอกขาวนวลเพียงเล็กน้อย โดยรวมแล้วสวยงาม ทะมัดทะแมง และน่าดึงดูด..ด้านล่างเป็นกระโปรงสีดำแต่ก็สวมถุงน่องสีสดใสปกปิดเรียวขางดงามคู่นั้นไว้พร้อมกับสวมรองเท้าส้นสูง แม้ว่ารูปร่างของเธอจะไม่เซ็กซี่เย้ายวนเท่าเหลียงเฟิงอี้ แต่ก็นับว่าสวยโดดเด่น และสง่างามไม่น้อย..“หลิงหยุน..ฉันได้ยินมาว่าคุณไปปักกิ่งไม่ใช่เหรอ ไม่คิดว่าจะกลับมาเร็วแบบนี้..”ซูหลิงเฟยเอ่ยถามพร้อมกับยิ้มอย่างมีเลศนัยแก้มทั้งสองข้างบุ๋มเป็นลักยิ้มที่ไม่ลึกมาก พร้อมกับฟันขาวเรียงรายงดงาม ราวกับจะประกาศให้คนฟังเห็นถึงความเฉลียวฉลาด และคารมคมคายของตนเอง“นี่คุณ..”แต่จู่ๆซูหลิงเฟยก็เหลือบไปเห็นนิ้วมือของหลิงหยุน และถึงกับร้องอุทานออกมาก่อนจะพูดต่อว่า“ทำไมคุณถึงได้สวมแหวนมากมายขนาดนี้ล่ะนี่คุณเปลี่ยนมาเปิดร้านจิวเวลรี่แล้วหรือยังไง?!”ซูหลิงเฟยขมวดคิ้วเล็กน้อย..เธอไม่ต้องการให้หลิงหยุนกลายเป็นตัวตลกระหว่างที่อัดรายการ และหลังจากที่เทปถูกเผยแพร่..“อ่อ..นี่น่ะเหรอ ก็ผมจะมาแสดงมายากลนี่นา ก็ต้องสวมแหวนมากมายแบบนี้เพื่อตบตาคนดูไงล่ะ..”นี่ไม่ใช่มายากล..แต่ที่หลิงหยุนต้องสวมแหวนมากมายขนาดนี้ ก็เพราะไม่ต้องการให้ผู้คนคาดเดากันว่า ของทุกอย่างที่หลิงหยุนนำออกมานั้น ล้วนออกมาจากแหวนพื้นที่ในนิ้วกลางข้างซ้ายของเขา เขาจึงต้องสวมแหวนมากมายเช่นนี้เพื่อเป็นการดึงความสนใจของผู้ชมไปที่นิ้วอื่นๆด้วย..“ห๊ะ..อะไรนะ! อย่าบอกนะว่า.. ที่คุณยอมจ่ายเงินมากมายก็แค่จะมาเล่นมายากลออกอากาศงั้นเหรอ?”ซูหลิงเฟยร้องอุทานออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อพร้อมกับมองไปทางถังเมิ่ง..“ถูกต้อง..ผมจะมาโชว์มายากล!”หลิงหยุนพูดพร้อมกับ..เรียกขวดน้ำแร่ออกมาถือไว้ที่มือข้างซ้ายของตนเองทันที..“นี่..”ซูหลิงเฟยถึงกับอึ้งไปในทันทีนี่คือการแสดงมายากลจริงๆน่ะหรือหลิงหยุนยิ้มพร้อมกับเปิดขวดน้ำแร่ส่งให้ซูหลิงเฟยแล้วพูดขึ้นว่า “คุณซู.. คุณพร้อมหรือยัง ถ้าพร้อมแล้ว.. เราจะเริ่มบันทึกเทปกันได้หรือยังครับ?”“เอ่อ..”ซูหลิงเฟยรู้สึกผิดหวัง..ความจริงแล้วเธอต้องการที่จะสัมภาษณ์หลิงหยุน แต่กลับคิดไม่ถึงว่าหลิงหยุนจะมาแสดงมายากลเช่นนี้!แต่ถึงแม้จะรู้สึกผิดหวัง..ในเมื่อหลิงหยุนจ่ายเงินก้อนโตมาแล้ว ไม่ว่าหลิงหยุนจะทำอะไร เธอก็คงต้องทำหน้าที่ของตนเองให้ดีที่สุด..“หลิงหยุน..ไม่ทราบว่าคุณต้องการผู้ร่วมแสดงมั๊ย หรือต้องการให้ทางเราจัดเตรียมพร็อพอะไรให้บ้าง?”หลิงหยุนหัวเราะหึหึ“ไม่ต้องเตรียมอะไรทั้งนั้น แล้วก็ไม่จำเป็นต้องมีผู้ร่วมแสดง! ผมขอแค่โต๊ะธรรมดาๆ หนึ่งตัวสำหรับวางของเท่านั้นก็พอ..”จากนั้น..ก็เริ่มทำการบันทึกเทป!เมื่อทุกอย่างพร้อมแล้ว..หลิงหยุนก็ขึ้นไปยืนอยู่กลางเวทีซึ่งมีโต๊ะอยู่เพียงหนึ่งตัว เขายิ้มให้กล้องพร้อมกับพูดขึ้นว่า“สวัสดีครับทุกคน..ผมชื่อหลิงหยุน! วันนี้ผมจะมาแสดงมายากลให้ทุกคนชม มายากลชุดนี้มีชื่อว่า – สร้างสิ่งของจากความว่างเปล่า!”“เอาล่ะ..ความมหัศจรรย์กำลังจะบังเกิดขึ้นแล้ว..”จากนั้น..หลิงหยุนก็ยกมือทั้งสองข้างขึ้นตรงหน้า และกางนิ้วทั้งสิบนิ้วออก เพื่อให้ผู้ชมเห็นว่ามือของเขานั้นว่างเปล่า จากนั้นเพียงแค่วินาทีเดียว ขวดน้ำแร่ก็ปรากฏขึ้นในมือของหลิงหยุน!“พระเจ้า..ออกมาอีกขวดแล้วเหรอ!”ซูหลิงเฟยถึงกับร้องอุทานออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเธอรู้ว่าหลิงหยุนไม่ได้ถืออะไรขึ้นไปบนเวทีด้วยเลยแม้แต่อย่างเดียวหลิงหยุนยิ้มพร้อมกับวางขวดน้ำแร่ลงบนโต๊ะและเพียงแค่สะบัดมือ ขวดเบียร์ก็ปรากฏขึ้น และตามมาด้วยขวดน้ำอัดลม…และเวลานี้..ทุกคนที่อยู่ในห้องอัดรายการ ไม่ว่าจะเป็นผู้ชม หรือทีมงานทั้งหมด ยกเว้นถังเมิ่ง.. ทุกคนต่างก็อยู่ในอาการตกใจสุดขีด!