บทที่ 905-906

จักรพรรดิเทพมังกร – บทที่ 905 : ยอดเขาเทียนเหมาเฟิง! ซูหลิงเฟยเห็นหลิงหยุนเป็นคนเปิดเผยแล้วก็ใจกว้างเช่นนี้และทำให้เธอได้หน้าต่อหน้าเพื่อนร่วมงานมากมาย ในใจจึงรู้สึกประทับใจหลิงหยุนขึ้นมาทันที ใบหน้าของซูหลิงเฟยแดงขึ้นเล็กน้อยเมื่อคิดที่จะเป็นฝ่ายเอ่ยชวนหลิงหยุนให้เข้าไปคุยต่อในห้องทำงานของตนเองเพราะยังมีรายละเอียดในเรื่องของการออกอากาศที่จะต้องพูดคุยเพิ่มเติม แต่กลับได้ยินหลิงหยุนตะโกนดุถังเมิ่ง.. “ถังเมิ่ง..การแสดงจบแล้วนายยังยืนเฉยอยู่ทำไมกัน นายเข้าไปคุยเรื่องรายละเอียดการออกอากาศกับคุณซูได้แล้ว ส่วนฉันต้องรีบกลับก่อน เพราะยังมีธุระที่ต้องไปจัดการต่อ!” หลิงหยุนเพิ่งจะได้รับข้อความจากอาปิงแจ้งว่าเวลานี้ลูกเหล็กขนาดใหญ่อีกหนึ่งชุดได้ถูกจัดส่งไปยังบ้านเลขที่-9 เรียบร้อยแล้ว หลิงหยุนจึงต้องรีบไปทำการวางค่ายกล.. ถังเมิ่งร้องตอบหลิงหยุนทันที“ถ้างั้นฉันจะออกไปส่งพี่ก่อน!” เมื่อซูหลิงเฟยได้ยินว่าหลิงหยุนจะกลับแล้วในใจของเธอก็รู้สึกเศร้า แต่ก็ไม่มีเหตุผลดีพอที่จะรั้งหลิงหยุนไว้ และได้แต่แอบถอนใจ พร้อมกับเดินตามถังเมิ่งไปส่งหลิงหยุนที่รถ “ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ!” “นี่ถังเมิ่ง..นายอย่าลืมจัดการเรื่องลิขสิทธิ์เทปการแสดงมายากลของฉันด้วยล่ะ!” หลิงหยุนขึ้นไปนั่งและจัดการสตาร์รถ และก่อนจะขับออกไปก็ไม่ลืมที่จะสั่งถังเมิ่งให้จดลิขสิทธิ์รายการไว้ด้วย เพราะเขาเองลงทุนไปถึงห้าล้านหยวน จึงต้องหาทางทำเงินกลับคืนมาอย่างน้อยสองเท่า.. “จริงด้วย..!ฉันลืมเรื่องลิขสิทธิ์การแสดงชุดนี้ของคุณไปเลย” ซูหลิงเฟยทั้งโกรธทั้งอาย เธอเองก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใดเธอจึงดูเป็นห่วงเป็นใยหลิงหยุนเป็นพิเศษ.. “นั่นสิ..ตอนแรกผมเองก็คิดว่าพี่หยุนจะโชว์มายากลกระจอกๆ แต่ที่ใหนได้.. มันเป็นการแสดงมายากลที่น่ามหัศจรรย์มากจริงๆ พวกเราคงต้องพูดคุยเรื่องรายได้จากรายการนี้แล้วล่ะ!” หลังจากที่หลิงหยุนขับรถออกไปแล้วถังเมิ่งก็เข้าไปคุยเรื่องผลประโยชน์ และรายได้ที่ควรจะได้จากรายการนี้กับซูหลิงเฟย.. ซูหลิงเฟยนั้นทำงานอยู่ในสถานีโทรศัทศน์มานานหลายปีเธอจึงรู้ว่าหากรายการของหลิงหยุนออกอากาศไปนั้น จะสามารถเรียกเรตติ้งให้กับทางสถานีได้อย่างมหาศาล.. “ฉันรู้ว่าจะทำรายได้จากรายกานี้ได้ยังไงไปคุยกันที่ห้องทำงานของฉันดีกว่า..” ……… ทางด้านหลิงหยุนเองก็ขับรถออกจากสถานีไปอย่างรวดเร็วและขับขึ้นทางด่วนมุ่งหน้าไปยังบ้านเลขที่-9 ในอ่าวจิงฉูทันที “หนึ่งสองสาม..หนึ่งสองสาม.. ดัน..” เมื่อหลิงหยุนขับไปถึงบ้านเลขที่-9เขาก็ได้ยินเสียงพี่น้องวัยรุ่นของแก๊งมังกรเขียวกำลังช่วยกันเข็นลูกเหล็กลงจากรถบรรทุกขนาดใหญ่ที่จอดอยู่หน้าบ้าน ท้ายรถบรรทุกเต็มไปด้วยลูกเหล็กขนาดใหญ่ และเป็นที่ดึงดูดสายตาผู้คนอย่างมาก ลูกเหล็กขนาดใหญ่นั้นมีน้ำหนักเป็นร้อยๆกิโลกรัมและคนธรรมดาทั่วไปก็ไม่มีทางที่จะขยับมันได้เลย แม้ใช้เครนยกยังลำบากเลย ดังนั้นการจะใช้แรงคนยกจึงแทบไม่ต้องพูดถึง.. คนของแก๊งมังกรเขียวจึงได้นำแผ่นเหล็กมาวางพาดเป็นสะพานอยู่ที่ท้ายรถบรรทุกและได้ช่วยกันผลักลูกเหล็กนี้ให้กลิ้งลงไปที่พื้นด้านล่าง “หยุด..หยุด.. หยุด! ทำแบบนี้ถึงพรุ่งนี้เช้าก็ไม่มีทางเสร็จ” หลิงหยุนร้องตะโกนออกมาพร้อมกับเดินยิ้มลงมาจากรถจากนั้นจึงโบกมือให้พี่น้องแก๊งมังกรเขียวลงมาจากรถบรรทุก ก่อนจะโยนกุญแจบ้านให้กับอาปิงพร้อมกับสั่งให้เขาไปเปิดประตูบ้านรอ.. เมื่อเห็นว่าหลิงหยุนจะทำการขนลูกเหล็กด้วยตัวเองอาปิงจึงพูดขึ้นว่า “พี่หยุน.. พี่ไปพักผ่อนก่อนจะดีกว่า ให้พวกเราค่อยๆเข็นลูกเหล็กพวกนี้ลงก็ได้..” หลิงหยุนยิ้มและตอบกลับไปว่า“ฉันไม่มีเวลามากอย่างที่นายคิด กว่าพวกนายจะเข็นลูกเหล็กลงได้หมดก็คงค่ำพอดี ฉันยังมีเรื่องอื่นต้องทำอีกมาก!” ระหว่างที่พูดกับอาปิงนั้นหลิงหยุนก็กระโดดขึ้นไปบนท้ายรถบรรทุกขนาดใหญ่ จากนั้นจึงใช้เท้าเตะลูกเหล็กเบาๆ ลูกเหล็กขนาดใหญ่ก็ลอยละลิ่วไปกลางอากาศ และไปตกอยู่ที่สวนภายในบ้านซึ่งอยู่ห่างจากรถบรรทุกราวสิบเมตร และทันทีที่ก้อนเหล็กกระแทกกับพื้น ดินในบริเวณนั้นก็ถึงกับยุบลงไปทันที “ว้าว!” พี่น้องแก๊งมังกรเขียวที่มองดูหลิงหยุนเตะลูกเหล็กที่น้ำหนักเป็นร้อยๆกิโลกรัมได้อย่างสบายๆ ราวกับกำลังเตะลูกฟุตบอล ก็ถึงกับร้องเสียงอุทานกันออกมาพร้อมกัน! “ท่านหัวหน้าใหญ่เก่งมากเลย..ยอดเยี่ยมจริงๆ!” ช่วงเช้า..ที่รถขนลูกเหล็กไปยังบ้านเลขที่-1 นั้น อาปิงไม่ได้อยู่ดูด้วย เขาจึงไม่รู้ว่าหลิงหยุนจัดการขนย้ายลูกเหล็กด้วยวิธีใหน แต่เมื่อได้เห็นกับตาตัวเองเช่นนี้ เขาก็ถึงกับตกใจ และได้แต่แอบคิดในใจว่า ‘เหลือเชื่อจริงๆ!พี่หยุนเตะลูกเหล็กได้แบบนี้ นี่เขาต้องแข็งแกร่งขนาดใหนกัน!’ ตอนนี้วิชาดาราคุ้มกายของหลิงหยุนนั้นอยู่ในระดับสูงสุดของขั้นที่สองแล้วแขนข้างหนึ่งจึงสามารถยกของที่มีน้ำหนักได้ถึงสามพันกิโลกรัม ประกอบกับตอนนี้เขาเข้าสู่ระดับสูงสุดขั้นปรับร่างกาย-9แล้ว หากใช้ลมปราณทั้งหมดที่มี ก็จะสามารถเพิ่มพละกำลังของแขนได้ถึงหนึ่งพันห้าร้อยกิโลกรัม หากหลิงหยุนใช้วิชาดาราคุ้มกายขั้นสูดควบคู่กับการเดินลมปราณทั้งหมดในร่างกายแล้วล่ะก็ แขนของเขาข้างหนึ่งจะสามารถยกของหนักได้ถึงสี่พันห้าร้อยกิโลกรัมเลยทีเดียว.. และนี่คงจะเป็นยอดฝีมือที่มีกำลังแขนมากที่สุดแล้ว! หลายคนได้ฟังเช่นนี้อาจจะคิดว่าหากหลิงหยุนจับแก้วชาก็คงจะแหลกคามือแต่ความจริงแล้ว หากเขาหลิงหยุนไม่ได้ใช้กำลังภายใน หรือวิชาใดๆ เขาก็เป็นเช่นคนปกติธรรมดาทั่วไปนี่เอง แต่ถึงกระนั้น..ต่อให้ยอดฝีมือบนโลกใบนี้ฝึกฝนเข้าสู่ระดับสูงสุดขั้นโฮ่วเทียน-9 ได้ พวกเขาก็คงไม่มีพลังมหาศาลเช่นหลิงหยุนเป็นแน่ แต่ที่หลิงหยุนแตกต่างจากผู้อื่นนั้น เพราะเขาได้ฝึกวิชาสุดยอดอย่างดาราคุ้มกายนั่นเอง! ด้วยวิชานี้..พลังสุริยะ พลังจันทรา และพลังดวงดาว จะถูกดูดซึมเข้าสู่เส้นลมปราณ จนทำให้หลิงหยุนมีพละกำลังที่มหาศาลเช่นนี้ในการต่อสู้ของหลิงหยุนครั้งนี้เขาจำเป็นต้องใช้ประโยชน์จากพลังมหาศาลนี้ เพื่อทำให้คู่ต่อสู้ไม่อาจต้านทานเขาได้..เวลานี้หลิงหยุนอยู่ต่อหน้าคนของแก๊งมังกรเขียวจึงไม่จำเป็นที่หลิงหยุนจะต้องเก็บซ่อนความแข็งแกร่งของตนเอง เขาจึงใช้ทั้งมือทั้งเท้าในการขนย้ายลูกเหล็กลงจากรถบรรทุกที่จอดเรียงรายอยู่..หลังจากจัดการขนย้ายลูกเหล็กลงจนหมดแล้วหลิงหยุนก็ไม่รีรอ เขาจัดการเปิดจิตหยั่งรู้ออกคำนวณระยะห่างของของลูกเหล็กแต่ละลูกทันที แล้วจึงจัดการวางค่ายกลนวสังหารไว้ที่สวนภายในบ้าน..ระยะห่างของลูกเหล็กแต่ละลูกนั้นจะต้องแม่นยำแม้แต่หลิงหยุนซึ่งเป็นปรมาจารย์ด้านการวางค่ายกล ยังต้องใช้เวลานานถึงสองชั่วโมงเลยทีเดียว“เฮ้อ..คิดไม่ถึงว่าจะเหนื่อยล้าถึงเพียงนี้!”“พี่หยุน..พี่เหนื่อยมากแล้ว! เข้าไปในบ้านดื่มน้ำชาก่อนจะดีกว่า”อาปิงมองหลิงหยุนที่จัดการวางลูกเหล็กหลายร้อยกิโลกรัมไว้รอบบ้านจนเสร็จแต่ตนเองนั้นไม่ได้ช่วยอะไรเลยแม้แต่น้อย จึงรู้สึกละอายใจ และได้จัดการชงน้ำชาเตรียมไว้ให้เขาดื่ม“ก็ดีเหมือนกัน..เข้าไปคุยกันในบ้านดีกว่า” พูดจบหลิงหยุนก็เดินนำอาปิงเข้าไปนั่งบนโซฟาในบ้าน“อาปิง..ครั้งนี้นายทำงานได้ดีมาก!”หลิงหยุนเอนกายกึ่งนั่งกึ่งนอนบนโซฟา เขาดื่มน้ำชาพร้อมกับเอ่ยชมอาปิง“ขอบคุณพี่หยุนที่ชม..พี่มอบตำแหน่งสำคัญให้ฉันแบบนี้ ฉันก็ต้องทุ่มเททำงานให้กับแก๊งมังกรเขียวอย่างดีที่สุด!” อาปิงตอบกลับอย่างจริงใจหลิงหยุนยิ้มให้อาปิงพร้อมตอบกลับไปว่า..“พวกเราต่างก็เป็นพี่น้องกัน! ต่อไปเวลาคุยกับฉันไม่ต้องระมัดระวังตัว หรือมีมารยาทแบบนี้ก็ได้ นายทำตัวตามสบาย!”“ครับพี่หยุน!”หลิงหยุนพยักหน้าและพูดต่อว่า “ช่วงนี้อย่างให้แก๊งมังกรเขียวเคลื่อนไหวอะไรมากนัก และอย่าขยายเขตแดน แค่ดูแลธุรกิจที่มีอยู่ก็พอ..”หลังจากกำชับเรื่องงานกับอาปิงแล้วหลิงหยุนก็พูดต่อทันที “นี่เป็นกุญแจบ้านหลังนี้.. จากนี้ไปฉันจะมอบให้นายเป็นคนดูแลบ้านหลังนี้ นายต้องส่งคนมาคอยสอดส่องตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง อย่าลืมว่าต้องปกป้องบ้านหลังนี้ให้ดีที่สุด!”อาปิงลุกขึ้นยืนรับคำสั่ง“ฉันเข้าใจ.. และจะทำหน้าที่อย่างดีที่สุด!”หลิงหยุนโบกมือให้อาปิงนั่งลงและพูดต่อ “จากเหตุการณ์วางระเบิดก่อนหน้านี้ นายคงจะรู้แล้วว่าตอนนี้จิงฉูกำลังมีปัญหา นายต้องช่วยถังเมิ่งดูแลสอดส่องธุรกิจต่างๆในเมืองนี้ด้วย โดยเฉพาะธุรกิจที่เพิ่งโอนมาจากกู่เหลียนเฉิง นายยังจำได้ใช่มั๊ย”มีหรือที่อาปิงจะจำไม่ได้..เขาจึงพยักหน้า!หลิงหยุนจ้องมองอาปิงครู่ใหญ่และจู่ๆ ก็พูดออกไปยิ้มๆ “อาปิง.. นายอยากเรียนวรยุทธเหมือนกับเสี่ยวอู๋บ้างมั๊ย”นี่คือความใฝ่ฝันของอาปิงมีหรือที่เขาจะไม่ต้องการ! ทันทีที่ได้ยินประโยคนี้จากหลิงหยุน เขาก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกับพูดขึ้นอย่างตื่นเต้นดีใจ“พี่หยุน..พี่จะสอนวรยุทธให้ฉันจริงๆ เหรอ”หลิงหยุนหัวเราะหึหึ“นายเป็นน้องชายของฉัน หากนายต้องการที่จะเรียน ฉันก็ต้องสอนให้อย่างแน่นอน! แต่ไม่ใช่ตอนนี้.. ต้องรอให้ฉันจัดการกับศัตรูก่อน!”“แต่ระหว่างนี้..ถ้านายมีเวลา ก็ไปเรียนพื้นฐานวรยุทธกับเสี่ยวอู๋ก่อน ช่วงนี้ฉันเองก็ยุ่งมาก!”“ขอบคุณพี่หยุน!”อาปิงตื่นเต้นจนกระโดดตัวลอยพร้อมกับร้องตะโกนขอบคุณหลิงหยุนด้วยความดีใจ..หลิงหยุนยกถ้วยชาขึ้นดื่มแล้วจึงลุกขึ้นยืนพร้อมกับยื่นมือไปตบไหล่อาปิง และร้องเตือนว่า“นายไม่ต้องดีใจขนาดนี้ก็ได้..นี่ไม่ใช่วรยุทธกระจอกงอกง่อย การฝึกฝนจึงต้องลำบากยากเย็นอย่างมาก!”อาปิงนั้นเห็นตี้เสี่ยวอู๋ฝึกฝนวิชาอยู่บ่อยเขาจึงสามารถเข้าใจคำพูดของหลิงหยุนได้ดี แต่สายตาของเขายังคงมุ่งมั่น และตอบหลิงหยุนไปด้วยน้ำเสียงจริงจัง“พี่หยุน..ฉันโตมากับครอบครัวทหาร ฉันไม่กลังความลำบาก!”หลิงหยนุยิ้มออกมาอย่างมีความสุข“ถ้างั้นก็ดี.. ฉันหวังว่านายจะตั้งใจฝึกฝนอย่างจริงจัง!”“อ่อ..ยังมีอีกเรื่อง! พรุ่งนี้ตอนดึกๆ นายจัดการให้คนของแก๊งมังกรเขียวทั้งหมด ช่วยกันอัพโหลดรายการทีวีของฉันลงไปในอินเทอร์เน็ตด้วย ทำยังไงก็ได้ให้รายการนี้เผยแพร่ออกไปให้ได้มากที่สุด!”แก๊งมังกรเขียวนั้นมีสมาชิกอยู่ถึงสามโถงใหญ่และแต่ละโถงก็มีสมาชิกหลายร้อยคน หลิงหยุนจึงต้องการใช้ให้เป็นประโยชน์อาปิงถามขึ้น“พี่หยุน.. ใช่รายการที่พี่ไปอัดมาวันนี้หรือเปล่า”หลิงหยุนหัวเราะ“ใช่แล้ว! ที่สำคัญ.. นายต้องให้ทุกคนเน้นเรื่องที่ฉันจะไปยอดเขาเทียนเหมาเฟิงในเทือกเขาเซียนเหยินหลิง! ”จักรพรรดิเทพมังกร – บทที่ 906 : มุ่งหน้าสู่เซียนเหยินหลิง!จากนั้นหลิงหยุนก็ได้บอกกับอาปิงว่าเขาได้ทำการวางค่ายกลนวสังหารไว้ภายในสวนของบ้านเลขที่-9 และหากจะเข้าไปในบ้าน จะต้องใช้ทางเข้าหลักทางเดียวเท่านั้น หาไม่แล้วคงจะต้องกลายเป็นศพอย่างแน่นอน!